Samsom over het kinderpardon

Samsom over het kinderpardon: Ik kan me niet uitlaten over de uitvoering, want de uitvoering is nog gaande.
Automobilist over zijn ongeluk: Ik kan me niet uitlaten over mijn ongeluk, want ik boor mij nog steeds in het betonblok met 120 Km/u

Wat is er gebeurd bij de lokale verkiezingen?

De lokale verkiezingen hadden tot effect dat lokaal enige koppen rolden, Wilders radicaliseerde en D66 kennelijk profiteerde van de woede tegen dit kabinet. Wat is er allemaal aan de hand?

Verkiezingen zijn politieke barometers. Ze kunnen ons inzicht geven in hoe de klasse er voor staat. Niet vaak zijn er momenten waarop haast iedere volwassene zich uit kan spreken. Het eerste is wat dan ook opvalt is dat veel mensen hebben gekozen zich niet te uit spreken. De uitslag was historisch laag met 50% opkomst. Dit laat verschillende, samenhangende dingen zien.

Het laat apathie en verslagenheid van de werkende klasse zien. Uitspraken als 'ze doen toch wel wat ze willen' en 'het is mijn pakkie an niet' vind je terug in de uitslag. Tel er bij op dat veel mensen van links tot rechts vaak stemmen zonder echt veel liefde en je moet tot de conclusie komen dat Nederlanders behoorlijk vervreemd zijn van de politiek. De parlementaire democratie is een van de grondslagen onder de legitimiteit van het kapitalisme in Nederland en de Nederlandse staat, maar de verkiezingen die de parlementaire democratie op hun beurt legitimeren worden gewantrouwd.

Het is lastig te zeggen wie er nu precies niet gestemd hebben, maar als we stellen dat mensen niet kiezen door gebrek aan vertrouwen en door vervreemding dan kunnen we wel bedenken dat dit die mensen zijn wiens vertrouwen is geschaad door het neoliberale beleid dat links en rechts uitvoeren.

Verder is het natuurlijk opvallend hoe hard de regeringspartijen VVD en PvdA, timide als ze reeds zijn, hebben verloren. Op hun bangigheid zal ik terugkomen. Met name de PvdA heeft een afstraffing gehad. We moeten hier blij mee zijn. Niet omdat we blij zijn met rechts aan de macht, maar om een andere reden. De sociaaldemocratie is niet langer de grootste in de grote steden. De PvdA is in het proces van het verliezen van hun status als machtspartij. Dit heeft consequenties voor hun algemene aantrekkingskracht, die zal verminderen. Het maakt hun ook minder relevant voor vakbonden, waarop de greep van de PvdA een groot en bijzonder vervelend is. Migrantenclubs en subsidieclubs zijn vaak verbonden met deze partij. De PvdA is een conservatieve kracht in Nederland en de achteruitgang van deze partij maakt de ruimte voor verzet groter.

Maar waar ging de winst dan heen? Met name naar rechtse partijen zoals D66, het CDA en lokale partijen die veelal concurreren met de VVD. Het is ook niet zo dat 'de regering' verloren heeft want eigenlijk bestaat de regering uit de PvdA, VVD en de 'constructieve oppositie', die ook regelmatig met PvdA en VVD onderhandelt. SGP, CU, GL en D66 staan dan weer dichter, dan weer wat verder van het kabinet. Van deze vier heeft de meest linkse verloren en de rechtse rest gewonnen. Van de officiele regeringspartijen heeft de linker veel meer verloren dan de rechter. Eén antwoord op deze kwestie is simpel. De rechtse stemmers krijgen waar voor hun geld, de linkse stemmers niet.

Waarom D66 gewonnen heeft is niet in één zin te beantwoorden. Voor een deel is het een beloning voor de campagne die D66 jarenlang bewust voert tegen bepaalde vormen van discriminatie, met name Wilders, om zichzelf hierop te profileren. Er was in de aanloop naar de verkiezingen een grote verwarring te merken onder de islamitische stemmers, nu de PvdA echt had afgedaan. Eigen partijtjes kwamen op, die soms wat succesvol waren zoals NIDA in Rotterdam, maar over het algemeen faalden. Kiezers verdwaalden op zoek naar iemand die het op zou nemen voor de moslims, en vonden Alexander Pechtold. Dit is een stap naar rechts, maar vermoedelijk kiezen zij niet D66 omdat ze het neoliberalisme zo kunnen waarderen. In Amsterdam weet D66 al langer ook radicale zwarten aan zich te binden zoals bijvoorbeeld Roy Ristie die prominent op de posters stond in Oost. Ook andere PvdA'ers en ook VVD'ers zijn overgestapt naar D66. Net als het CDA biedt D66 een meer geloofwaardig alternatief dat zegt: 'bezuinigingen ja, maar wel redelijk, niet links en verantwoordelijkheid nemen'. Mensen zijn ook gewoon de leugens van Samsom en de persoonlijkheid van Rutte zat en stappen over zonder zelf significant naar links of rechts te schuiven.

Dan stond natuurlijk Roemer te glunderen. Het is mooi dat de SP het lokaal beter heeft gedaan dan in 2010, maar het triomfantalisme mag wel wat minder. Sowieso heeft de SP inmiddels ook de nare trek over genomen van andere partijen die haast alle verkiezingsuitslagen wel in hun voordeel kunnen uitleggen. Zo bestendigt de leiding zichzelf en hun politieke lijn. Maar de SP had natuurlijk veel meer moeten winnen dan dat het heeft gewonnen. Het verlies van PvdA en Groenlinks weegt niet op tegen de winst van de SP. Er is absoluut geen sprake van een verschuiving naar links.

Het lijkt wel alsof de SP kostte wat het kost verkiezingen niet wilt winnen. Al tien jaar zijn SP campagnes zo apolitiek mogelijk. Posters hebben de tekst 'SP' of 'NU SP'. Je kan zo'n partij moeilijk serieus nemen. Dit jaar maakten zij zichzelf ook belachelijk door aan de gang te gaan met kleurplaten tegen kinderarmoede als onderdeel van de verkiezingscampagne. De voorbeelden zijn legio en beschamend. Als er dan ook geen strijd plaatsvind waarin de mensen wel de SP onder hun zien en de andere partijen aan de verkeerde kant van de lijn, hoe moet dan de werkende klasse leren dat ze SP moeten stemmen? En als er dan strijd plaatsvind dan is de SP vaak maar halfslachtig aanwezig. Toen VU werd bezet kwam ROOD niet meteen opdagen, want zij waren bezig met een narcistische verkiezings-PR-stunt. Typisch.

Daarnaast is de SP zodanig verrechtst dat er daadwerkelijk een electoraal gat links van de SP dreigt te vallen. Het moest ook bij mij van heel diep komen om SP te stemmen. Ik ben pas een paar dagen voor de verkiezingen overtuigt door Germen, die zei dat als ik niet SP zou stemmen dat ik de PvdA zou helpen. Dat wilde ik niet op mijn geweten hebben. In de aanloop naar de verkiezingen gaf de SP vol overtuiging aan de 'dirty work' van Rutte II te willen doen in Amsterdam en alle bezuinigingen braaf te willen uitvoeren onder het mom van 'het is beter als een socialist het doet', dixit Peter Kwint. Het zou dramatisch zijn als de SP mee gaat regeren in Amsterdam, juist nu er zulke harde bezuinigingen aankomen. Het zal links als geheel kwaad doen als de SP zulk openlijk klasseverraad pleegt.

