Demonstratie tegen schuldenstelsel in Amsterdam

Studenten demonstreren tegen de afschaffing van de stufi en de introductie van een schuldenstelsel en geven daarmee de aftrap voor meer protest in het najaar. Eerder waren er demonstraties in Utrecht en Groningen

Bezetting op Amsterdam Science Park

Wat Jet wil, wil Jetta niet

Ere wie ere toekomt, scherp opgemerkt.

Beste -,
De ene Jet (minister Jet Bussemaker) wil dat we meer gaan lenen. 'De meeste mensen draaien hun hand er niet voor om,' stelt de minister op haar weblog. Voor deze Jet is lenen de gewoonste zaak van de wereld. ‘Lenen doen we bijna allemaal,’ schrijft ze trots als aanmoediging voor studenten om zich tienduizenden euro’s studieschuld op de hals te halen.
Gek genoeg wil die andere Jet (staatssecretaris Jetta Klijnsma) precies het omgekeerde. ‘Het voorkomen van schulden heeft mijn volle aandacht,’ zei ze meerdere malen. Wat haar betreft gaan we schuldenproblemen – die er zijn of dreigen voor één op de zeven huishoudens – in de kiem smoren. Het officiële kabinetsbeleid is dan ook ‘het voorkomen van schulden en het verbeteren van de schuldhulpverlening.’
Wat Jet wil, wil Jetta dus niet. De één nodigt studenten uit om een schuld van dertigduizend euro op te bouwen, de ander wil schulden voorkomen en bedrijven die misleidende kredietreclames maken juist flink beboeten.
Als Jetta consequent is dan deelt ze haar hoogste boete uit aan degene die verantwoordelijk is voor de grootste misleidende kredietreclame van deze week. Jet verdient Jetta’s boete als straf voor het stimuleren van onverantwoorde schulden. Een dikke studieschuld voor álle studenten is de slechtst denkbare start voor jongeren die nog met werken moeten beginnen.

Emile Roemer

Overwinning voor Amsterdamse studenten: UvA-VU bètafusie tegengehouden. Interview met betrokken student Joris van Wouden

Een overwinning voor de studenten op de Amsterdamse bètafaculteiten! Fusieplannen zijn van tafel dankzij studentenverzet. De Rode Lynx sprak met Joris van Wouden van studentenpartij Ons kritisch alternatief over de achtergronden, hoe ze gewonnen hebben en de vooruitzichten voor studenten die afwillen van het neoliberale onderwijsbeleid. 'We moeten niet slechts boos zijn op de plannen, maar komen tot een fundamentelere kritiek'.

Kunt u mij vertellen wat er gebeurd is op de bètafaculteit van de UvA?
Anderhalf jaar waren studenten boos en docenten onthutst (die soms ook boos waren, maar bij docenten hangt het er van af of ze meer of minder geld krijgen binnen hun onderzoeksgebied). van alle studenten die wij gesproken hebben was zo’n 80% heel chagrijnig. Ze waren niet gehoord en er werd stelselmatig gelogen. Het College van Bestuur stelde dat er heel veel draagvlak voor de plannen zou zijn. Wij hielden een onderzoek onder 400 studenten en moesten daaruit concluderen dat er echt geen draagvlak was.

Maar wat was precies het plan dan?
O, je bent helemaal niet op de hoogte.

