Dood aan de monarchie deel 1: Oranjes en monarchie zijn niet Nederlands

De Rode Lynx vindt de monarchie helemaal niets. Slampampers, dat zijn het nu, tirannen, dat waren ze vroeger. Dit is het eerste deel uit wat ik een serie wil maken. Hierna zal ik per aflevering de afzonderlijke Oranjes de grond in boren. In dit eerste deel twee punten. Ten eerste, de Oranjes zijn niet Nederlands. Ik ben helemaal voor immigratie en vind het idee van ‘de natie’ onzin, maar dit ligt anders bij een ‘oer-Nederlands verschijnsel’ als ons koningshuis. Hun claim rust op hun afkomst en op de natie. Het is dus vreemd als zij voor geen meter uit Nederlanders bestaan. Te meer aangezien het vaak de monarchistische rechtsen zijn die beperkingen op de immigratie willen. Ten tweede: de monarchie is een door de dictator Napoleon opgelegde politieke structuur en past geheel niet bij de dominante politieke traditie van de Gouden Eeuw, de eeuw waarop de Oranjes hun (ook nog eens foutieve) claim op het koningschap baseren.

De natuur geeft het voorbeeld: schijt aan de Oranjes

Laten we even de afkomst er bij pakken van Willem-Alexander Claus George Ferdinand, de huidige Prins van Oranje, tot aan de vader van Willem van Oranje, de Zwijger. Ik volg de mannelijke lijn tot aan de afschaffing van de Salische wet[1]. Willem-Alexanders vader was een Duitser. Zijn grootmoeder was ook getrouwd met een Duitser. Diens moeder was getrouwd met een Pruis[2]. Diens vader ging met een Waldeckse.[3] Diens vader ging met Russin. Diens vader ging met een Pruisse. Diens vader ging met een Hanovers-Engelse.[4] Diens vader (we hebben het inmiddels over begin 18^e eeuw) was van de een Friese tak en ging met een Hessense.[5] Diens vader, ook van de Friese tak, ging met een Anhalt-Dessause.[6] Diens vader, ook van de Friese tak, ging zowaar met een in de Verenigde Provincën geboren vrouw, van de later uitgestorven tak Oranje-Nassau.[7] Diens Nassause vader legde de basis voor de Friese tak, en ging met een Nedersaksische. Diens Nassause vader ging met een Beierse. Nou, diens vader was dus de Nassause Willem de Rijke. Die kreeg met Juliana zu Stolberg een kind genaamd Wilhelm, Prinz zu Oranien und Graff von Nassau-Dillenburg, later bijgenaamd De Zwijger. In Nederland noemen we hem vaak Willem van Oranje. Willem van Oranje was de oudere broer van de stamvader van de huidige Oranjes.

Dus wat voor afkomst heeft Wim-Lex? De Oranjes zijn de meest allochtoonse familie van Nederland. Wat zou je toch als xenofobe rechtse monarchist hier van moeten vinden? Willem-Alexander is door en door Duits van afkomst. Dit gaat meer dan 450 jaar terug. Amalia, zijn eerste dochter, kreeg hij met een Argentijnse. Wat ook redelijk ver af ligt van Volendam. Ze komen overal vandaan eigenlijk, behalve Nederland. Waarom doet dit er toe? Als je gewoon iemand bent zoals jij en ik dan maakt het me geen reet uit waar je vandaan komt. Bij het koningshuis ligt dat anders. Zij claimen een troon op basis van hun afkomst en daarmee is hun afkomst van belang. Het zijn absoluut geen Nederlanders en stammen ook niet af van Willem van Oranje. ‘Willem van Oranje had de Nederlanden geleid naar de vrijheid!’ In een volgend deel van deze serie kom ik daar op terug. Op basis van deze claim is Beatrix nu de inhalerigste, gierigste uitkeringstrekker van het land. Beatrix stamt alleen dus niet van Willem van Oranje af. Jammer voor je meid, inleveren dat geld, je claim is ongefundeerd.