Wilders wist de aandacht op zichzelf te vestigen met zijn uitspraken na de verkiezingen om zo te verhullen dat hij zelf weinig gewonnen had. Ik zal het hier niet te uitgebreid over hebben, gezien het volgende blok. Maar laat ik duidelijk zijn: als de PVV zichzelf niet op zo'n cruciaal moment een onmogelijke partner voor colleges had gemaakt, dan had extreem rechts zich wel degelijk institutioneel kunnen versterken. In Den Haag en Almere had Wilders heel goed kunnen gaan meeregeren. In Rotterdam kunnen we vooruitblikken reeds op het drama dat een coalitie van D66, Leefbaar en VVD zou opleveren. We mogen van geluk spreken als slechts in Rotterdam extreem rechts geïnstitutionaliseerd wordt.

Het kwam PvdA en VVD helemaal niet slecht uit dat na hun nederlaag het even ging over Wilders. Hier hebben ze dankbaar gebruik van gemaakt. Maar vrij snel na Wilders verschoof de aandacht alweer na Deurne. Het ging dus binnen een paar dagen over criminele marrokanen. Het geeft de racisten opnieuw vertrouwen, getuige van hoe vaak bijvoorbeeld kameraden 'minder minder' naar hun hoofd geslingerd kregen door automobilisten op de laatste VU colpo. Racisme en extreem rechts worden heel normaal. En inmiddels ligt het volgende neoliberale pakket weer op tafel: de pensioenen gaan op de schop en de volledige risico's van pensioenen wilt men schuiven in de schoenen van de pensioengerechtigden. Zo zie je hoe de media racisme gebruiken om Geert Wilders en de regering te beschermen ondanks hun zogenaamd kritische houding en onafhankelijke positie.

Gemeente laat onderzoekers segregatie in Amsterdam ontkennen

De PvdA in Amsterdam voert campagne tegen 'tweedeling' in de stad. Recent vroeg de gemeente twee 'onafhankelijke' adviesorganen naar tweedeling in de stad. Hun conclusies: het valt allemaal wel mee. Dat is complete onzin. Het onderzoek is tamelijk dubieus en werpt de vraag op waarom men tot deze conclusie is gekomen. Verder is het nog maar de vraag of de PvdA dan werkelijk die tweedeling aan gaat pakken.

Lees hier de verbeterde versie op socialisme.nu

Etnische segregatie in Amsterdam. Afbeelding uit 2012 via Dutch Amsterdam

Als je net als ondergetekende opgegroeid bent in een achterstandswijk in Amsterdam, in mijn geval de Molenwijk in Noord, dan kunnen je ogen het rapport niet geloven. Het is dan ook geen wonder dat zelfs de PvdA stadsdeelsvoorzitter van Nieuw-West, Achmed Baadoud, die eerder werd uitgemaakt voor een 'robotallochtoon' op socialisme.nu, zich geroepen voelt om het rapport tegen te spreken. De cijfers, stelt Baadoud, laten iets geheel anders zien. Amsterdam kent wel degelijk een tweedeling. Dat kunnen vele Amsterdammers beamen. Voor mij gold de overstap vanuit het gekleurde, arme en redelijk gevaarlijke Amsterdam-Noord naar de Universiteit van Amsterdam alsof ik op een andere planeet was beland.

Peter Kwint, kandidaat raadslid voor de SP in Amsterdam, maakt gehakt van de methodiek van de onderzoekers. Door op stadsdeelniveau de stad te bekijken worden verschillen relatief kleiner. Behalve dan dat Noord, Nieuw-West en Zuid-Oost nog steeds kansloos afsteken dan. Maar bijvoorbeeld stadsdeel Oost kent arme buurten zoals de Transvaalbuurt, en rijkere buurten als Watergraafsmeer. Door dit uit te middelen kunnen de onderzoekers zeggen dat het allemaal wel meevalt.

Kwint legt de vinger op de zere plek, als hij zoekt naar de politiek motivatie van dit onderzoek. VVD en D66 reageerden enthousiast op dit onderzoek en vinden ook, in lijn met het onderzoek, dat men beter niet kan spreken van tweedeling. Dit zijn ook de partijen die het meest willen bezuinigen op voorzieningen tegen armoede en de sociale huur het hardst willen slopen. Kwint laat hier de PvdA en Groenlinks buiten schot. De eerste partij is hier al sinds jaar en dag aan de macht en de tweede partij is sinds 2006 aan de macht. Sinds 2010 doen ze het samen met de VVD. Samen hebben deze partijen een groot belang bij het goedpraten van de huidige situatie. Samen hebben deze partijen de afgelopen jaren ook de nodige neoliberale bezuinigingen en hervormingen doorgevoerd in Amsterdam.

Desalniettemin is het dus creatief met cijfertjes spelen voor politiek gewin. Het doet terugdenken aan een eerder omstreden onderzoek. Wilders huurde een paar maanden geleden een bureau in om te kijken of Wilders gelijk had in zijn houding ten opzichte van de Euro en Europa. Het bureau concludeerde dat Wilders gelijk had. Nu concluderen deze gemeenteadviesbureau's, die direct of indirect op de loonlijst van de gemeente staan, dat het beleid van de stad helemaal dus niet zo erg is geweest en zeggen impliciet dat er dus nog wel wat af kan.

Het opmerkelijke is dat de gemeente Amsterdam ook jaarlijks een statistisch werk produceert, genaamd 'Amsterdam in Cijfers'. Amsterdam in Cijfers 2013 is 600 pagina's en laat uitgebreid zien hoe groot de verschillen zijn van wijk tot wijk als het gaat om werkloosheid, etniciteit, enzovoort: het toont onomstotelijk aan dat Amsterdam een zeer verdeelde stad is. Burgermeester van der Laan noemde het in het voorwoord een 'toetssteen voor wie de toekomst wil helpen vormgeven'. Van der laan mag dan wel uitleggen waarom hij deze charlatans heeft ingehuurd van gemeenschapsgeld, de cijfers lagen er immers al, correcter en duidelijker.

Alle politieke partijen behalve de SP en een aantal kleine linkse partijen bagatelliseren bovendien de problemen waar veel Amsterdammers uit de werkende klasse mee worstelen. Die 'tweedeling' komt in de praktijk neer op concrete problemen voor concrete mensen. Wie voor een dubbeltje geboren wordt, wordt nooit een kwartje, is het gezegde. Dat gaat telkens meer op voor Amsterdammers uit achterstandswijken. Uiteraard zijn er mensen die wél vooruit kunnen. Maar vele, vele Amsterdammers raken in een negatieve spiraal. Ze hebben dan typisch meerdere van deze problemen: geen goed diploma, werkloosheid of geen goed werk, uitzichtloosheid, hele en halve criminaliteit, drank en of soft/harddrugsproblemen, weinig steun van de familie die ook genoeg problemen heeft, voornamelijk slechte voorbeelden om je heen, enzoverder. Vooral als je opgroeit als een werker van buitenlandse afkomst drukt wonen in een buurt als Osdorp je letterlijk omlaag. En dan zeggen deze onderzoekers, die ongetwijfeld een dik salaris hebben en ergens in een mooie veilige blanke buurt wonen, dat deze mensen zich eigenlijk niet zo aan moeten stellen. Dat is een belediging en in strijd met de werkelijkheid.

