Japan weer wil een echt leger

De Japanse regering is bezig de pacifistische grondwet overboord te gooien en wilt weer een echt leger

Overname Krim: het etnische argument klopt niet

In de media wordt samen met andere redenen keer op keer herhaald dat 'de meerderheid van de Krimbewoners etnisch Rus is' en dat die zich daarom willen aansluiten bij Rusland. Het is pijnlijk dat de media, die zo zijn best doet nu eens wel kritisch te zijn, met hun ongefundeerde etnische logica de legitimiteit van Poetins politiek versterkt.

De media gaan voorbij aan een aantal elementaire vragen die men hierbij zou moeten stellen. Een goede vraag zou al zijn: is Rusland dan het land waar de etnische Russen wonen? Als we even verder 'Rus' niet problematiseren, dan blijkt dat 'Rusland' zelf een lappendeken is van volkeren. De meerderheid van de inwoners in Rusland is 'Rus', maar een grote minderheid behoort tot één van de 158 minderheden. Er zijn Turkse volkeren, Mongoolse volkeren, Kaukasische volkeren, enzoverder. Zo is het in de verbeelding typisch Russische Siberië in meerderheid bevolkt door Turkse volkeren.

In Rusland wonen de meeste etnische Russen in het westen van dat land. Andere etniciteiten zijn ook weer geconcentreerd in bepaalde delen van Rusland, soms 'autonome republieken'. Door het enorme deel van de wereld dat nu Rusland heet hebben zich door de eeuwen vele volksverhuizingen en wereldrijken een weg gebaand. Dat heeft zijn sporen achtergelaten. Bijvoorbeeld, dat op een gegeven moment het Mongoolse wereldrijk uiteenviel en of veroverd werd, betekende niet dat alle Mongolen weer uit Rusland terug verhuisden naar Centraal-Azië. Die bleven gewoon wonen waar ze woonden en dat was meestal rond een bepaald gebiedje geconcentreerd.

Het is natuurlijk mensen hun goed recht om zich te verenigen in die of gene staat als ze dat willen. De essentie van de Russische staat is echter imperialisme en verovering. Er heeft zich nooit een volk vrijwillig onderworpen aan een Russische Tsaar, Secretaris-Generaal of President. Er is dan ook veel seperatisme in Rusland dat zich roert om etnische, culturele en religieuze verschillen en zich tegen de onderdrukking vanuit Moskou verzet.

In de Kaukasus, een onnavolgbaar vermengd gebied, voert de Russische staat al decennia een oorlog tegen seperatisten, met name sinds de 'democratie' werd ingevoerd. 'Grozny', de naam van de hoofdstad van Tsjetsjenië, is ironisch genoeg ook Russisch voor 'ramp'. Poetin ontkent hun recht op zelfbeschikking. Dus hoe kan de etnische samenstelling op de Krim een reden zijn om te zeggen: het hoort niet bij de Oekraïne?

Dan moet je je nog afvragen hoe de Krim Russisch grondgebied is geworden voor 1991. De gebied was onder controle van elkaar opvolgende Islamitische staten, Khanaten genoemd. De laatste machthebber voordat Rusland de macht overnam in 1783 was het Ottomaanse rijk, dat op de Krim een vazalstaat had. Er is bitter gevochten om de Krim in de negentiende eeuw, zoals in de Krim-oorlog waarin tegen de miljoen slachtoffers vielen, de eerste moderne oorlog. Het gebied was dus betwist.

afbeelding: Roger Fenton, The valley of the shadow of death. Dirt road in ravine scattered with cannonballs. Roger Fenton was een van de eerste oorlogsfotografen.

Hoe de Krim dan echt 'Russisch' is geworden heeft weer te maken met de etniciteit. Want de Krim is een plek in Rusland waar op een volk een genocide is gepleegd. Stalin heeft de Krim-Tataren geprobeerd te vernietigen door deportatie en moord. Daarom kan Poetin nu zeggen: de Krim is etnisch Russisch. Maar wanneer Russische politici dan legitimeren zij hun beleid met de moordpartijen van Stalin. Als Westerse media zeggen dat de Krim etnisch Russisch is, dan legitimeren zij Russisch imperialisme en wassen ze de bloedige geschiedenis van de Krim wit.