Monarchie is on-Nederlands

Ten tweede, over de monarchie. In de tijd van Willem van Oranje tot aan Willem V waren er grofweg twee belangrijke politieke stromingen in Nederland. De Staatse, de libertarische, republikeinse, gelieerd aan het meer vrije calvinisme; en de Orangistische, gelieerd aan de strenge calvinisten, maar ook republikeins. Wat zeg ik nou, beide republikeins? Ja. De eerste stroming wilde géén stadhouder, of zo min mogelijk invloed voor de stadhouder. De tweede wilde een ‘eminent hoofd’ voor de Republiek der Verenigde Nederlanden, die bovendien de reformatie diende te beschermen en uitbreiden. De eerste wilde geen erfopvolging in het stadhouderschap. De tweede wilde wel een erfopvolging in het stadhouderschap. Niemand wilde een koning.

Er is een cruciaal verschil tussen een koning en een stadhouder. Het woord stadhouder heeft niets te maken met ‘steden hebben’, wat vaak ten onrechte wordt gedacht. Het woord is synoniem aan het Franse[8] lieutenant, dus lieu en tenant: plaats houder. Plaatshebber, houder, plaatsvervanger. Stad is hier ‘plaats’: de stadhouder is de plaatsvervanger van de heer, graaf, hertog, koning of keizer. De positie van de stadhouder was ontleent aan iemand anders, die het (via via) van god heeft gekregen. Hij vervulde twee functies: als gouverneur, en kapitein-generaal van het leger, in het gebied waar hij stadhouder is. Vooral van dat laatste ontleende de stadhouder zijn positie: zijn macht in het leger. Een koning is een soeverein. Een stadhouder is in principe een ambtenaar.

Stadhouder is daarmee een veel veranderlijker positie dan koning. Diens positie is godgegeven en hij is in principe de baas over alles in het land. Dus is alles in Engeland van  de Engelse koning, althans pro forma (nu nog). In Frankrijk kon Lodewijk XIV stellen dat hij de staat was. De stadhouders in de Nederlanden hadden bij lange na niet zulke macht, alhoewel zij zelf maar al te graag monarch wilden worden. Daarom hechtten ze zoveel aan hun Prinsdom Oranje, want dan waren ze allicht Prins en stonden ze boven de Hertogen, Graven etc. Daarom veroverde Willem III zo graag Groot-Brittannië in 1688. Dan was hij koning. Maar zelfs op de momenten dat de Oranjepartij zeer machtig was, zoals in het rampjaar 1672, was er geen grote roep om een Oranjemonarchie. Dit paste ook geheel niet bij de Nederlandse politieke cultuur zoals wij lezen bij de wetenschappers Velema en Kossmann.

Dus wanneer kregen wij een koning? Napoleon, zogenaamd erfgenaam van de Franse Revolutie, de gestoord-geniale dictator, legde de monarchie de Nederlanden op. Zijn broer Lodewijk Napoleon kreeg de honneurs en de soevereiniteit. Deze koning kon pas soeverein worden omdat de soevereiniteit geroofd was, van de vele lokale plekken waar die eerst gehouden werd, door de bezetters. Het meest trotse symbool van republicanisme in Nederland, het echte stadhuis van Amsterdam, nam dictatorsbroer in. Dit werd ‘het paleis op de Dam’. Willem I, zoon van de laatste stadhouder Willem V, kreeg vervolgens in 1813 door de antinapoleontische machten de soevereine macht over de Nederlanden toebedeeld. Er was dus geen ‘echte Nederlandse’ ontwikkeling die aanzette tot het koningschap. Het is ons opgelegd. Imperialistische rovers hebben de soevereiniteit gestolen en onderling verdeeld, uiteindelijk kwam het bij een Oranje terecht.