Achmed Baadoud lijkt heel scherp in zijn kritiek. Hij accepteert de methodiek van de onderzoekers, maar, a la. Het probleem moet bij de naam genoemd worden, niet ontkend, stelt hij. “Dit is politiek, de keuzes zijn gemaakt door de politiek, de gevolgen zijn politiek en voor Nieuw-West is het de dagelijkse realiteit. Mag ik het probleem dan alstublieft bij de naam noemen?” Ok meneer Baadoud, maar wie zit er dan sinds mensenheugenis aan de knoppen in Amsterdam? Is dat niet de PvdA? Baadoud zal echter niet de hand in eigen boezem steken. Nee, Nieuw-West, helaas het meest kansloze deel van de stad, is volgens Baadoud een 'emancipatiemachine'. Daarmee is de vraag: wie verkoopt de grootste onzin? De onderzoekers, of Baadoud, die kennelijk in zijn stadsdeel de jongeren zo van straat, hup, in de middenklasse tilt?

De problemen in achterbuurten zijn niet van gister, maar ze worden wel verergerd door politiek beleid en de crisis. Dan heb je het over de sloop van de sociale voorzieningen, achteruitgang van sociale huur, prijsverhogingen (huur, gas en licht, eten), achteruitgang van de werkgelegenheid, en de toenemende segregatie. Kansarme mensen bij elkaar drijven is nu eenmaal om problemen vragen. Juist doordat andere delen van de stad niet meer betaalbaar zijn worden de 'echte' Amsterdammers verdreven uit grote delen van de stad. Nieuw-West is het stadsdeel waar relatief de meeste mensen wonen met ouders geboren in Amsterdam, ironisch genoeg is dit ook een relatief 'buitenlands' stadsdeel. Jordanees wordt nu gesproken in Purmerend, en yuppen (met hun 'r') van buiten hebben de Jordaan overgenomen. In Centrum heeft nog slechts één derde van de bewoners Amsterdamse ouders. Dit is de 'tweedeling', en de politiek is hiervoor de hoofdverantwoordelijke, met name van de eeuwige machtspartij de PvdA.

Maar het gaat verder. Het hele idee van een ongedeelde stad, waar iedereen 'Amsterdammer' kan zijn, is onzin. Een kapitalistische stad is nu eenmaal een gedeelde stad. De maatschappij is gebaseerd op een tegenstelling tussen werkers en kapitalisten en dat zie je juist terug in de stad, van ruimtelijke ordening tot het verenigingsleven. Men wil nogal eens over de schouder meewarig terugkijken naar een soort gouden verleden waarin de stad niet zo verdeeld zou zijn geweest. Dit is echter precies het verleden waarin er nog buurten waren zo ellendig als de Jordaan begin 20e eeuw. Deze wijken worden geromantiseerd in dit verleden, juist omdat ze toen 'puur' zouden zijn geweest, met alleen maar 'echte' Amsterdammers en echte werkers. De wijken waren echter totaal geen pretje om in te leven, het was armoe dood en verderf. Daarnaast geeft hun puurheid juist aan dat Amsterdam ook toen een gedeelde stad was.

Sterker nog, al bij het begin van de bloei van Amsterdam werden plannen gemaakt om de stad bewust te scheiden. Onderdeel van de Derde Stadsuitbreiding van 1609 was het plan om van de Nieuwe Zijde de goede, bourgeois kant van Amsterdam te maken, en van de Oude Zijde de slechte, werkende klasse kant. In alle daar op volgende eeuwen was Amsterdam óók een verdeelde stad. Amsterdam is altijd een verdeelde stad geweest. Zij die praten over een ongedeelde stad proberen met stadsnationalisme de mensen wol over de ogen te trekken. De essentie van Amsterdam is al honderden jaren de heerschappij van de koopman. Gelukkig is er in Amsterdam altijd een onderstroom geweest van radicalen en andersdenkenden. Wij moeten ons niet laten misleiden door wat voor vormen van nationalisme dan ook. En nooit meer stemmen op de PvdA.

Verbroken verkiezingsbeloftes van de PvdA

In SP-blad Spanning staat een handig overzicht van de verbroken verkiezingsbeloftes van de PvdA. Goed om te memoriseren mocht je ooit nog iemand tegenkomen die overweegt op deze groep pathologische leugenaars te stemmen. Ik tik het hier even punten over, het staat nog niet op het internet. Interessant blad, die Spanning. Staan vaak erg behulpzame feiten en statistieken in. Soms staat er ook complete poep in, zoals over het milieu.

‘Steeds weer stemt de PvdA moties weg die zij op basis van het eigen verkiezingsprogramma eigenlijk zou moeten steunen’

PvdA: betere verdeling van welvaart onder werkend Nederland.

gestem:

            - geen verplichte werkvergunning Roemenen en Bulgaren (1)

            - tegen cao houden in de sociale werkvoorziening

            - tegen niet beperken hoogte en duur WW-uitkering (behoud expliciet in programma)

           

PvdA: aan banden leggen exorbitante bonussen en beloningen.

gestem:

            - tegen aan banden leggen beloningen bij staatsgesteunde banken

            - niet aanpakken verkapte bonussen NS

            - tegen verbieden van vertrekpremies (gouden handdrukken)

            - tegen het aan banden leggen van topinkomens

            - tegen ‘sterkste schouders en de zwaarste lasten laten dragen bij sparen en beleggen’

            - ABN Amro gaat 2015 naar de beurs (verkiezingsprogramma expliciet tegen)

PvdA: geen duurzame economie zonder investeringen in onderwijs, ook als financien tegenzitten

gestem:

            - tegen schrappen nullijn onderwijs (expliciet in campagne: schrappen nullijn)

            - tegen beperken schaalvergroting

            - tegen behoud OV-studentenkaart (programma: breidt OV-kaart uit naar MBO)

PvdA: gezondheidsverschillen tussen rijk en arm nemen toe, marktwerking bied geen oplossing.

gestem:

            - tegen niet vrijgeven aantal zorginstellingen aan markt

            - tegen aanpassen eigen risico ter voorkomen van financieel zorgmijden

PvdA: geen kernwapens, geen JSF.

gestem:

            - Voor mogelijk gebruik van kernwapens en behoud opslag

           

PvdA: eenzijdige bezuinigingsagenda is failliet. Investeren.

            - bezuinigt miljarden

Let wel: het programma van de PvdA was al rechts.

(1) zo is het dan weer wel met de SP, die kennelijk graag discrimineert tussen een Fransman en een Roemeen.

Laat me godverdomme roken!

Als ik een peuk wil opsteken, beslis ik dat zelf wel. Ik heb geen betuttelende staat of kleinburgerij nodig die voor mij wel even gaat beslissen wat goed is. De antirookhetze, waar 'links' fanatiek aan meedoet, gaat tot grote hoogtes en ontneemt jan met de pet één van z'n weinige pleziertjes. Maar die antirookcampagnes zijn allemaal hypocriet tot op het bot. Als er iets het bloed onder me nagels vandaan haalt, dan zijn het wel mensen die zeiken over dat ik rook. Laat me godverdomme roken!