Ik ben een journalist en weet helemaal niets.
Bon, bon. De A F S. Dat is een plan dat een miljoen jaar geleden is bedacht door de UvA en de VU, ze willen gewoon fuseren. Dat wil de overheid ook graag. Nu zijn ze dus al enkele jaren bezig op enkele faculteiten om een beetje toenadering te zoeken. Scheikunde is bijvoorbeeld al gefuseerd. Scheikunde was aan de VU een noodleidende studie, aan de UvA niet, dus die hebben ze samengevoegd. Bij de UvA heb je op de FGW de klassieke talen, zo ook bij de VU. Daarvan zijn de masters samengevoegd, dat heet Acasa, met een C.
Anderhalf jaar geleden zijn de UvA en VU naar buiten getreden met het plan van de AFS, de Amsterdam Faculty of Science. Dat hield in dat er een algehele fusie zou komen van beide bètafaculteiten, met dezelfde interne structuur, met dezelfde begroting, met dezelfde bestuurders en dezelfde administratie. Dat zou niet gefaseerd ingevoerd worden, zoals dat gebeurde bij Acasa. Nee, het zou in één klap worden ingevoerd.
Ze begonnen met stellen dat ze ‘zouden kijken naar mogelijkheden voor nadere samenwerking en hoe dat er eventueel uit zou zien’. Begin van dit jaar werd er een ‘toenaderingsafspraak’ gemaakt of iets dergelijks. Juli kwam er nog een dergelijke afspraak met de bedoeling om meer samen te werken: ze hebben drie keer dezelfde afspraak gemaakt. Alleen in juli kwam er een document via de Centrale Studentenraad naar buiten, waarin stond dat er vergaande plannen waren. Toen was het hek van de dam en kwam er een beweging op, onder de naam ‘Animo’. Studenten waren namelijk hard geschrokken van de plotselinge plannen.

Voordat je over Animo begint te praten, kan je vertellen wat de achtergronden zijn van deze fusie? Levert het schaalvoordelen op?
Animo heeft ooit aan de decaan Karel-Jan Schouten gevraagd: ‘Kunt u drie redenen geven waarom het voor studenten goed is als deze fusie er komt?’. Toen was het pijnlijk stil. Echt best wel jammer. De grote redenen die het bestuur wel kan noemen zijn: het is goed voor het onderzoek, als je twee universiteiten samenvoegt dat krijg je meer geld, namelijk twee keer zo veel. Het is goed voor de rankings (Amerikaans voor rangorde – RL). Als de UvA op 16 staat en de VU op 32 dan schuif je wellicht op. Of zoiets. En de ranking is dan ook weer goed voor onderzoeksgelden, want met een hogere ranking krijg je meer geld.

Maar is dat niet nog maar de vraag? Ik hoorde dat sommige studies noodleidend zijn aan de VU.
Dit moet je dus loskoppelen in je hoofd. Je hebt studies en je hebt onderzoek. Er zijn wel radicaal verschillende opleidingen bij de UvA en de VU. Wiskunde bijvoorbeeld heeft aan de UvA respectievelijk de VU een compleet andere invalshoek. Wiskundigen waren dan ook niet tevreden met het plan en zijn er in eerste instantie erg boos om geworden. Maar – je moet het dus los van elkaar zien. Het gaat ze niet om onderwijs, dat interesseert ze echt geen fuck. Het gaat niet om studies. Het gaat niet om onderwijs, daar kom ik zo nog op terug.
We hebben met een docent gesproken, toen we een referendum aan het afnemen waren, die gaf aan dat die rankings en de fusie, dat daar ook nog vraagtekens bij te stellen zijn. Hij zat in de ondernemingsraad, ik weet bij god niet meer hoe die heet. De UvA en de VU die hebben nu zeg honderd jaar aan gevaloriseerd bèta-onderzoeken. Als je dat samenvoegt en je maakt er één instituut van, dan is er een kans dat diegenen die de rankings berekenen sommige of vele onderzoeken links laten liggen in de te fabriceren berekening. Dan begin je eigenlijk opnieuw en moet je jezelf opnieuw gaan bewijzen. Het is dus onzeker in hoeverre het goed is voor de ranking. Maar dat zijn dus de hoofdargumenten: onderzoeksgelden en rankings. Qua onderzoeksgelden, als je zegt ‘wij zijn al zo lang bezig en we hebben zoveel man onder ons’, dan is het voor bedrijven aantrekkelijker om je een grote smak geld te geven.

Dus is dit dan een prestigeproject?
O, alleen! Het gaat alleen om meer geld en een grotere naam.