Sterker nog, als er al een relevante Nederlandse ontwikkeling was, dan valt die van de jaren ’80 van de 18^e eeuw te noemen. De patriotten bedreigden toen zeer ernstig de positie van stadhouder Willem V, een totale mislukking van een stadhouder. Die was niet bij machte zichzelf te verdedigen, hij had er de aanhang niet voor. Dit vadsige dronken Oranjezwijn wist dat hij ten val zou komen. Gelukkig was hij getrouwd met een dame die nauw verwant was met de Pruissische koning Frederik de Grote, een militaristische despoot. Kortweg lieten die watjes van een Oranjes de Pruissische militaire macht hun positie redden. Heel de Republiek werd snel veroverd (behalve Amsterdam, uiteraard [kuch]). Als tegenprestatie werd van de dankbare inwoners verwacht een grote som geld op te hoesten, waarmee Frederik de Brandenburger Tor liet bouwen.

Willem I, de eerste koning, bleek al gauw na 1813 ook een te indringend en centralistisch vorst voor de Nederlanders. Zijn krachtige beleid liep op veel weerstand, die ruste op oude tradities en structuren. Willem II leverde vervolgens in 1848, bang voor de massa’s, al een groot deel van zijn macht in. Maar daarover later meer.

Samenvattend: 1) Oranjes zijn geen Nederlanders 2) hun claim slaat nergens op want ze stammen niet af van Willem van Oranje 3) de monarchie is een van buiten opgelegde structuur die niet past bij de toenmalige politieke cultuur.

Conclusie: weg met de Oranjes, weg met de monarchie!

PS. Wat ik me net bedenk. Wat nog meer belachelijk is aan dat de Oranjes zo veel uit immigranten bestaan is, is dat nog meer dan Wilders het Beatrix is die betrokken is geweest bij iedere racistische wet. Iedere wet wordt namelijk uitgevoerd (sinds 1980) uit naam van Beatrix. Zij heeft voor iedere beperking van immigratie persoonlijk getekend.

---

[1] Een goeddeels verzonnen verschijnsel gebaseerd op de mythische ‘Salische Franken’, de Franken afkomstig uit Salland (nu Overijssel). Deze Nederlandsstalige (Oudlaagwestfrankisch – bekend van de uitspraak haþuþȳwas ann kusjam logūns ) stammenconfederatie zou onder Clodevec vanuit Toxandrië de basis hebben gelegd voor het Frankische rijk, wat de basis werd voor haast alle Europeese monarchiën. Hun Salische Wet bepaalde dat alleen mannen een kroon mochten erven. Maar dat voert wat ver. Punt is dat deze voetnoot me de ruimte geeftom anekdotisch uit te wijden èn onbegrijpelijk Oudgermaans op de stek te zetten. De reden dat de Salische Wet in de negentiende eeuw onmogelijk relevant geweest kon zijn is omdat Holland al in midden 14e eeuw een vrouwelijke heerser had, net als Brabant begin 15e eeuw.

[2] Pruisen, ligt nu in Duitsland.

[3] Waldeck-Pyrmont, ligt nu in Duitsland.

[4] Hanover ligt nu in Duitsland. Het Hannoverse huis had Groot-Brittanië geërfd van de Nederlandse Willem III omdat hij faalde kinderen te krijgen.

[5] Hessen, ligt nu in Duitsland.

[6] Verassing: dat ligt nu in Duitsland.

[7] Er zijn geen legitieme mannelijke nazaten van Willem van Oranje die verder hebben gefokt na Willem III. Via een ingewikkelde constructie, een dame in de zoveelste lijn, via een Friese tak, is het dat ‘Oranje-Nassau’ de stadhouderlijke familie is gebleven. Maar die bestaat dus eigenlijk al 306 jaar niet meer.