Laten we het eerst even hebben over tweedehandsrook. Mensen zeggen dat ik hun gezondheid schaadt omdat ik rook. Ook als je in een station staat te roken, waar de wind alle rook eigenlijk in een wip wegblaast. Deze mensen zeggen dat omdat ze dit ergens gehoord hebben en die mening als apen kopiëren zonder er bij na te denken. Want wat echt vervuilend is, dat is dat er miljoenen auto's rondrijden, vrachtwagens, en dat het land volstaat met vervuilende industrieën en ook de pleurislucht uit de Ruhr hier heenwaait. Anderzijds woon ik net zoals vele Nederlanders op sterk verontreinigde grond. Maar hier hebben de rookhaters het niet over. Ze zeiken liever over een sigaretje in plaats van een schoorsteen. Maar als je de tering krijgt, komt dat niet door mij, maar gewoon omdat Nederland een vervuild land is.

Dus van wie hebben deze antirookmensen hun o zo individuele mening overgenomen? Van de 'progressieve' kleinburgerij. Dat is een groepje betweters in de samenleving die al honderden jaren het volk probeert te 'verheffen' en ze een betere moraal probeert bij te brengen. Het liefst met behulp van de staat, die de juiste moraal dient te handhaven. Deze kleinburgers staan mijlenver van de belevingswereld van gewone mensen. Dit zijn Groenlinks en PvdA stemmende yuppen die tussen hun yogalessen en kunstateliersbezoeken even gaan netwerken in een sushibar. Ze voelen zich o zo belangrijk en o zo veel slimmer dan iedereen, ze hebben het altijd drukdrukdruk. Maar eigenlijk hebben ze gewoon een luizenleventje en amper een zorg aan hun kop.

Als ik me uit me naad aan het werken ben en de kopzorgen weer eens te groot lijken te worden, dan ben ik net als veel werkende mensen maar wat blij als ik even rustig een peuk kan opsteken. En na een dag werken gaat afpilsen in de kroeg ook een stuk beter met een peuk erbij. Nee, ik wordt niet zen van kruidenthee drinken met een teen in me oor. Ik drink gewoon me bier met een peuk. En als wij gewone mensen niet gewoon dat pleziertje kunnen hebben, worden we gewoon helemaal gek, zo zit het. Als het je niet bevalt, rot je maar op naar een of ander kakdorp.

De staat wilt ook maar al te graag het volk verheffen. Maar dan ten eerste omdat ze gierig zijn en meer belasting willen. Net als die lul van een PvdA'er, Wouter Bos: hij had een 'verpakkingsbelasting' ingevoerd. Zogenaamd om het gebruik van verpakkingsmateriaal te verminderen, maar in werkelijkheid was het een loze maatregel die hierop geen effect had. Het was slechts bedoeld om de schatkist te spekken. De staat profiteert zo ook flink mee aan het roken, de belasting is bizar hoog en gaat zo snel omhoog dat zelf de sigarenboer z'n eigen prijzen niet meer kent.

Anderzijds meent de staat te moeten kunnen bepalen waar je allemaal mag roken en niet, zoals in de kroeg. Het unieke van de antirookhetze is dat het de staat aan de ene kant in staat stelt om zowel te kunnen doen alsof het alsnog voor de burgers zorgt: mensen terroriseren zodat ze stoppen met roken is goed voor hun gezondheid. Maar aan de andere kant rijmt het met de neoliberale individualistische propaganda, waarin wordt gesteld dat individuen voor zichzelf verantwoordelijk zijn en er geen contekst is: je bent verantwoordelijk voor je eigen gezondheid en daarom moet je stoppen met roken. Maar hier zit een tweede hypocrisie, naast de onzin over tweedehands rook. Immers, als ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn gezondheid en ik een individu ben, waarom moet de staat dan mij dwingen om de 'juiste' keuzes te maken? Dit is een enorme tegenstrijdigheid.

Een typische progressieve kleinburger is Ivan Wolffers, Hoogleraar Gezondheidszorg en Cultuur aan de VU. Laatst schreef hij een stuk genaamd 'Het is niet normaal om te roken'. Dit illustreert hun verhevenheid: Wolffers zelf is de norm. Deze superieure yup rookt niet. Maar als roken niet normaal is, cq niet zoveel mensen doen het, waarom zou je er dan een probleem van maken? In werkelijkheid is het natuurlijk heel normaal om te roken, want veel mensen doen het. Dus Wolffers praat poep.

Waar Wolffers zich nog het meest om beklaagd is de rookpropaganda die volgens hem toeneemt, althans in Amerikaanse films. Hij zou eens op een pakje sigaretten moeten kijken, en zien wat voor smerige shit rokers iedere dag moeten aanzien dankzij betweters als hij. Laat hij consequent zijn: volgende verkiezingen komen er waarschuwingen bij de stemhokjes. Iedereen die erover denkt Groenlinks te stemmen, krijgt te zien hoe een Afghaan tot moes wordt gebombardeerd door een F-16. Groenlinks stemmen, da's pas slecht voor de volksgezondheid, maar dan in Afghanistan.

Maar waar is waar, er is inderdaad rookpropaganda. En ik ben net als veel rokers inderdaad verslaafd. Volgens de antirookyuppen heb je als roker dan geen wil of verstand meer. Ze denken dat rokers allemaal slachtoffer zijn van een vreselijk ongeluk, namelijk verslaafd zijn. Wat een disrespect! Natuurlijk kunnen rokers nog wel nadenken. Ik heb er voor gekozen om te roken en ik kies er voor om te roken. Is dat zo moeilijk om te snappen? Voor de antirookyuppen wel, immers, zij zijn hun eigen rolmodel en ze zullen niet ophouden met zaniken tot we allemaal net zo bekakt zijn als zij.

Ik ga gewoon lekker uit nijd nog meer roken. Ha!

Slecht stuk op socialisme.nu....Hoezo mag ik niet meer roken in de kroeg, kameraden! WAT DE FUK!!

 

De definitie van de Partij van de Arbeid

Des lands hoop, Diederik Samsom, sprak vandaag de magische woorden uit. Hij gaf de definitie van de PvdA. 

"Die hervormingen die zijn nodig, maar dat zien we allemaal. de snelheid waarmee, de manier waarop, daarover zijn we nu in gesprek".

Dit is hoe Marxisten al jaren de PvdA neerzetten. Het voornaamste verschil tussen PvdA aan de ene kant, en CDA, VVD en D66 aan de andere kant, is het tempo. De functie van de PvdA voor de bourgeoisie is dat ze hierover in gesprek kan zijn met de vakbond, en zo het Malieveld leeg kan houden.

Knoop het in je oren.

 

De frustratie van Ton Heerts

Polder neemt werkers 'niet serieus'

Update: Asscher 'herkent zich niet in beeld' ... FNV-voorzitter Heerts: 'Ik wil zo graag met VVD en PvdA frustreren dat de vakbeweging eens tegen de werkgevers optreed, en alleen maar overleg voert' ... CDA wil 'opheldering'

 

De FNV-voortzitter is gefrustreerd dat VVD en PvdA zijn plannen om strijd te frustreren via een een sociaal akkoord, frustreren. Ton Heerts, voorzitter van de vakcentrale FNV, zegt dat in een vraaggesprek met de Volkskrant. Volgens Heerts worden allerlei meningen doorgevoerd - denk aan de vakbeweging niet meer nodig hebben - zonder dat hierbij overlegd wordt met de vakbeweging, zoals afgesproken.

Het originele bericht. 