En wie gaat er dan op vooruit bij dat grotere prestige en wie gaat er op achteruit?
Hmm, goede vraag. Sommige onderzoeksgebieden gaan er op vooruit, diegene waar naar nu de meeste vraag is. Kleinere studies komen in de verdrukking. Ik heb zelf niet zo bijster verstand van bèta-onderzoek, maar vergelijkbaar op de FGW zou een onderzoek naar de Baskische poëzie en hoe in Frankrijk daar in 1800 tegenaan werd gekeken zijn. Op de FNWI, de UvA bètafaculteit, heb je ook studies die nù niet echt heel geil zijn.
Oh, een goed voorbeeld is onderzoek naar bepaalde algen. Op FNWI hebben ze een algenlab gebouwd, met algen die elektriciteit kunnen opwekken. Nu is er echter meer olie gevonden in de wereld en is het onderzoek hierdoor minder rendabel geworden waardoor ze minder geld krijgen. De vraag is nu wat er met die algen moet gebeuren, ze kunnen er vast ook wel plastic mee maken ofzo maar dat weet ik niet zeker. Het is wel een voorbeeld van hoe onderzoek slechts wordt bekostigd als het geil is, als mensen er prestige uit kunnen halen, als de UvA er groter van kan worden. Die projecten worden groter, de andere zullen het nog moeilijker gaan krijgen dan ze al hebben.
Voor alle studenten is dit ook nog een grote nadelige slag, want grootschaligheid is zelden de motor van goed onderwijs. Fysiek contact met docenten en het over de stof hebben is veel belangrijker. Als je de grote opleidingen van FNWI en de VU samenvoegt kan je dat niet garanderen.

Maar er zijn dus zowel voors als tegens. Tegelijkertijd zijn er al wel veel veranderingen geweest aan de UvA. Het grootste deel daar van pakte niet positief uit voor studenten. Desondanks hebben de studenten ze uiteindelijk wel geaccepteerd. Dus hoe kan het dat juist deze maatregel niet is geaccepteerd? Waar heeft dat mee te maken, de inhoud of de manier waarop het gebracht werd?
Beide. De beweging ontstond eerst vanwege de manier waarop het gebracht werd. Dat was namelijk op een marketing-manier (Amerikaans voor reclame – RL). Er werd telkens gezegd door het bestuur: ‘Jullie zijn het er niet mee eens omdat jullie nog niet genoeg ingelicht zijn’. Ze dachten: we gooien ons marketingapparaat erop, dan weten ze het wel. Dat is ook gebeurd. Op een dag stond het hele bestuur flyers (Amerikaans voor pamfletten – RL) uit te delen met 3D-brillen erop. ‘Bekijk het in drie dimensies – UvA, VU, AFS!’ Het was echt verschrikkelijk.
In eerste instantie was dat het dus. Studenten en docenten waren niet benaderd. We wilden betrokken worden in het debat. Toen zijn er dus heel veel debatten georganiseerd door studenten en docenten, maar dat mocht niet baten, we werden niet echt betrokken. Na juli kwamen er opnieuw documenten naar buiten, waarin wél enkele inhoudelijke zaken stonden. Aanvankelijk konden studenten het ook slechts oneens zijn met de procedure, want dat was het enige wat ze mee hadden gekregen. Als je niet wordt betrokken in de inhoud, dat kan je er ook niet op reageren.
Toen die documenten er eindelijk zijn de studenten vrijwel meteen in de bres gesprongen. Er stond namelijk niets in over onderwijs. Ik zal je zo nog even wat documenten sturen, die laat gekomen zijn, op één december pas. Er stond toen pas wat zinnigs in over onderwijs, namelijk ‘dat het een grote kwaliteitssprong gaat maken, omdat er meer excellente studenten en meer buitenlandse studenten kunnen worden aangetrokken’.