Dikwijls valt ook te horen dat de Krim 'per ongeluk' Oekraïens is, want Chroetsjov zou het in een opwelling hebben overgedaan en bovendien niet met de bedoeling dat het vervolgens niet meer onder controle van Moskou zou staan. Dus is het eigenlijk Russisch en het teruggeven draait een historische foutje terug. Die vlieger gaat natuurlijk niet op voor het imperialistische Rusland. Dan kan Rusland immers beginnen met het teruggeven van een flink aantal grondgebieden, waaronder bijvoorbeeld Kaliningrad, het gebied rondom het vroegere Pruissische K¨nigsberg. Dat kan om historische redenen bij van alles horen, Duitsland, Polen, een Baltische staat of het kan onafhankelijk zijn. Het is nu Russisch met slechts de reden dat er in 1945 Russisch tanks rondreden en niet Amerikaanse.

Er is een nòg fundamentelere reden om niet mee te gaan in de 'Russische etniciteit' hype. Alle nationale en etnische verhalen zijn historische lulkoek. Absolute lulkoek. Lulkoek die door nationalistische historici 'wetenschappelijk' wordt gemaakt. Lulkoek om nationale politiek te legitimeren.

'Rus' komt van het oud-Noorse woord voor 'roeispaan'. Varjaagse Vikings trokken langs de Dnjepr en de Wolga het Euraziatische vasteland in tijdens de bloei van de Viking. Waarom diegene die zich in en rond Gwarf vestigden zich 'roeispaan' noemden of zo genoemd werden, dat is een raadsel. In deze streken woonden al geruime tijd Oost-Slavische stammen. Dit is een linguïstische indeling. De Russen slaviseerden. De naam Rus bleef. Varia Oost-Slavische staten werden gesticht die zich nu Rus staten noemden, zoals de staat Kiev Rus en de staat Novgorod.

Eén van die staten was Moskovië, veroverd vanuit Moskou. De Russische staten waren later stuk voor stuk gevallen voor varia legers van de Asiatische steppen, die Khanaten stichtten, waaronder het Khanaat van de Krim, dat een Tataars Khanaat was. Moskovië wist tijdens de achteruitgang en verbrokkeling van de Khanaten zijn macht te vergroten over de andere Rus staten en grondgebied op te slokken van Khanaten en Rus staten. Ivan de verschrikkelijke uit de 14e eeuw noemde zich als eerste Tsaar van Rusland.

'Rus' verhuisde dus als naam vanuit wat nu Oekraïne is naar Moskou. De naam is toegeëigend. En nu beweert de huidige voortzetter van Moskovië, de Russische Federatie, dat er een etnisch probleem is tussen 'Russen' en 'Oekraïners'. Het stoelt niet op het werkelijke historische verloop. Als er al werkelijk die etniciteit is, dan hebben de Russen, dus de bewoners van Oekraïne, een conflict met Moskoviërs. 'Rus' betekent dus in de eerste plaats: bewoner van het grondgebied van Moskou, niet een nationale of etnische aanduiding.

Zo blijkt hoe, de kritische media, al dan niet bewust, bijdragen aan de legitimiteit van het imperialistische Rusland.

In een eerdere versie van dit artikel werd per abuis gesteld dat Gorbatsjov de Krim over had gedaan aan Oekraïne. Dat moet natuurlijk Croetsjov zijn.

Marshallhulp: propaganda, mythes en een vergeten oorlog

Het Marshallplan: vreedzame ontwikkelingshulp of Koude Oorlogsvoering?

Het is 'bevrijdingsdag'. De dag hangt aan elkaar van leugens en propaganda. Socialisme.nu legt uit dat WO II bepaald niet een 'goede oorlog' was en het de geallieerde regering ook niet om vrijheid was te doen. Hierdoor geïnspireerd publiceer ik hier een licht aangepaste inleiding bij een onderzoek naar de Marshallhulp propaganda uit 2010. Het kijkt naar de relatie van de Nederlandse na-oorlogse economie, de geopolitieke spellen, en de Marshallhulp. Ook hier blijken de nodige mythes rondom te bestaan. 