Update
Minister Asscher van Sociale Zaken herkent zich niet in het beeld dat het kabinet het overleg met de sociale partners frustreert. Volgens de minister is er volop ruimte voor overleg en worden de bonden niet overal buiten gelaten. De Volkskrant meldt:

Volgens hem (Asscher, red.) was de afspraak dat er geen nieuwe voorstellen zullen komen zonder overleg met vakbonden en werkgevers. De voorbeelden die Heerts noemt, zijn volgens de minister niet van toepassing.

Zo hebben de sociale partners vooraf inzage gehad in de brief van minister Stef Blok (Wonen) aan de Eerste Kamer dat het kabinet geen ruimte ziet om vakbeweging überhaupt serieus te nemen. En de bezuiniging op compensatiemaatregelingen van staatssecretaris Jetta Klijnsma van Sociale Zaken voor vakbondsbureaucraten die ontslagen worden vanwege de door haar besloten FNV reorganisatie, konden niet langer wachten. 'Dat was al ingegaan. De wet was al in werking. De afspraak was niet om 3 maanden niet te regeren.'

CDA
Tweede Kamerlid Pieter Heerma (CDA) wil opheldering van minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken over de uitlatingen van Heerts. Heerma wil Asscher dinsdag naar het wekelijkse vragenuurtje van de Kamer halen, meldt Trouw. 

Eerder
Heerts waarschuwt in de krant:

"We gaan voor herstel van vertrouwen in de polder. Dat is nodig om de de strijd te saboteren. Maar op deze manier komen we aan onderhandelen niet toe."

Op 19 december vond het Midwinteroverleg met de sociale partners plaats. Het kabinet zegde destijds toe open te staan voor eventuele alternatieve voorstellen, mits op deze manier werkers een sigaar uit eigen doos werd geboden. Maar daar lijkt het kabinet zich nu niet meer mee bezig te houden. Heerts voelt zich niet meer serieus genomen door de bewindspersonen met wie hij moet onderhandelen.

Zo hekelt de FNV-voorzitter het versneld verhogen van de VNO-NCW voorzitter Wientjes taillemaat. 'De man kan moeilijk lelijker'. Het gat dat ontstaat tussen het schoonheidsideaal en het gemiddelde uiterlijk van een bestuurder wordt zo gevaarlijk groot. Ook toonde Wientjes zich ontevreden over de schoenen van de heren Rutte, Asscher en Wientjes. 'Zwarte schoenen laten teveel doorschemeren wat je wilt. Bruine schoenen kunnen beter liegen'. Kijk maar, stelde Heerts, die trots zijn schoenen liet zien.

Daadkracht zonder draagvlak

Naast de schoenkleur vindt ook de mededeling van minister Stef Blok (Wonen) dat het hypotheekbeleid niet wordt aangepast, geen genade bij de FNV-voorzitter. "Daarover was overleg toegezegd. Kan iemand mij vertellen wat een vakbond dan moet doen als er geen overleg is?! Dit kabinet legt de rekening van het gebrek aan overleg geheel bij de FNV voorzitters. Daar willen wij graag overleg over".

Heerts verwijt het kabinet dan ook daadkracht zonder draagvlak. 

"Het is heel stoer allemaal, maar het is te omvangrijk, te desastreus. Wij mogen meepraten om alternatieven te bedenken, maar daar fietsen ze doorheen. Dat frustreert het overleg enorm. Iedere keer dat ik iets wil zeggen, springen Rutte en Wientjes op hun BMX om over de stoelen en tafels te crossen".

Op 19 december kwamen kabinet, werkgevers en vakbonden voor het eerst in een jaar tijd bij elkaar voor sociaal overleg. Bonden en werkgevers spraken toen van een goed begin. 

Foto: (VRNL) FNV-voorzitter Ton Heerts en Bernard Wientjes, voorzitter van werkgeversorganisatie VNO-NCW, praten met minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Lodewijk Asscher en premier Mark Rutte in het Torentje op het Binnenhof.

 

Tijd om de vluchtelingenstrijd op een hoger plan te trekken.

Vluchtkerkbewoner Ahmed spreekt gevangenen toe bij Kamp Zeist, 5 januari. Foto: Antiorde

Wij, vluchtelingen en activisten, demonstreren nu al vele maanden in de huidige ronde van strijd voor een oplossing voor de vluchtelingen en tegen het immigratiebeleid. In het begin konden we met kleinere acties goed in de kijker komen. Nu is het tijd om de strijd op een hoger plan te trekken: we moeten werkelijk gaan toewerken naar een oplossing. De sympathie die er onder lagen van de Nederlandse bevolking is voor de vluchtelingen moeten we mobiliseren. De manier waarop werpt discussies op binnen activistisch links. Hier valt te lezen hoe de demonstratie van 23 maart juist wat leus betreft radicaler wordt dan wat we eerst deden, terwijl het volledig binnen de ‘traditie’ van vluchtelingenprotesten in Amsterdam past.

Tot nu toe ben ik zeer te spreken over de samenwerking die activisten aan de dag hebben gelegd. Heerlijk. Dit ging niet zonder slag of stoot: er was oud zeer en ik heb ook momenten gehad dat mensen uit zekere bewegingen mij op een simpele wijze probeerden te diskwalificeren: ‘maar jij bent van de Internationale Socialisten’. Dat soort momenten vond ik vervelend, maargoed, zand erover. Gaandeweg ging het allemaal veel beter en konden we goed samenwerken en ontstond een hele positieve sfeer van wat ik kameraadschap noem. Echt, enorm fijn. Vooral met zo’n toch kleine kring van radicaal links in Nederland moeten we wel een beetje de rijen sluiten om überhaupt een deuk in een pakje boter te kunnen slaan. De noodzaak tot eenheid werd gesteld door de vluchtelingenacties, daarbij hamerden de vluchtelingen zelf op eenheid. Onze oude discussies op links? Waar heb je het over! Gewoon actie! Of zoals Berete het altijd zegt: ‘No discouraging. No division. Otherwise we are lost’.

Zoals echter terecht in het Parool een tijd geleden stond is de activistische steun voor de vluchtelingen tot nu toe vooral gekomen uit de links-radicale hoek. Dan heb ik het dus niet over de politiek gezien zeer beperkte faciliterende steun van bijvoorbeeld de Protestantse Diaconie in Amsterdam; ik heb het over de mensen die willen bouwen aan publieke acties om daadwerkelijke verandering te bewerkstelligen. Het Parool maakte er een zielige persiflage van. De afbeelding bij hun artikel destijds was een gemaskerde anarchist die als een poppenmeester de tentenkampen bespeeld. Wat een disrespect voor de vluchtelingen: alsof ze niet zelf kunnen nadenken en schaapachtig achter radicalo’s aanlopen. Ook de VVD gebruikte de betrokkenheid van anarchisten als argument tegen de vluchtelingen tijdens een kameroverleg hierover (zoek op ‘anarchisten’ in dit bestand).

De werkelijke reden dat inderdaad anarchisten en revolutionair socialisten prominent aanwezig zijn is dit: de impliciete of expliciete steun van veel organisaties en partijen aan het deportatiebeleid. Tegenwoordig moet je politiek aardig radicaal zijn als je een wat mij betreft niet meer dan fatsoenlijk standpunt inneemt als ‘vluchtelingen welkom’ of ‘stop deportaties’. Wij radicalen en revolutionairen zijn gewoon de enigen die echt principieel de vluchtelingen steunen, door dik en dun. Daarom zijn wij zo nadrukkelijk aanwezig: het is de schandalige afwezigheid van anderen.