[8] En daarmee ook aan het woord in het verbasterde Frans, Fries en Noors genaamd ‘Engels’. Grappig hoe de Engelsen een hekel plegen te hebben aan Fransen, terwijl zoveel in Brittenland afstamt van Franse zaken. What’s in a name? Hun eilandengroep heet ‘Great Britain’. Dit komt van het Franse onderscheid dat gemaakt wordt tussen ‘Petit Bretagne’, dat wij kennen als Bretagne en ‘Grande Bretagne’ oftwel Great Britain. Echt, je zal maar een nationalist zijn, als nationalisme altijd gebaseerd is op lucht en leugens.

Ook acties hotelwerkers Amerika, zelfde problemen als wij hier

Stakende Hyatt hotelwerkers in september 2011

Een typische socialistische uitspraak is dat je meer overeen hebt met werkers aan de andere kant van de wereld, dan met de Nederlandse bazen of onze beminde politici. Het is dan ook interessant hoe vergelijkbaar werkomstandigheden zijn in verschillende landen. Terwijl we hier bij Bastion te hoop lopen tegen uitbuiting, respectloze behandeling en intimidatie, blijkt precies hetzelfde gaande te zijn in Amerika, waar ook flink actiegevoerd word.

‘Hyatt is de slechtste werkgevers in de hotelbusiness,’ stelt de Amerikaanse vakbond Unite Here. ‘Hyatt heeft zijn huishouders en andere hotelmedewerkers misbruikt en vervangt ervaren medewerkers met mensen met een deeltijdcontract die op minimumloon zitten. De overgebleven mensen krijgen vervolgens een gevaarlijk hoge werkdruk. De werkers van Hyatt hebben stevige stappen hiertegen genomen. Ze hebben de wantoestanden publiek bekend gemaakt, zijn gaan staken en hebben en wereldwijde boycotcampagne tegen Hyatt gestart. Duizenden mensen ondersteunen vanuit de lokale gemeenschappen de oproep Hyatt te boycotten. Door deze boycot kunnen we laten merken dat misbruik en uitbuiting van hotelwerkers niet genomen zal worden’.

Voor de beschuldigingen heeft Unite Here meer dan genoeg bewijs op hun actiepagina staan. Zo blijkt in augustus 2009 al het huishoudpersoneel in drie niet-georganiseerde hotels (dwz, geen vakbond aanwezig) in de buurt van Boston te zijn ontslagen. Deze mensen hadden soms decennia bij Hyatt gewerkt. De wrange humor van Hyatt blijkt eruit, dat het laatste dat deze mensen mochten doen in de hotels, het in werken van hun vervangers was. Deze nieuwe huishouders kregen minimum loon en hebben tijdelijke contracten.

Staker in San Antonio

Doordat deze nieuwe werkers zo hard moeten werken, en wel 30 hotelkamers per dag schoonmaken, gaat hun gezondheid en fysieke gesteldheid er op achteruit. In een al sector waar de gezondheid van werkers al veel te lijden heeft onder de werkdruk heeft Hyatt vervolgens ook nog de hoogste ziekte-uitval. En, wat bijzonder gebruikelijk is in de schoonmaak: als je klaagt over je behandeling dan kan je je boeltje pakken. De laan uit. Schluss. Voor jou tien anderen.

Een ander voorval: hotelmedewerkers waren aan het staken bij Hyatt in Chicago tijdens een hittegolf. Het was 38 graden. Vervolgens zet Hyatt doodleuk hittelampen op zijn eigen werkers. Met name in september vorig jaar lijkt er veel gestaakt te zijn. Op het moment wordt er nog veel actiegevoerd en is zeker één vestiging in staking. Acties zijn al jaren gaande.

Het verhaal zal iedereen bekend in de oren klinken, alhoewel natuurlijk alles in Amerika wat heftiger is dan hier. De verschillen tussen werkers in verschillende landen zijn niet zo groot als de rechtse politici ons willen doen geloven. We hebben veelal dezelfde levens, dezelfde sores, en die worden veroorzaakt door hetzelfde slag mensen. Wij werkers zijn eigenlijk allemaal elkaars broeders. Samen staan we sterk. Verdeeldheid, daar profiteren de bazen alleen maar van. Dus: solidair met de hotelwerkers van Hyatt! Hun strijd, onze strijd, internationale solidariteit!