Laten we bovenal niet vergeten dat op het moment dat wij 'bevrijd' waren, Nederland nu wederom vrij was de vrijheid van anderen te ontnemen, met name die van de Indonesiërs tijdens de gruwelijke 'politionele acties'. Het volgende maakt soms een beetje snelle sprongen, maar bevat zeker nuttige informatie over na-oorlogs Nederland en nuanceringen van het dominante beeld hiervan.

In de propaganda rondom het Marshallplan zelf en uit onze tijd komt het beeld naar voren dat Europa op een haar na vernietigd was na de oorlog en nog amper levensvatbaar.[1] Enige nuance lijkt op zijn plaats. Het blijkt dat dit beeld deels verzonnen is door marshallplan propagandisten om het marshallplan aan beide zeiden van de Atlantische Oceaan aantrekkelijker te maken. John Killick maakt in zijn The Unites States and European reconstruction een aantal interessante statistisch onderbouwde opmerkingen hierover.[2]

            Dit wil echter geenszins zeggen dat de Nederlandse economie er goed voorstond, alhoewel de Nederlandse economie als een van de weinigen in de eerste jaren van de Duitse bezetting nog was gegroeid. De vernietiging en leegroof van Duitsland door de geallieerden direct na de oorlog deed de Nederlandse economie grote schade toe. Doordat Duitsland als handelspartner wegviel, met name voor de specifieke import van machinerie, moest Nederland gaan importeren vanuit met name de VS, wat noodzakelijk leidde tot een dollartekort. Daarnaast was er de oorlogsschade in Nederland zelf.[3]

            Tegelijkertijd was de Nederlandse economie nog weerbarstig. Het was in staat om de grootste Nederlandse oorlogsinspanning ooit te leveren, na de grote depressie van de jaren 30, na de oorlog, in Nederlands-Indië. Het is waar dat een groot deel van de troepen ter plekke gefinancierd werden door de koloniale autoriteit, maar in Nederland werden grote kapitaalheffingen opgelegd om de oorlog te bekostigen. Die bedroegen tot wel de helft van het BNP, dus populair gezegd 'de helft van de economie', in 1949.[4]

            Na de oorlog was Nederland een van de meer succesvolle economieën in Europa. Reeds in 1947 werd het niveau van het goede vooroorlogse jaar 1938 bereikt; in 1950 zat zat men 50% daarboven. Deze kracht maakte de kapitaalheffingen mogelijk. Deze kapitaalheffingen bedroegen in de periode 1946 t/m 1949 de helft van de ontvangen hulp. Hierbij dient nog in rekening gebracht te worden, dat Nederland relatief vrij veel hulp ontving.[5]

            In 1949 viel een belangrijke peiler onder de Nederlandse welvaart weg. De dieptestructuur van de Nederlandse economie werd voor belangrijke deel bepaalt door de driehoeksverhouding Nederlands-Indië - Nederland - VS. Zo hadden bijvoorbeeld de koloniën een handelstekort met Nederland, waarmee onder andere het handelstekort met de VS kon worden opgevangen.[6] Hier was de regering van doordrongen, wat mede aanleiding was tot een dergelijk harde oorlogsvoering. Nederlandse bedrijven vuurden hen hierin aan. De eerste 'politionele actie' heette niet toevalligerwijs operatie product.[7]

            December 1948 maakte de VS nog duidelijk op twee momenten dat de Marshallhulp afgeblazen zou worden mocht Nederland de nieuwe republiek Indonesië de oorlog verklaren. Niet omdat de Amerikanen zo van de Indonesiërs hielden; het ging om de dreiging van 'het communisme'. De Nederlandse regering hield vol dat zij het communisme het beste kon bestrijden in Indonesië, wat uiteraard een spook was dat over de onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië hing. Toen Nederland echter niet langer de bevolking eronder bleek te kunnen houden, en de Republiek Indonesië aantoonde zelf communistenjagers te zijn, schaarde de VS zich achter de Republiek Indonesië. Zij werden gezien als een belangrijker bondgenoot dan Nederland in de regio. De Nederlandse regering, aangevoerd door Vadertje Drees, negeerde de Amerikanen en zette door met de oorlog (en kreeg uiteindelijk toch de hulp).[8] Het suggereert dat Nederland lang niet in een dergelijk afhankelijke relatie stond tot de VS als vaak gesuggereerd wordt in de eerste jaren na de oorlog.