In het begin konden we met relatief kleine acties goed in de kijker komen, en verhoogde dit de politieke druk. Dit waren allemaal toffe acties. We moeten echter vaststellen dat de effectiviteit van deze vele relatief kleine demonstraties, tussen de 100 en 300 mensen, aan het afnemen is. De demonstratie in Utrecht op 5 januari was bijvoorbeeld amper merkbaar op het landelijke niveau. Hèt pluspunt van die dag was het demonstreren op een steenworp van Kamp Zeist en onze interactie met die mensen daar. Dat was voor de gevangenen een grote steun en dat was een erg heftig moment. De raison d’être van de protesten is echter politieke druk en bekendheid van het probleem van de vluchtelingen. Als we hier minder in slagen, en we ook duidelijk wat aan momentum inboeken, dan moeten we denken over nieuwe vormen van actie.

In Amsterdam deden we dit vanaf begin december, dus vlak na de ontruiming, vanaf het moment dat we in de vluchtkerk zaten. We planden vooruit naar de Dag tegen Racisme, eind maart. Dan konden we een groter protest neerzetten met meer organisaties. Ondertussen gingen we door met vooral heel veel actievoeren. Antiorde geeft het meest complete overzicht hiervan. Maargoed, nu botsten we natuurlijk tegen een politieke uitdaging aan. Want hoe ga je verbreden, in een land waarin de meeste partijen je radicale standpunt nauwelijks onderschrijven? En hoe dan? Het is op dit punt dat er nu een belangrijke discussie is ontstaan, die vooral over de (bizar drukke) emaillijsten loopt. Hierover is enige verwarring.  Laat ik dus even een stapje terug doen, naar de eerste protesten in Amsterdam, zoals die van 10 november.

Wat de vluchtelingen betreft was het altijd al de bedoeling om politieke partijen te betrekken. Het is de politiek die met wetten het probleem heeft gecreëerd en in stand houdt. Wetten worden gemaakt in de Tweede Kamer en de regering. Dus als we een oplossing willen moeten we de politiek betrekken. Partijen zouden ons moeten steunen en niet het immigratiebeleid. Dus bij de eerste demonstratie hebben we al pogingen gedaan om partijen zich uit te laten spreken voor de vluchtelingen. Dit resulteerde in de aanwezigheid van Chris Schaeffer van SP Nieuw-West tussen de sprekers voor de Stopera, die zijn steun uitsprak voor de vluchtelingen. ‘Sharon’ is (al dan niet terecht) populair onder de vluchtelingenleiders in Amsterdam: vaak vragen ze of we Sharon Gesthuizen er niet bij kunnen hebben. Het is dus, wat de Amsterdamse vluchtelingen betreft, nooit een ‘puur’ buitenparlementair protest geweest. Dat buitenparlementaire activisten (zoals ik) duidelijk betrokken waren bij die protesten, betekende geenszins dat we ons tot het buitenparlementaire beperkten.

Voor de demonstratie van 23 maart, waar een groot en breed protest van willen maken (en echt iedereen voor nodig hebben!) kiezen we nu de leus: Geen vluchteling op straat of in de cel. Hiermee herverpakken we de eis van een oplossing van de vluchtelingen op een manier die verbreding beter mogelijk kan maken. Bredere groepen zullen zich kunnen herkennen in deze leus en ook meer gematigde organisaties zullen deze kunnen onderschrijven. Er is gezegd dat dit een afzwakking van de eerdere leuzen betekent. Dit klopt niet, in ieder geval niet wat de protesten vanuit het kamp Osdorp betreft. De eerste demonstratie in Amsterdam had in de leus gerechtigheid; de tweede mensenrechten. Nu kan de staat wel zeggen dat ze ‘streng maar rechtvaardig zijn’, maar ze kan moeilijker zeggen dat ze voldoet aan onze nieuwe leus. Dus het is juist de leus die we nu kiezen die radicaler is dan eersten. De leus zwakt dus niet af, maar wordt juist radicaler.

Als het gaat om nieuwigheid van de leus: het ‘op straat leven’ is altijd een centraal facet geweest van de protesten. Dat kan dus geen verassing zijn. En het spandoek ‘stop opsluiting van vluchtelingen’, wat ook in onze leus voor 23 maart tot uitdrukking komt, is vaak prominent aanwezig geweest, zoals bij het protest bij de rechtzaak van Habib Jaba op 12 december. Dan zou men nog kunnen zeggen: ja, maar we riepen toch No borders, no nations, stop deportations! tijdens de demonstratie? Was dat niet de leus? Dat riepen we inderdaad en er is niets in de nieuw gekozen leus die ons er van weerhoud op dit te roepen, of radicaal stelling te nemen tijdens de protesten in wat we schreeuwen tijdens het lopen en in wat we vertellen tijdens toespraken. Maar ‘No Borders’ is nooit de gezamenlijk afgesproken leus van een protest in Amsterdam geweest. Dat weet ik omdat ik in de organisatie van alle demonstraties in Amsterdam zat.

Ook pragmatisch herverpakken van ‘oplossing’ is niet nieuw. Mamadou en Mouthena kwamen hier als eerste mee in oktober. Les cinq points heette het (in onze veeltaligheid) en ze stonden er met de andere leiders op dat dit de eisen werden van de eerste demonstraties. Dit waren de eisen: 1) Open onze dossiers - geloof onze oprechte verhalen 2) Geef ons toegang tot zorg 3) En onderwijs 4) Arresteer ons niet meer willekeurig 5) Geef ons een verblijfsvergunning. De truuk van de herverpakking was niet het laatste punt; dat stond er bij om ons expliciete doel duidelijk te maken. De eerste vier punten werden gezien als dingen die we binnen konden halen. Het binnenhalen van deze punten, vertelde Mouthena, significa un permiso. Als je de eerste vier binnenhad, had je een verblijfsvergunning, meenden ze. Dus pragmatisch herverpakken van de boodschap heeft er vanaf dag één bij gehoord. 

Met andere woorden: de huidige lijn van verbreding is geen nieuwe lijn, maar een uitwerking van wat altijd al onze bedoeling is geweest.

Maargoed, hier kan men het uiteraard nog mee oneens zijn, en een andere lijn voorstaan. Natuurlijk: we moeten kritisch blijven, en in een kameraadschappelijke discussie met elkaar de beste strategie proberen te vinden. De voornaamste reden waarom nu enkele activisten zeer kritisch zijn over ons besluit tot deze verbreding (die we in de werkgroepvergadering van de demo aannamen met unanimiteit min één) ligt ‘m echter niet in alles wat hierboven is gezegd.