Nou, goed, zolang er maar geen mensen uit Amsterdam-Noord komen studeren dan zit het dus goed!
Ja als je gewoon rijk bent en uit Amerika komt dan zit het goed. Of China, dat vinden ze ook heel interessant. Dat zijn landen waar het onderwijssysteem ook al helemaal verachtelijk is. Maar goed, de normale student is gewoon niet gehoord. Dat is toch de belangrijkste reden niet waarom het er niet gekomen is.
Het spannendste dat hier gebeurde was dat er een beweging ontstond van studenten die echt poepchagrijnig waren en dat de Centrale Studentenraad (CSR) daar uiteindelijk voor gezwicht is. Of eigenlijk de gezamenlijke vergadering van de Centrale Ondernemingsraad (COR) en de CSR. De ondernemingsraad is keihard onder druk gezet door het bestuur. De vergadering is drie uur uitgesteld terwijl de ondernemingsraad zweepslagen kreeg van het bestuur. In eerste instantie zou de stemming veel minder spannend worden en wisten we zeker dat een paar van hen tegen zou stemmen, maar na de zweepslagen stemde driekwart van de ondernemingsraad voor. Drie man heeft zich onthouden, die zullen het wel gaan voelen in hun salaris.
Dat er wel door de gezamenlijke vergadering tegen is gesteld kwam niet door de kracht van onze argumenten, maar omdat er honderd man achter hen stond. Die honderd man zou kenkerboos worden als er voor zou worden gestemd, die zaal waar de vergadering gehouden werd zat helemaal vol. Jarenlang zijn er nu protesten op de FNWI, banners (Amerikaans voor spandoek – RL) worden gedropt (opgehangen – RL). Daar zijn ze dus voor gezwicht. Het heeft er niets er mee te maken dat de CSR de plannen niet goed vind. De medezeggenschap staat er om bekend dat ze dingen doordrukken zonder dat er ook maar één goed ding in staat voor studenten of docenten, zoals het Bindend Studieadvies, het 8-8-4 systeem, het instellingsplan. Het is altijd dat gelul van ‘excellentie’ en ‘buitenlandse studenten’, er wordt nooit gekeken naar onderwijs.

Is dit dan wel een overwinning te noemen, of is dit weer een uitstel van executie, zoals met de studiefinanciering?
Het is juist wel een overwinning. Er is nu sprake van een studentenoproer hier en dat is heel bijzonder. Mensen hebben het idee dat als ze iets willen, dat dat ook gebeurd. Dat was er eerst niet, er heerste een grote apathie. Van ‘de medezeggenschap doet er geen fuck aan, alles komt er toch wel door’. De overwinning zit ‘m er niet in dat dit plan is tegengehouden, de overwinning zit ‘m er in dat mensen nu hoop hebben. Dat ze echt invloed kunnen uitoefenen op het onderwijs als ze dat willen en ze er met z’n allen achteraan gaan.

Maar er is dus ook daar een nieuwe groep hier rondom ontstaan?
Ik hoop heel erg dat ze stand houden. We hebben goed contact met Animo en goed contact met de Facultaire Studentenraad (FSR) van FNWI. Samen met hen is het zaak die mensen te bereiken die er vorige week zaten, om dan begin volgend jaar een bijeenkomst te organiseren die zou moeten gaan over een fundamentelere kritiek op dit systeem. Waarom gebeuren dit soort dingen telkens? Je ziet het denk ik ook op de VU, daar is ook één van de faculteiten van science (Nederlands-Amerikaans voor bètawetenschappen, geschiedenis is kennelijk geen wetenschap – RL) wordt daar kapotbezuinigd. Nu zijn studenten en docenten daar teringboos. Ze zijn actief in de groep ‘Titanic’, die houden elke week vergaderingen met 40 man. Dus die beweging die is er en dat moeten we dus bundelen om de bezuinigingen en dat plan van de AFS tegen te houden.
Maar er is een fundamenteler probleem en dat is dat het de besturen niet gaat om ons. Het gaat hen om het krijgen van geld van de overheid en om in de rankings te stijgen.

Dan wordt het dus heel moeilijk. Want we hebben de afgelopen jaren vele protesten gezien op de universiteiten, sommige lokaal, sommige tegen de overheidsplannen. Diegene die lokaal waren hebben wel eens succes gehad, maar de landelijke protesten hebben wel plannen weten uit te stellen maar nog niet echt een doorbraak kunnen forceren.
Maar dat blijft. En daarom moet het niet gaan om de plannen. Er is een begrip dat heet de ‘Salamitactiek’. Dat is wat er gebeurd met het sociaal leenstelsel, de afschaffing van de OV-jaarkaart enzoverder. Je wordt boos en dan is het er drie jaar later in verkapte vorm alsnog en vijf jaar later is het er echt. Dus je kan wel boos worden op de plannen maar de beweging krijg je daar mee niet op de been. Er wordt gewoon niet naar ons geluisterd.
De komende twee maanden gaan wij daar dus aan proberen te bouwen, dat er gevolgen zijn. Dat de oorzaak dieper gezien wordt, dat het niet ligt aan een onzalig plan van een bestuur, maar dat we echt fundamenteel boos worden op wat er gebeurd. De perverse, nieuw-management, ellende….je weet wel.