            De onafhankelijkheid van Indonesië veroorzaakte een complete omdraai in de Nederlandse wederopbouwstrategie. De dieptestructuur was namelijk fundamenteel veranderd. Een maand na de onafhankelijkheid verscheen dan ook de eerste industrialisatienota. Voor deze strategie was Nederland volledig afhankelijk van de VS, omdat het als enige in staat was de benodigde machinerie, expertise en kapitaal te kunnen leveren.[9] De machtsrelaties tussen Nederland en de VS kristalliseerden dan ook pas uit in 1949. Nu past Nederland het meer in het 'algemene beeld' dat geschetst wordt. Nu heeft het ook een onderdanige houding richting de VS.

         Een anderen belangrijke overweging voor de Nederlandse staat wordt tevens door Killick aangestipt:

'Dutch official oppinion  was that the Marshall-plan came just in time to avoid a disaster. The economy would not have collapsed without the ERP, but there would have been no increases in consumption for many years. The post-war concensus did accept a long period of restraint to put the economy right, but it is doubtfull whether public oppinion would have accepted even more privation without radical political change. American assistance was very helpfull therefore, in taking Holland through this difficult period and allowing the recovery to continue.'[10]

Killick legt de nuance net anders dan ik, maar raakt wel een belangrijk punt. Het marshallplan, vond ook de Nederlandse regering, was niet essentieel in het overeind houden van de economie, maar essentieel in het voeren van een succesvolle kapitaalaccumulatie en productieverhogingspolitiek. Dit, mede als poging vanuit de heersende klasse om de macht in handen te houden. Na de jaren van leiden wilde het publiek welvaart. Met de Russen in Berlijn kon de Nederlandse regering maar beter de Nederlanders de worst voorhouden, dat men ook welvarend kon zijn onder het kapitalisme. Hiervan was de regering overtuigd en zeer open over.

            Met de uitbraak van de Korea oorlog in 1950 veranderde de situatie echter wederom drastisch. Alhoewel de Europese industrie profiteerde van de toegenomen Amerikaanse vraag wegens het opnieuw uitdijende Amerikaanse leger, werden ook de prijzen sterk opgedreven. De VS wenste dat Europa zich zou herbewapenen opdat het hun kon gebruiken bij de oorlogen en conflicten die ze hadden. Daarnaast zou het EHP (Europees HerstelProgramma) in 1951 aflopen.[11]

            Als reactie hierop werd de hulp veranderd en verlengt via de Mutual Security Act in 1951. De hulp was nu minder op economische, meer op militaire doeleinden gericht. Daarnaast was het meer korte termijn gericht dan de eerdere hulp. De oorlog in Korea verscherpte tevens de tweedeling Oostblok - NAVO, waarbij de laatste zich ook telkens meer als 'de vrije wereld' begon te definiëren.[12]

Lees: De bevrijding en de mythe van de ‘Goede Oorlog’ op socialisme.nu

---

[1] Zie bijvoorbeeld Pien van der Hoeven, Hoed af voor Marshall. De Marshallhulp aan Nederland (Amsterdam 1997) of R.T. Griffiths, P.A. Schregardus et al (red), Van strohalm tot strategie, het Marshall-plan in perspectief (Assen 1997).

[2] John Killick, The Unites States and European reconstruction 1945-1960 (Edinburg 1997), 84. Killick beschrijft hoe bewust fraude werd gepleegd met het economische onderzoek achter het marshallplan.

[3] Killick, The Unites States and European reconstruction, 50.

[4] Killick, The Unites States and European reconstruction, 125-126.

[5] Ibidem.