Nee, het is de terechte afkeer van politieke partijen, juist op het punt van immigratiebeleid.  Geheel terecht wordt gewezen op de rol van bijvoorbeeld de PvdA, die de basis legde voor de huidige deportatiemachine, en die onder het laatste kabinet Balkenende ook fanatiek bestuurde. Of op de beschamende, opportunistische, en soms gewoon racistische rol van de SP op dit punt. Hun steun voor de Bajesboten Zaandam wordt genoemd. Ook Groenlinks is vaak genoeg gewoon fout geweest. Inderdaad, inderdaad. En er valt nog wel het een en ander aan toe te voegen: zo was bijvoorbeeld de SP samen met de VVD  in het gemeentelijk college van Haarlem verantwoordelijk voor vluchtelingengevangenis bij Schiphol waar die rampzalige brand plaatsvond. Mijn maag draait er nu nog van om, ik raak ontroerd, als ik denk aan die ramp, waar de SP gewoon een zekere medeverantwoordelijkheid voor draagt. Dus ik kan er veel begrip voor opbrengen, als mensen er zeer weinig voor voelen om met deze partijen te willen samenwerken.

Realisme en bescheidenheid. Dat zijn belangrijke woorden. Bij een gemiddeld protest laat ik mee meeslepen door tamelijk radicale leuzen. Sta ik bijvoorbeeld voor Intertrust door een megafoon te blêren tegen het grootkapitaal, dan maakt het me weinig uit dat ik waarschijnlijk in dit geval weinig verander. Het gaat hier dan om het altijd ongrijpbare ‘bewustwording’ en om ‘symbolisch verzet’. Want dat is bijna alles wat doen, laten we eerlijk zijn! Maar ik vond dat ik me dit niet kon permitteren bij de vluchtelingen: als ik iets deed moest dat sowieso voor de volle mep gericht zijn op het verkrijgen van een oplossing. Er staat te veel op het spel, namelijk letterlijk mensenlevens. Dus geen louter symbolisch protest waarbij je vantevoren accepteert dat je waarschijnlijk toch niet binnenhaalt wat je wilt. Echt gericht zijn op een oplossing.

Daarom moeten we realistisch en bescheiden zijn: we zijn niet in staat om puur op basis van de kracht van de vluchtelingen en de revolutionairen het immigratiebeleid te veranderen. Wat gebeurt er dan? De protesten gaan wel even door, maar verdwijnen naar de marge. De VVD neemt weer het initiatief over, en weg zijn we. Onze protesten worden al minder ‘sexy’ de afgelopen tijd (we demonstreerden in Ede, en waren voorpaginanieuws in Ede. Demo was wel erg tof en goed voor Ede). De VVD heeft al een duidelijk offensieve tactiek gekozen, door bijvoorbeeld delen van Somalië als ‘veilig’ te bestempelen. Dus er moet gehandeld worden!

Hiervoor hebben we bredere krachten nodig. Dat kan: er is onder lagen van de Nederlandse bevolking sympathie voor de vluchtelingen. Die moeten we zichtbaar maken. Dat is precies waar 23 maart op gericht is. Maar hiervoor moeten we verbreden: we moeten wat dan een ‘brede maatschappelijke coalitie’ heet maken. En dit kan zonder op principes in te leveren. De leus die we kiezen is breed toegankelijk, en zoals ik heb laten zien ligt ‘ie volledig in lijn met wat we eerder deden. Deze brede coalitie zou moeten bestaan uit zowel de vluchtelingengroepen; radicalen; christelijke groepen; delen van de vakbond; etnische organisaties; politieke partijen. Die laatste hebben gewoon nodig om de zeer simpele reden dat het probleem door partijen veroorzaakt wordt, maar ook alleen door hun kan worden opgelost. Als wij deze verbreding voor elkaar krijgen, waar nu werkelijk al goede stappen voor gezet worden, dan zijn we goed bezig om de politieke druk op te voeren en te werken aan een oplossing.

Kijk, idealiter gaan gewoon een paar miljoen werkers ff staken, want ‘macht’ hebben de vluchtelingen gewoon totaal niet. Werkers kunnen namelijk de wereld veranderen, and all that jazz. Of we maken een revolutie, ook een goed idee. Maar dat gaat gewoon nu ff niet gebeuren. Dit is waar de keuze nu op neer komt: Duidelijk en principieel maar breed protest met de mogelijkheid van naar een oplossing toe te werken, of langzaam gemarginaliseerd worden terwijl we doorgaan met kleine demonstraties.

Daarom hoop ik dat iedereen enthousiast mee zal bouwen aan 23 maart en onze samenwerking zo voortreffelijk blijft als ‘ie tot nu toe is. Dit is een unieke kans, we moeten hem met beide handen aangrijpen!

Toevoeging 28 januari:
Iemand merkte terecht op dat ik in dit stuk wel erg veel de indruk wek dat het succes van de acties af gaat hangen van de betrokkenheid van politieke partijen. Dat is niet zo. In de eerste plaats wilde ik benadrukken dat politieke partijen noodzakelijk zijn voor het vertalen van het protest naar wetgeving, en dat we ze daarom nodig hebben. Maar het succes van de acties hangt af van de kracht van het protest, en dus de grootte en breedte. In mijn optiek zou politieke partijen betrekken die breedte op een belangrijke manier vergroten.

 

FNV 'torpedeert' akkoord met kabinet en werkgevers; weg met Ton Heerts!

Dit is goed nieuws. Heerts, de PvdA intrigant in de FNV top,  heeft geprobeerd een 'sociaal akkoord' te sluiten met VNO-NCW en het kabinet. Maar dit ging niet door: 'In de aanloop naar het gesprek aan de formatietafel is hij vorige week volgens goed ingevoerde bronnen teruggefloten door enkele grote bonden die aangesloten zijn bij de vakcentrale FNV. De blokkade van de bonden betekent een streep door de rekening van het nieuwe kabinet. Dat zag nu de kans voorbijgaan om direct op verschillende lastige terreinen (bijvoorbeeld ontslagbeleid, pensioenen, kinderopvang) steun van werknemers en werkgevers te krijgen'.

Velen van jullie zullen net als ik heb zitten knarsetanden toen Heerts met Wientjes naar buiten kwam en arrogant stelde dat het poldermodel hersteld was. Dit ligt dus toch net even iets genuanceerder. Heerts heeft het geprobeerd, maar werd teruggefloten. FNV Bouw, Bondgenoten en Abvakabo stelden dat hij onvoldoende mandaat had. Ze ontkennen dus de (interim-)voorzitter het recht om zelfstandig akkoordjes te sluiten. Hij is teruggefloten. Daarmee ondermijnen ze zijn positie en geloofwaardigheid.

Wat mij betreft is Heerts helemaal niet op zijn plaats aan de vakbondstop. Ondanks de mooie woorden over 'democratie' rondom DNV werd hij door de PvdA-leiding de FNV-top in geparachuteerd om daar namens hun te intrigeren, waarvan wij vorige week het eerste resultaat zagen. Over Heerts' aantreden hadden wij gewone bondsleden helemaal niets over te zeggen. Maar goed, je moet een voorzitter hebben dan maar. Maar dan wel met inachtneming van zijn onverkozen en tijdelijke positie. Heerts heeft dat niet waargemaakt. Hij heeft ook de beloftes van DNV nu al met de voeten getreden.

Daarmee is Heerts in mijn optiek niet langer houdbaar als interim-voorzitter. Hij moet zo snel mogelijk vervangen worden door een gekozen voorzitter, en er dient een discussie te zijn in de vakbond over de koers die we gaan varen onder Rutte-II. Het technische geleuter over structuren in de aanloop naar DNV moet dus omgezet worden in een strategische discussie over hoe we de belangen van arbeiders gaan verdedigen de komende jaren, en eigenlijk, hoe we verloren terrein gaan herwinnen.