Je hebt het er over dat er dus een meer algemene boosheid ontstaat op het neoliberale onderwijsbeleid.
Nou ja, dat moeten we nu dus helpen ontstaan. Ik weet dat dit een beetje gaande is. Actiegroep Kritische Studenten Amsterdam zit ook stevig bij Titanic. Dit is wat we de komende maanden moeten doen: de mensen die boos zijn op wat eigenlijk neoliberaal onderwijsbeleid is, nieuw management denken, dat ze inzien dat dat is waar ze boos op zijn, niet op bepaalde plannen.
De mensen van Animo die zijn best wel bang, het zijn niet de activisten, het zijn echt de normale studenten. Flyers uitdelen vonden ze ok, posteren vonden ze ok, maar de straat op en de lanen in dat vonden ze doodeng. Dat is wel jammer.

Heb je nog een algemene oproep aan studenten die dit lezen?
Blijf je de komende maanden goed op de hoogte houden, lees de documenten, ook in de Folia. Kijk ook op www.onskritischalternatief.nl. Daar vindt je artikelen, kritische analyse van bestuursdocumenten en opruiende teksten. Voor acties moet je onze Facebook in de gaten houden. We vergaderen elke woensdag in café de Hegeraad om 20:00.

Nou, dank je wel Joris van Wouden van Ons Kritisch Alternatief!
Hahaha belachelijk.

Joris van Wouden met trompet op een demonstratie in 2011 tegen de afschaffing van de studiefinanciering

Waarom de studenten al jaren falen met protesten

Deden we dit dan te weinig?

Het moet gezegd worden: een groep totaal gemarginaliseerde, relatief recent gearriveerde mensen weet beter actie te voeren dan de o zo slimme studenten. Hoe kan dat? Waarom weten de vluchtelingen echt politiek druk te zetten, maar verliezen de studenten zo veel?

We moeten natuurlijk beginnen met kijken naar de studenten zelf. Hier dringt zich één feit heel sterk op: studenten zijn rechts. Ja, ik zeg het, ik mag het niet zeggen, maar ze zijn rechts. Ik ga geen fantasieën ophouden over hoe er toch wel een paar kritisch zijn, ze zijn echt echt echt rechts. Ze rekenen zich rijk met hun opleiding. Ze zien zichzelf als de toekomstige elite en gedragen zich daar ook naar in hun uiterlijk, in hun taal, in hun politiek. Dit is niet van de ene op de andere dag gekomen en hoe dat gekomen is zal ik wellicht op een later moment beschrijven. Maar zelden is er een minder kritische generatie jongeren op de universiteit gekomen. Dat kan ik zeggen omdat ik over de jaren heen aan de poort van de universiteit heb gestaan en het heb zien veranderen.

Dat rechtse uit zich op een aantal manieren. Ten eerste zijn veel studenten anti-links, of bang voor alles dat mogelijk ‘ideologisch’ genoemd zou kunnen noemen. En als je dan wilt gaan protesteren dan laat je je dus al snel de wapens uit de handen slaan met zo’n houding. Studenten hebben gewoon geen idee van wat ze tegenover zich hebben staan. Velen steunen de maatregelen die tegen hun genomen worden. Ik kan uit ervaring zeggen dat het lastig is een lokaal strijdbare beweging te bouwen als veel sleutelfiguren VVD’ers en D66’ers zijn.