ING duimt voor het Griekse elftal

Griekenland verraste iedereen in 2004 door het EK te winnen

Op bezoek bij mijn ouders. ‘Wat moet Lidl nou met het Nederlands elftal. Dat vindt ik maar vreemd. Het is toch een Duitse supermarkt,’ zegt mijn moeder. ‘Ach ma, het zal ze allemaal werkelijk een worst wezen voor welk team ze juichen, als de poen maar blijft komen’. ‘Ja maar toch, dat doe je toch niet? Dat is toch helemaal niet geloofwaardig?’ ‘Ze kunnen best ver gaan. Bedrijven maakt het echt geen worst uit. Ik zal het je laten zien’. In De Socialist van deze maand staat een reclame van Coca-Cola uit 1936. ‘Wat staat daar…Nou ja zeg!’ roept me moeder uit.

‘Ein Volk, ein Reich, ein Getrank. Coke ist es’. De nazi-adelaar met een gelauwerd hakenkruis op de achtergrond laat weinig aan de verbeelding over. Coca-Cola staat volledig achter Hitler. Coca-Cola was dan ook zeer populair in Duitsland. Waar nog een leuke anekdote over is te zeggen. In de oorlog was de toevoer van grondstoffen zeer beperkt, zodat er een vervangend drankje uitgevonden moest worden. Waar men in Nederland dan zei ‘surrogaat-koffie’, ‘surrogaat-chocolade’ etc. zei men in het Duits ‘Fantasie’. Inderdaad, het vervangende nazi drankje voor coca-cola is gebaseerd op sinaasappels en heet Fanta.

Mijn moeder kijkt me wat verbouwereerd aan en weet niet echt wat ze van Coca-Cola’s liefdesverklaring aan de Holocaust moet vinden. ‘Maar het punt is niet dat Coca-Cola Nazi is. Dat zijn ze niet. Het punt is dat ze gewetenloos zijn. Want toen Hitler niet meer zo populair was juichten ze voor een ander team’. Dan vertel ik haar over een sponsor van het Amerikaanse leger tijdens de Korea Oorlog in de jaren ’50. Die wist zoveel van zijn product mee te geven aan de soldaten, dat het veelvuldig op de foto was te zien in de krant. Zo wist deze fabrikant zich te verbinden met de strijd tegen het rode gevaar en voor vrijheid (kuch). Heel slim. Dat was Coca-Cola. Het maakt ze echt niet uit. Als er een nationalisme de kop opsteekt onder de rotsapen van Gibraltar, en Coca-Cola kan hun cola verkopen, dan zullen ze juichen voor de rotsapen.

Thuis gekomen zet ik het nieuws op. Op een gegeven moment gaat het over het EK, en dan komt uiteraard weer de vraag ter sprake, die vraag die de bourgeoisie de hele dag bezig houdt. ‘Maar kunnen we er nog rijker van worden?’ Speciaal voor de gelegenheid laat een willekeurige yup van ING, ene Charles Kalshoven,zich interviewen in de Ajax Arena. Het stadion is leeg dus waarom ze de moeite namen om nou net daar hun interview te doen, zo tussen die klapstoeltjes, is een raadsel.

Dan vraagt de NOS zich af, van welk land de winst op het EK het beste effect zou hebben voor de economie. Griekenland, zegt Kalshoven met overtuiging. ‘We zien in ons onderzoek dat de Grieken een stuk samenhoriger zouden worden als ze de titel winnen. Dat kan natuurlijk wel helpen om pijnlijke maatregelen acceptabel te maken zoals lagere lonen’. Ze zullen hard moeten duimen, want het Griekse elftal stelt niet gek veel voor op Europees niveau. Overigens stelt ING op hun website trots de hoofdsponsor te zijn van het Oranje-elftal. Tsja. Het maakt ze niet uit voor welk team ze moeten juichen: als het geld maar blijft binnenstromen. En een mooie illustratie van hoe nationalisme de bourgeoisie hier tot nut is. Nationale samenhorigheid is goed, want dan kunnen we de arbeiders minder betalen, zegt Kalshoven. Knoop dat in je oren.