[6] Gerlof D. Homan, The Netherlands, the United States and the Indonesian Question, 1948 in Journal of Contemporary History vol. 25 nr.1 (Londen 1990) 124-126.

[7] van der Hoeven, Hoed af voor Marshall, 41-42.

[8] Homan, the Indonesian Question, 132-136.

[9] Killick, The Unites States and European reconstruction, 65-69

[10] Killick, The Unites States and European reconstruction, 125-126.

[11] Ibidem, 95-96.

[12] Michael J. Hogan, The Marshall Plan: America, Britain, and the reconstruction of Western Europe, 1947-1952 (Cambridge 1987), 378-381.

Nasheed: prachtige a capella islamitische liederen

Even uitgekeken op de Westerse muziek, die toch zo vaak weer terugkeert op dezelfde deuntjes en melodietjes? Luister eens naar de nasheed, prachtige vaak religieuze of politieke liederen uit de islamitische landen. En vol van passie.

Volgens bepaalde strikte interpretaties van islamitische teksten en tradities is het gebruik van muziekinstrumenten, afgezien van zeer basale ritme instrumenten, haram. Maar dit betekent niet dat de mensen die zich aan dit gebod houden, vervolgens geen goede muziek meer kunnen maken. Net als protestanten wel degelijk kunst konden blijven maken, nadat ze de katholieke afgodsbeelden, de dominante kunstvorm tot dan toe in christelijk Europa, hadden afgezworen.

De nasheed wordt gezongen. Eén of meerstemmig en vaak op de achtergrond geneurie. Het Arabisch is als taal zeer geschikt voor deze kunstvorm. Digitale bewerking, vaak vooral een flinke galm, is wel toegestaan en geeft de zang meer vlees op het bot. De afwezigheid van instrumenten zorgt ervoor dat alle aandacht is gericht op de zangvaardigheden. Van Oost tot West worden nasheeds gezongen en beluisterd.

In vele nasheeds gaat het over politiek, en gezien de treurige geschiedenis van het Midden-Oosten en Midden-Azië wil dat zeggen: oorlog, bezetting, en al dan niet heilig verzet. Een voorbeeld van een recente politieke nasheed is deze: Zufu Al Shaheed fe Syria. De uploader schreef bij zijn video: ‘to their funeral, very touching moments, may Allah (SWT) accept them in the highest heaven. It is people who have the wheel to sacrifice their lives for this revolution and to remove the oppressor and arrogant Bashar al Assad from his throne. which is more dear to him than the Muslims' blood is spilled.’

In deze video, en andere youtube video’s, is de boodschap nog duidelijk te begrijpen, vanwege de beelden. Vaak is de boodschap onduidelijk voor zij die het Arabisch niet machtig zijn. De zang is an sich al zeer de moeite waar om naar te luisteren. Maar lied en boodschap zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en als je geen moeite neemt de zangers te snappen, dan neem je ze ook niet serieus. Het is dan ook erg fijn dat ook hier aan gedacht is. Hebbit Kerrih, één van de allermooiste nasheeds, is met vertaling beschikbaar op youtube, net als veel andere liederen. 

Nasheeds worden ook gezongen in het Engels, bijvoorbeeld door No Beats Necessary. Deze zijn beter te begrijpen, maar missen naar mijn mening de kracht van de Arabische nasheeds. Engelse nasheeds klinken….te westers.

Op deze website zijn erg veel nasheeds gratis beschikbaar en te downloaden:

Hebbit Kerrih, zonder vertaling:

En nee, hier heb ik het expres niet gehad over de duidelijke problemen die er zijn met jihadisme of religieus fundamentalisme. 

Het verdriet van Antwerpen

Nationaal drama de Hedwige polder. Den Haag wil de dijken doorsteken! Hansje Brinker is al opgepakt! De polder moet onder water als consequentie van een verdrag met België, dat draait om de haven van Antwerpen. Dat gaat in tegen de Volksaard van De Zeeuw! En we gaan toch zeker die vermaledijde Belgen niet helpen, laat die schepen naar Amsterdam Rotterdam gaan! Wat is hier aan de hand? Wat is zin, wat is onzin?