Anderzijds is er een in principe onkritische houding ten opzichte van de regering en het systeem. Studenten accepteren dat in de Tweede Kamer het beleid gemaakt wordt en de regering dat uitvoert. Daarom beperken zij hun protest tot het geven van ‘signalen’: een beroep op het democratische gehalte van onze politici, om te ‘luisteren’. Dit zijn de bekende eenmalige manifestaties. Iets anders zou ook niet passen bij hun ijskoude conformisme. Stel je voor dat je een toekomstige managersfunctie niet krijgt omdat je een keertje opgepakt wordt!

Ik gooi hier ‘de studenten’ op één hoop: LSVB en aanverwante clubjes en de studenten zelf. Want genoeg activisten willen de pijnlijke waarheid niet onder ogen zien en schuiven de schuld van alweer een gefaalde campagne af op de LSVB. Ja, de LSVB is inderdaad een club van sukkels die verslaafd zijn aan subsidies met alle politieke consequenties van dien. Ja, de LSVB organiseert hun acties slecht. Maar de LSVB vertegenwoordigt wel degelijk de studenten. Want die zijn net zo rechts als de LSVB. De studenten accepteerden volledig het beleid van de LSVB.

Een andere reden is dat er aan de basis geen zelforganisatie is. Wat logisch is: zolang er geen werkelijke problemen zijn, hoef je je ook niet te organiseren. Dan ga je gewoon zuipen en roeien. Natuurlijk waren er wel een paar activistische organisaties, die dreven op de paar echte linkse studenten die er nog zijn, maar hebben zij ooit meer dan een procent van de mensen in hun gelederen gehad? Er zijn een kwart miljoen studenten, 700.000 als je HBO meetelt! Dat betekent 7000 mensen in de zelforganisaties en daar kwamen we nooit bij in de buurt. Dus er was geen echte zelforganisatie waar je van kan spreken. We hadden nog geen promille.

Wat er wel veel was, waren kleine platforms. Hierin kwamen mensen tijdelijk bijeen, maar zonder echte coördinatie, zonder een echt gezamenlijk plan. Deze mensen hebben hard gewerkt, dat is waar, en ik was er onderdeel van. Daar schaam ik me niet voor. Maar dachten we nu echt een verschil te maken met een piepklein clubje dat nog moeite heeft zichzelf te organiseren? En hier kwamen ook de meeste debiele plannen bovendrijven: ik heb ooit met een kameraad daadwerkelijk een groep moeten overtuigen dat een universiteit in het weekend bezetten, slechts om er met veel bier een feest te geven, géén goed idee is. En ondertussen waren we allemaal onze anarchistische, leninistische en zelfs sociaal-democratische dagdroompjes aan het projecteren op dat kleine disfunctionerende clubje. Want de simkaarten moesten wel uit de telefoons (anders loopt een deel de vergadering uit, want we worden afgeluisterd) en we moesten ook aansluiten bij de arbeidersklasse enzoverder.

En dan gingen we dan maar weer iets anders bezetten. Maar in plaats van dat we onze kracht uitten, gaven we uiting aan onze isolatie en slapheid. In 2010 konden we ruiken aan wat echte bezettingen zouden moeten zijn, maar we kwamen nauwelijks in de buurt van wat men internationaal voor elkaar bokste. Bijvoorbeeld eerder bij een bezetting in Groningen werd die gedaan door slechts 6 mensen, die grotendeels niet uit Groningen kwamen. Ze spraken namens ‘de studenten’ en hadden héél eventjes hun superdemocratische utopie gecreëerd, hun festival van verzet, in een bestuurskamer. Het was allemaal een illusie.

Daarnaast is er de oude waarheid: studenten hebben gewoon weinig macht. Ze hebben niet de werkelijke mogelijkheid om het werk neer te leggen en de boel te saboteren. En daarmee is deze arrogante pseudo-elite slapper dan de thuiszorgers, schoonmakers of wie dan ook. We willen hier nog wel eens over heen stappen. Of we hebben de marxistische wijsneus die dan zegt: ‘Ja, maar studenten kunnen wel bewegingen aanslingeren’. Inderdaad, maar wat is de conclusie dan dus? Dat studenten gewoon niet op zichzelf kunnen winnen, tenzij er echt bijzondere omstandigheden zijn, of ze echt alles in de fik steken. En dat doen ze niet, want dat staat slecht op hun CV. Maar al te graag verdwijnen ‘activisten’ richting studentenraad, soms met goede bedoelingen, meestal voor hun carrière.