ωλε ωλε ωλεεεε, ψε αρε θε θιαμπιονς, ψε αρε θε θιαμπιονς!

Het verdriet van Antwerpen

Nationaal drama de Hedwige polder. Den Haag wil de dijken doorsteken! Hansje Brinker is al opgepakt! De polder moet onder water als consequentie van een verdrag met België, dat draait om de haven van Antwerpen. Dat gaat in tegen de Volksaard van De Zeeuw! En we gaan toch zeker die vermaledijde Belgen niet helpen, laat die schepen naar Amsterdam Rotterdam gaan! Wat is hier aan de hand? Wat is zin, wat is onzin?

De Hedwigepolder, wie kent hem niet? Het Nederlandse deel is wel drie vierkante kilometer groot en met één bewoond huis (Wikipedia), maar dan wel een Nederlands huis hè! Amaai zeg. De schaal van problematiek is dus zeer beperkt. Het is verleidelijk op basis hiervan de hele kwestie terzijde te schuiven als weer een zoveelste afleidingsmanoeuvre van de politici. In plaats van de miljardenbezuinigingen, crisis, armoede etcetera gaat het over een ondermaats en amper bewoond weiland. Echter ga ik er hier een principekwestie van maken met lange historische wortels.

Laten we beginnen bij Antwerpen. Deze stad was ooit het middelpunt van de De Nederlanden. Banaal voorbeeld: de ij-klank, het meest bekend uit Amsterdam, komt uit Antwerpen. Totdat de Antwerpenaren de ij-klank  ontwikkelden werd ‘ij’ uitgesproken als ‘ie’. Stel je voor dat dat nogsteeds zo zou zijn! Naast deze uitspraakkundige fijngevoeligheid was Antwerpen voor de 80-jarige oorlog dé handelsmetropool van West-Europa.

Dan nog iets. De opstand van de Nederlanden tegen Spanje was voornamelijk een opstand van mensen uit wat nu België heet. Willem van Oranje? Belg. Guido de Brès,toenmalig belangrijkste Nederlandse christelijke schrijver? Belg. Marnix, schrijver van het Wilhelmus? Belg. Belg Belg Belg Belg enzoverder. Aldaar begon de beeldenstorm, daar was de revolutie, België was the place to be als opstandige Nederduitse jongeling. Maar de oorlog werd daar verloren. Rijke Belgen kwamen en masse (600.000 tijdens de oorlog) naar het Noorden. Wat de Nederlandse Republiek vervolgens met de Zuidelijke Nederlanden deden, de bakermat van hun cultuur, geloof, welvaart en vrijheid, is simpel: “fuck the fucking fuckers!”, zei landsadvocaat Johan van Oldenbarneveldt.

De haven van Antwerpen werd afgesloten. Het aantal inwoners halveerde. Antwerpen werd niet veroverd, of bevrijd (afgezien van een paar halfslachtige pogingen). Want dan zou het Amsterdam naar de kroon kunnen stijgen. Nee, Antwerpen moest door de Spanjaarden getiranniseerd, en de Hollanders verpauperd blijven. Aldus was de ooit zo trotse stad vernederd. Belgïe (De Spaanse Nederlanden, later de Oostenrijkse Nederlanden) werd later een militair bolwerk van de Republiek, in een poging de machtige Franse koningen tegen te houden.