De Hedwigepolder, wie kent hem niet? Het Nederlandse deel is wel drie vierkante kilometer groot en met één bewoond huis (Wikipedia), maar dan wel een Nederlands huis hè! Amaai zeg. De schaal van problematiek is dus zeer beperkt. Het is verleidelijk op basis hiervan de hele kwestie terzijde te schuiven als weer een zoveelste afleidingsmanoeuvre van de politici. In plaats van de miljardenbezuinigingen, crisis, armoede etcetera gaat het over een ondermaats en amper bewoond weiland. Echter ga ik er hier een principekwestie van maken met lange historische wortels.

Laten we beginnen bij Antwerpen. Deze stad was ooit het middelpunt van de De Nederlanden. Banaal voorbeeld: de ij-klank, het meest bekend uit Amsterdam, komt uit Antwerpen. Totdat de Antwerpenaren de ij-klank  ontwikkelden werd ‘ij’ uitgesproken als ‘ie’. Stel je voor dat dat nogsteeds zo zou zijn! Naast deze uitspraakkundige fijngevoeligheid was Antwerpen voor de 80-jarige oorlog dé handelsmetropool van West-Europa.

Dan nog iets. De opstand van de Nederlanden tegen Spanje was voornamelijk een opstand van mensen uit wat nu België heet. Willem van Oranje? Belg. Guido de Brès,toenmalig belangrijkste Nederlandse christelijke schrijver? Belg. Marnix, schrijver van het Wilhelmus? Belg. Belg Belg Belg Belg enzoverder. Aldaar begon de beeldenstorm, daar was de revolutie, België was the place to be als opstandige Nederduitse jongeling. Maar de oorlog werd daar verloren. Rijke Belgen kwamen en masse (600.000 tijdens de oorlog) naar het Noorden. Wat de Nederlandse Republiek vervolgens met de Zuidelijke Nederlanden deden, de bakermat van hun cultuur, geloof, welvaart en vrijheid, is simpel: “fuck the fucking fuckers!”, zei landsadvocaat Johan van Oldenbarneveldt.

De haven van Antwerpen werd afgesloten. Het aantal inwoners halveerde. Antwerpen werd niet veroverd, of bevrijd (afgezien van een paar halfslachtige pogingen). Want dan zou het Amsterdam naar de kroon kunnen stijgen. Nee, Antwerpen moest door de Spanjaarden getiranniseerd, en de Hollanders verpauperd blijven. Aldus was de ooit zo trotse stad vernederd. Belgïe (De Spaanse Nederlanden, later de Oostenrijkse Nederlanden) werd later een militair bolwerk van de Republiek, in een poging de machtige Franse koningen tegen te houden.

De Fransen echter trapten in 1792 de Hollanders uit de Oostenrijkse Nederlanden en Antwerpen werd Napoleons ‘pistool gericht op Engeland’. Hij liet de haven ontwikkelen. De negentiende eeuw was een bloeiperiode voor België, terwijl Nederland achterbleef. De haven van Antwerpen bloeide, bevrijd van de Hollanders, op. Alhoewel, bevrijd van de Hollanders­? Nee, eerst in 1815 hoorde België nog bij het Noorden, het zou zich nog vrij moeten vechten in een oorlog. Want de grote machten hadden van wat nu de Benelux is het Koninkrijk der Nederlanden gemaakt. Pas in 1839 was België’s onafhankelijkheid helemaal geregeld. 

De Prins van Oranje voert het leger aan tegen de Belgen in 1831

De groeiende haven van Antwerpen was van doorslaggevend belang bij de onderhandelingen over de onafhankelijkheid van België. Nederland eiste Limburg en kreeg het oostelijke deel, alhoewel de Limburgers liever bij België wilden. Nu was de verbinding van Antwerpen naar het industrialiserende Ruhrgebied een stuk lastiger geworden. Dus bedong België de aanleg van de IJzeren Rijn: een spoorweg naar het Ruhrgebied. Het duurde nog decennia voor de Nederlanders dit aanlegden, wat bepaald Antwerpen niet hielp. In 1991 is het Nederlandse deel buiten gebruik gesteld. België wil het weer open hebben, maar Nederland werkt wederom tegen. Onze vriendelijke zuiderburen moesten zelfs naar een internationaal gerechtshof gaan om Den Haag te dwingen. In 2005 was er de uitspraak: de IJzeren Rijn moet open. Anno 2012 is deze nog niet open. Prorail zegt dat de Belgen eerst het spoor moeten verbeteren; wat een vreemd gevoel voor humor hebben ze bij Prorail.