Volgende week is er een protest van de ASVA. Sommige socialisten blijven er maar achter aan lopen, alsof er ooit wat van zou komen. Inderdaad kan je er heen gaan, maar niet omdat het protest ook maar iets voorstelt. Je zou er heen moeten gaan om hopelijk die paar andere echte kritische student tegen te komen en met hun te gaan praten over hoe we de wereld echt veranderen.

Studentenraadverkiezingen in één zin uitgelegd

Waarom zou je moeten stemmen tijdens de studentenraadverkiezingen op de uva? De kiescommissie legt het uit...De waarde van democratie

Uiteindelijk is de raad er dus voor jou, om te zorgen dat de kwaliteit van onderwijs gegarandeerd blijft en de student niet de dupe wordt van bezuinigingen en slecht beleid. Jij bent die student, jij bent die achterban; je stem is van het uiterst belang voor onze legitimiteit en slagvaardigheid. Kijk op onze site (www.studentenraad.nl/fgw) en Facebookpagina (www.facebook.com/fsr.fgw) voor dagelijkse verkiezingsupdates.

Het eerste deel van de uitspraak is aantoonbaar kul, want de studentenraad heeft geen bal te zeggen over bezuinigingen en kwaliteit. Het tweede deel van de uitspraak is bijzonder interessant en geeft iets diepers weer. Wij moeten op komen dagen om hun legitimiteit te verlenen. Geen stem, geen legitimiteit. Aldus: niet stemmen. Weg met de farce die studentendemocratie heet.

Lofzang op de liberale held Tofik Dibi

Wie houdt er niet van Tofik? Hij is jong, knap en hip. Laatst introduceerde hij nog de hashtag #matties4life. Dit is aansluiten bij de massa’s; dit is wat Den Haag nodig heeft. In de kamer, maar toch rebels trouw blijven aan je roots in Slotervaart! En laten we ons er niet door laten ontmoedigen dat slechts één bollig blank joch nu, na 4 dagen, in positieve zin Tofiks hashtag heeft overgenomen. Want Tofik is echt wel fris en vernieuwend en jong. Mijn god, heeft deze politicus Axe gespoten?!

Het is waar, Tofik is of was niet de ergste. In 2007 zat de schrijver van dit blog nog samen in de bak met Tofik. Dat we met een parlementariër waren opgepakt gaf ons aardige privileges. We hebben zelfs groepsportretjes kunnen maken, kregen lekkere koffie, mochten de schoenen aanhouden, het was reuze gezellig. De foto’s heb ik nog bewaard. Tofik steunde ons toen we de poster ‘Geert Wilders extremist’ niet mochten verkopen in Amsterdam. Ik was van hem onder de indruk, het gaf blijk van karakter dat hij dit deed. Hij had z’n ID niet bij zich, z’n broer zou ‘m brengen uit Slotervaart. Die broer deed er lang over want die ging eerst nog even douchen, en in keurige straattaal maakte Tofik z’n broer telefonisch duidelijk dat hij nou wel eens op moest schieten. Enigszins ongemakkelijk vond Tofik het wel, met een handvol marxisten in één celletje. Dat was 2007.

Ik vroeg me al af wat iemand als Tofik Dibi dan deed bij een partij als Groenlinks. Maargoed, er zaten en zitten wel meer goede en oprechte activisten bij Groenlinks. De partij was toen ook nog wel een stuk minder verrechtst dan nu. Ik had dus een goede indruk van hem. Eerder was Tofik betrokken bij het organiseren van anti-oorlogsprotesten en anti-racisme acties. Dat zit wel snor, toch? Het één en ander begon echter gauw te veranderen bij Tofik. Hij trok samen op met Rita Verdonk in 2008, omdat ze het niet eens waren met de toenmalig minister Rouwvoet.