De Fransen echter trapten in 1792 de Hollanders uit de Oostenrijkse Nederlanden en Antwerpen werd Napoleons ‘pistool gericht op Engeland’. Hij liet de haven ontwikkelen. De negentiende eeuw was een bloeiperiode voor België, terwijl Nederland achterbleef. De haven van Antwerpen bloeide, bevrijd van de Hollanders, op. Alhoewel, bevrijd van de Hollanders­? Nee, eerst in 1815 hoorde België nog bij het Noorden, het zou zich nog vrij moeten vechten in een oorlog. Want de grote machten hadden van wat nu de Benelux is het Koninkrijk der Nederlanden gemaakt. Pas in 1839 was België’s onafhankelijkheid helemaal geregeld. 

De Prins van Oranje voert het leger aan tegen de Belgen in 1831

De groeiende haven van Antwerpen was van doorslaggevend belang bij de onderhandelingen over de onafhankelijkheid van België. Nederland eiste Limburg en kreeg het oostelijke deel, alhoewel de Limburgers liever bij België wilden. Nu was de verbinding van Antwerpen naar het industrialiserende Ruhrgebied een stuk lastiger geworden. Dus bedong België de aanleg van de IJzeren Rijn: een spoorweg naar het Ruhrgebied. Het duurde nog decennia voor de Nederlanders dit aanlegden, wat bepaald Antwerpen niet hielp. In 1991 is het Nederlandse deel buiten gebruik gesteld. België wil het weer open hebben, maar Nederland werkt wederom tegen. Onze vriendelijke zuiderburen moesten zelfs naar een internationaal gerechtshof gaan om Den Haag te dwingen. In 2005 was er de uitspraak: de IJzeren Rijn moet open. Anno 2012 is deze nog niet open. Prorail zegt dat de Belgen eerst het spoor moeten verbeteren; wat een vreemd gevoel voor humor hebben ze bij Prorail.

Belangrijker was dat Nederland in 1839 Zeeuws-Vlaanderen behield. Zo controleerde Nederland de Westerschelde en de route naar Antwerpen. Volgens het onafhankelijkheidserkenning van 1839 moet Nederland de toegang tot Antwerpen garanderen. Dus als de Schelde verzandt, moet dit uitgediept worden, logischerwijs. Of als de schepen groter worden, wat al sinds jaar en dag zo is, dan moet de Schelde ook uitgediept worden. Eerst konden echt grote schepen Antwerpen niet aandoen, en gingen naar Rotterdam. Nederland heeft dus een belang er bij hier zo moeilijk mogelijk over te doen. In 2010 is het daadwerkelijke verdiepen daadwerkelijk afgerond.

Het is te hopen dat dit wat technische verhaal je niet verveeld heeft. Het zal nu weer over iets anders gaan.

En dan is er dus nu de Hedwigepolder. Daar doet men dus nu heel moeilijk om, net als men weer moeilijk doet over de IJzeren Rijn. Het mag duidelijk zijn dat dit gelazer over dit amper bewoonde, minuscule poldertje, een grote historische kontekst heeft: het ondermijnen van Antwerpen ten behoeve van Amsterdam en Rotterdam. Er is echter nog wel één ding dat over de Hedwige gezegd dient te worden: hoezo is het erg een stuk onder water te zetten, eigenlijk?

Zeeland is een lappendeken van water, land, water dat land is geworden en land dat water is geworden. Het is een heel dynamisch kustgebied. Zo ligt Zeeland bezaaid met tientallen verdronken dorpen. De Hedwigepolder is onderdeel van, of ligt tegen (het hangt er vanaf hoe je het bekijkt), het Verdronken Land van Saeftinghe. Dit was 450 jaar geleden een welvarende polder, die deels ondergelopen is, deels expres onder water is gezet. Nu is het een prachtig en belangrijk natuurgebied. De Hedwigepolder is in 1907 drooggemaakt. En dan gaat dit stukje nu weer terug naar de natuur, zoals zo vele stukjes Zeeland eerder. Wat zou het? 

En dan is het hier nog niet eens gegaan over de stevige nationalistische hype die hier rondom georganiseerd wordt.