Belangrijker was dat Nederland in 1839 Zeeuws-Vlaanderen behield. Zo controleerde Nederland de Westerschelde en de route naar Antwerpen. Volgens het onafhankelijkheidserkenning van 1839 moet Nederland de toegang tot Antwerpen garanderen. Dus als de Schelde verzandt, moet dit uitgediept worden, logischerwijs. Of als de schepen groter worden, wat al sinds jaar en dag zo is, dan moet de Schelde ook uitgediept worden. Eerst konden echt grote schepen Antwerpen niet aandoen, en gingen naar Rotterdam. Nederland heeft dus een belang er bij hier zo moeilijk mogelijk over te doen. In 2010 is het daadwerkelijke verdiepen daadwerkelijk afgerond.

Het is te hopen dat dit wat technische verhaal je niet verveeld heeft. Het zal nu weer over iets anders gaan.

En dan is er dus nu de Hedwigepolder. Daar doet men dus nu heel moeilijk om, net als men weer moeilijk doet over de IJzeren Rijn. Het mag duidelijk zijn dat dit gelazer over dit amper bewoonde, minuscule poldertje, een grote historische kontekst heeft: het ondermijnen van Antwerpen ten behoeve van Amsterdam en Rotterdam. Er is echter nog wel één ding dat over de Hedwige gezegd dient te worden: hoezo is het erg een stuk onder water te zetten, eigenlijk?

Zeeland is een lappendeken van water, land, water dat land is geworden en land dat water is geworden. Het is een heel dynamisch kustgebied. Zo ligt Zeeland bezaaid met tientallen verdronken dorpen. De Hedwigepolder is onderdeel van, of ligt tegen (het hangt er vanaf hoe je het bekijkt), het Verdronken Land van Saeftinghe. Dit was 450 jaar geleden een welvarende polder, die deels ondergelopen is, deels expres onder water is gezet. Nu is het een prachtig en belangrijk natuurgebied. De Hedwigepolder is in 1907 drooggemaakt. En dan gaat dit stukje nu weer terug naar de natuur, zoals zo vele stukjes Zeeland eerder. Wat zou het? 

En dan is het hier nog niet eens gegaan over de stevige nationalistische hype die hier rondom georganiseerd wordt.

De gruwelijke slachting van Fallujah

Fallujah is altijd een begrip geweest voor de sadistische slachtingen die het Amerikaanse leger in Irak aanrichtte. In 2004 is zwaar gevochten om de stad. De feiten waren te schokkend om te begrijpen. Als je hoorde wat gebeurde sloot je je mentaal voor een deel af. En dan lees je dit, in 2012. Het resultaat van de chemische aanvallen:

'Op een scherm toont hij (de doctor) foto's van kinderen zonder hersenen, zonder ogen of met hun ingewanden buiten het lichaam.'

'toenames van kanker, leukemie en babysterfte en afwijkingen van de normale man/vrouw-verhouding bij geboorte in Fallujah significant groter dan bij de overlevenden van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki in 1945'

Mensen in Fallujah waren laboratoriummuizen

En dit is hoe een van de slachtoffers er uit zag.

De witte fosfor brandt door het vlees. Het is te hopen dat hij van de impact dood was, en niet heeft hoeven voelen hoe de Amerikaanse chemische wapens langzaam zijn levend vlees verteerden. Is er iets gruwelijkers te bedenken? Het enige wat wellicht nog erger is zijn de experimenten van Mengele.

Gaza dient vaak hetzelfde doel: testlab voor nieuwe wapens.