VVD'er Limburg corrupt? De hele Nederlandse elite is corrupt!

Tenzij we het zelf doen, amice!

Corruptie en vriendjespolitiek zijn een vast element van het Nederlandse politieke systeem. Veel van deze zaken bevinden zich onder de radar. Soms gaat iemand net te ver, vaak een liberaal. In dat geval schreeuwen media moord en brand, precies omdat ze de rest van het systeem veelal onkritisch aannemen. De regels van het spel moeten gerespecteerd blijven zodat het Nederlandse corporatisme overeind blijft. De vraag is, wat is corrupter? Een VVD'er die een vraag over een sollicitatie lekt, of een Shell die politici beloont  voor bewezen diensten met hoge posten? De eerste overtreedt de regels, terwijl het tweede volledig binnen de wet is.

De Nederlandse politieke en economische elite zijn twee handen op één buik. Mensen bewegen moeiteloos heen en weer tussen de ene en de andere kant van één en dezelfde elite.  Het meest bekende voorbeeld is uiteraard Shell, waar zo vaak een PvdA kopstuk heen verhuist (laatst weer Albayrak), of vandaan komt (Bos), dat er in de hoofden van mensen haast een associatie tussen de twee bestaat. Maar men hoeft niet eens daadwerkelijk te verhuizen van baan: zo hebben veel politici 'nevenfuncties', veelal in het bedrijfsleven. Er is een zekere hybride type in Nederland: iemand die zowel kapitalist is, als politicus. De man die dit perfectioneert is Loek Hermans, maar het is ook het geval bij Elco Brinkman: als je hem op TV ziet, dan weet je nooit of hij op dat moment in zijn rol zit als politicus of kapitalistenvertegenwoordiger.

Elco Brinkman is echt een typisch lid van de  Nederlandse heersende klasse. Bekijk zijn cv maar eens. Heen en weer, heen en weer. Of wat dacht je van Andre Rouwvoet? We zien hem op TV, ik denk nog: Christenunie. Maar hij is inmiddels een 'neutrale' vertegenwoordiger van een belangengroep. Door de politiek wordt hij dan weer aangesteld om iets te onderzoeken en advies uit te brengen aan de politiek. Of Roger van Boxtel, ook zo'n mooi voorbeeld: politicus en kapitalist in één. Het is zo vanzelfsprekend in Nederland dat dit op deze manier gebeurd. Allemaal supergoed geregeld hier!

De schijn van democratie wordt overeind gehouden door bij beslissingen veel samen te werken met 'belangengroepen'. De leiding van deze belangengroepen ligt dan weer veelal in de handen van mensen uit dezelfde politiek-economische elite. Zo geld dat voor 'jongerenbelangenorganisatie' G500. Ander voorbeeld is de HBO-Raad, die 40 hogescholen vertegenwoordigt: kijk naar de namen van de voorzitters. De vakbondstop is onderdeel van dit systeem. Wat dachten jullie van huidig interimvoorzitter Ton Heerts? Het hele idee van De Nieuwe Vakbond werd aanvankelijk uitgedoktert door topleden van de Nederlandse elite. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wij vallen allemaal binnen een belangengroep. Leden van de elite praten namens ons met andere mensen uit de elite over het te maken beleid. Het hoeft geen betoog dat wij, simpele zielen aan de basis, geregeld tussen wal en schip vallen in dit systeem. Een belangrijk element in het Nederlandse systeem is dan ook corporatisme. Wikipedia is zeer verlichtend en zal ik hier citeren (hou in het achterhoofd dat dit een algemene omschrijving is):

Corporatisme als maatschappijsysteem is een model waar wetgevende macht aan burgervergaderingen wordt toegekend die economische, industriële, agrarische en professionele groepen vertegenwoordigen. In tegenstelling tot pluralisme, waar vele groepen strijden voor de controle van de staat, nemen in het corporatisme verscheidene onverkozen lichamen een beslissende rol aan in het besluitmakingsproces.
[...]
Op politiek vlak was het corporatisme tegen de liberale visie van de individuele burger die zelf bepaalt voor wie hij stemt, en ook tegen de socialistische visie van strijd tussen de sociale klassen. In plaats van de politiek te organiseren op basis van individuen (liberalisme) of klassenstrijd (socialisme) wilde het corporatisme de verschillende maatschappelijke groepen vooreerst aan elkaar binden en daarna ook aan de staat binden. [...] Het marxisme beschouwt het corporatisme als socialisme voor de bourgeoisie.

Wikipedia noemt landen met een corporatistisch systeem onder andere het Italië van Mussolini, Portugal van Salazar, het Argentinië van Perón. Nederland onder het Poldermodel en Ierland onder het Social Partnership hebben corporatistische trekken. 

Dit is het systeem. Dit is corruptie, dit is vriendjespolitiek, of anders gesteld: dit is de bourgeoisie die zowel de economie, als de politiek, als de 'burgerbelangengroepen', volledig in zijn grip heeft. De Limburgse VVD senator van Rey overtrad enkel de afgesproken regels en werd door de rest van de corrupte elite als corrupt bestempeld. Die regels zijn heilig, want die houden al te openbare excessen van corruptie binnen de perken, zodat het corrupte systeem als geheel zich kan blijven voortplanten. Het verschil tussen Nederland en een land als, zeg, Rusland, is in deze voornamelijk dat het daar in het openlijke gebeurd, waar het hier in het geniep gebeurd. Een tweede verschil is dat in Rusland ook gewone mensen via corruptie dingen gedaan kunnen krijgen, hier is dat onmogelijk.

Natuurlijk is deze elite niet eensgezind; de sociaaldemocraten en liberalen hebben ietwat verschillende opvattingen. En niet iedereen is reeds in even grote mate geïncorporeerd in deze elite. De SP is bij lange na niet zo geïncorporeerd als de PvdA. Ook niet iedereen is gelijk binnen deze elite. Het grootkapitaal van Shell, Unilever, Philips en dergelijke staat de laatste jaren stevig aan het roer binnen de elite en uiteraard zijn er verschillende opvattingen over hoe snel nog meer geld en macht de elite naar zich toe moet trekken.

Bij de arbeidersorganisaties ligt het uiteraard ook genuanceerd. Zo is Ton Heerts op volledig corrupte wijze aan zijn baan gekomen. Heerts is benoemd op basis van het feit dat hij behoort tot de rechterflank van de PvdA, niet op basis van wat voor enthousiasme voor hem onder de vakbondsleden dan ook. Dat wil niet zeggen dat hij daarmee kan doen en laten zoals de elite dat wilt. Hij is vóór de versoepeling van het ontslagrecht. Onder druk van de vakbondskaders voelde hij zich echter gedwongen om mee te gaan in de actie van 8 september en zich daar uit te spreken tégen de versoepeling van het ontslagrecht. De vakbondstop kan zich, net als iedere top van een belangenvereniging, nooit volledig vervreemden van wie zij claimen te vertegenwoordigen. Als die top zich niet nominaal blijft inzetten voor de belangen van die groep, verliest deze top zijn legitimiteit en daarmee zowel zijn nut voor het systeem, als de achterban. Met name de vakbond valt niet volledig te corrumperen, en de laatste jaren is vanaf de basis veel gebeurd om de bond weer op het goede spoor te zetten, alhoewel over het geheel bezien dit nog niet is gelukt.

Punt blijft. Nederland is pokkecorrupt.