Nu stemmen links en rechts wel eens vaker samen in de kamer, maar dit ging verder. Verdonk, die zo’n beetje model staat voor het harteloze immigratiebeleid van deze eeuw, daar ga je als anti-racist niet mee samenwerken. Voor Tofik echter was het een principieel punt. Niet alleen was er namelijk de vleierij  van ‘ze is charismatisch, ze haat gezanik, ze is echt goed’, ook zei hij dit: ‘Ik noem het nieuwe politiek. Door de barrières van de verstikkende partijpolitiek heen breken’. Alle ideologische veren overboord de MS Dibi. Hij is tegen het links-rechts denken. Of is hij zelf danig rechts geworden dat hij het verschil tussen zichzelf en rechts amper nog kan zien?

Natuurlijk zijn er ook de mooie momenten, waarop Tofik Wilders of Fleur Agema op hun nummer zet. Maar tegenover dergelijke types hoef je niet echt een principieel anti-racist te zijn om je te onderscheiden. Tofik is een gematigd racist geworden, die best wilt zeggen dat moslims een beetje achterlijk zijn. Maar toch, er blijven van die voorvallen. Bijvoorbeeld in 2009 kwam hij nog in aanvaring met Ahmed Marcouch (ook zo’n voormalig anti-racist, die ooit nog op het Marxisme Festival sprak), toen stadsdeelvoorzitter in Amsterdam, over het uitzetten van twee Amsterdammers zonder geldige papieren. Hij adviseerde Marcouch zich te melden bij Wilders. Het moet gezegd worden, dat Tofik met dit soort acties toch nog wel iets van respect kweekt. Maar hoe lang zullen deze principes overeind blijven? Toen René Danen, een doorgewinterde activist tegen racisme, samen met anderen een rechtzaak begon tegen Geert Wilders in 2010, riep Tofik Dibi deze wel principiële anti-racist op Groenlinks te verlaten.

De Kritische Studenten Utrecht maakten een mooi
plaatje voor het protest bij het Groenlinks congres

Het meest pijnlijke moment voor mij was echter tijdens een studentendemonstratie in 2009 in Den Haag, tijdens het laatste kabinet Balkenende. We staan er voor het behoud van de studiefinanciering. De universiteiten stonden toen nog publiekelijk aan onze kant; later zouden zij ons een mes in de rug steken. We rekenden Groenlinks tot onze bondgenoten; zaten wij er even naast. Tofik Dibi was de universiteiten voor. ‘Jullie zullen er aan moeten wennen dat de basisbeurs in de toekomst ook niet meer houdbaar is’, deelde hij de protesterende studenten mee. Auw! Tofik, wat flik je me nou?! Groenlinks is volhard in hun standpunt tegen de basisbeurs. De Kritische Studenten Utrecht maakten een mooi plaatje hierover. We hebben zelfs nog een keer – tevergeefs - actiegevoerd bij het GL congres op dit punt.

In 2011 schreef Tofik zijn Final Fatwa. Hoe lang hielden zijn principes stand? De inhoud is nog erger dan de vieze alliteratie in de naam. Hij vond het nodig om tien jaar na Nain-ieleffen de islamofobie nog een keer aan te slingeren, terwijl Wilders inmiddels was overgestapt van Moslims naar Polen en Grieken. Als reactie op Final Fatwa stelde Mohamed Rabbae terecht: fatwa’s zijn helemaal niet relevant in Nederland. Moslims leven ze niet na, dus waarom gaat doet hij alsof fatwa’s een probleem zijn in Nederland? Met zijn Final Fatwa ging Tofik volgens Rabbae mee in ‘de bekende retoriek van extreem-rechts tegen de moslims: achterlijk, fanatiek, gewetenloos, meedogenloos, onbeschaafd’. De vraag blijft: wat bezielt iemand om zo’n stuk rechtse bagger te produceren?

Er is maar één antwoord: Tofik Dibi is perfect geïntegreerd. Maar niet in Slotervaart: hij is samen met zijn mede oud-hippies helemaal zen met de rechtse naaiers uit de Tweede Kamer.

Hij is daarom de perfecte kandidaat voor Groenrechts. Hup Tofik!

Met dank aan onderzoek door Master of Political Science Jegor Sergeijevich Karpovich.