De eerlijkheid van de SGP in het vluchtelingendebat

In de Tweede Kamer was gister een matig interessant spel aan de gang tussen de oppositie en racistisch rechts. Ik zal hier uitleggen waarom de SGP uiteindelijk gelijk had, en de andere oppositiepartijen krokodillentranen hadden.

Er blijkt uiteindelijk veel interessants gezegd te zijn, dat goed voor ons uitpakt, waarover zo meer. Op de eerste plaats stal de SGP de show. Het was de enige partij die consequent redeneerde vanuit principes. Al de andere partijen kwamen met halfbakken oplossingen en retoriek. De linkse oppositiepartijen stelden dat je onmogelijk kon zeggen dat iemand crimineel is slechts omdat hij zich in Nederland bevindt. Ze waren hier verontwaardigd over. Ik zal zo uitleggen waarom dit krokodillentranen zijn.

Maar eerst de logica van de SGP. Alle partijen in de kamer, stelde de SGP, accepteren dat sommige mensen niet in Nederland zouden mogen zijn. Dit klopt: geen één partij zegt consequent ‘geen mens is illegaal, iedereen welkom’. Als men dat accepteert volgt daar uit dat sommigen legaal hier zijn, dus hier mogen zijn, en andere illegaal zijn, dus hier niet mogen zijn. Verder accepteert iedere partij dat de wet gehandhaafd zou moeten worden. Dat betekent dus dat tegen illegalen opgetreden zou moeten worden, op een manier die hun illegale daad (ergens aanwezig zijn) beëindigd. Dit kan op verschillende manieren: bestuursrechterlijk (boetes) of strafrechterlijk.

De SGP werd door de linkse oppositiepartijen aangesproken op hun bereidheid om de spreken over het strafrechterlijk aanpakken van illegaliteit, oftewel, de criminalisering van illegaliteit. Maar de SGP beantwoorde Gesthuizen en Voortmans door te stellen dat strafrechterlijk iets aanpakken altijd het laatste middel is, en dat dat in de aard van het hele strafrecht ligt. En dat als je accepteert dat sommigen illegaal zijn, en dat je moet handhaven, dat je dan ook accepteert dat in het uiterste geval strafrechterlijk gehandhaafd wordt. Zo was de SGP de enige die een consequente positie had, gebaseerd op hun principes, de wetgeving en de manier waarop de staat werkt. Het was een rechtse racistische positie: maar wel consequent.

En dit geeft ook meteen aan hoe huichelachtig parlementair links is. Want hebben zij niet jarenlang van alles geaccepteerd als het gaat om de behandeling van immigranten? Hebben zij niet, in meer of mindere mate, met de wolven meegehuild als er weer eens een racistische hetze was? Nooit hebben ze echt verzet gemobiliseerd of überhaupt hard geprotesteerd. Ze hebben geaccepteerd dat mensen illegaal kunnen zijn. Nu er vluchtelingen op straat staan de protesteren en het beleid te open wordt over wat het eigenlijk betekent, staan ze op hun achterste benen. ‘Absoluut niet! Principekwestie!’ De principekwestie hadden we eigenlijk al jaren geleden gehad.

En daarom moet je ook zeggen: geen mens is illegaal, alle immigranten welkom. Want ieder ander standpunt plaatst je vroeger of later in de positie van de onderdrukker. De SGP is de openlijke onderdrukker, die keurig uitlegt hoe een racistische staat werkt. De andere partijen, van VVD tot SP, huichelen.

Een complete analyse van het debat zal ik overlaten aan die mensen die wat meer verstand hebben van de parlementaire wereld, die ik meestal mijd als de pest. Maar een aantal dingen waren interessant. Ten eerste probeerde de PvdA zoveel mogelijk te rekken: ze wilden dit debat niet nu. Ze hopen dus te wachten tot de storm wat gaat liggen. Daarnaast zeiden ze dat de PvdA-fractie de motie Terphuis had overgenomen. Eerder zei Samsom nog: de fractie beslist zonder last of ruggespraak, wat ook zo in de grondwet staat. Nu hebben ze kennelijk dit toch onder druk van de acties en de 6 fractieleden die tegen de criminalisering waren aangenomen, om de fractie weer tot een geheel te smeden. Dat biedt perspectief, want er schuift dus wat.

Teeven, die echt een getalenteerd vragenontduiker is, stelde daarnaast dat hij zijn voorstel voor de criminalisering aan zou moeten passen. Hoe, daar wilde hij niets over zeggen. Hij wilde dat gaan doen omdat er geen meerderheid meer voor was. Verder wilde Teeven vooral niets kwijt over hoe het beleid versoepeld zou worden, maar het was duidelijk dat het versoepeld zou worden, althans als we afgaan op dit debat. Het was nog wachter op allerlei onderzoek, ook een duidelijke vertragingstactiek. En het was leuk om de PVV kwaad te zien worden: ‘Teeven, je hebt de PvdA laten winnen!’

Oftewel: nu de druk er op houden!

 

Laat me godverdomme roken!

Als ik een peuk wil opsteken, beslis ik dat zelf wel. Ik heb geen betuttelende staat of kleinburgerij nodig die voor mij wel even gaat beslissen wat goed is. De antirookhetze, waar 'links' fanatiek aan meedoet, gaat tot grote hoogtes en ontneemt jan met de pet één van z'n weinige pleziertjes. Maar die antirookcampagnes zijn allemaal hypocriet tot op het bot. Als er iets het bloed onder me nagels vandaan haalt, dan zijn het wel mensen die zeiken over dat ik rook. Laat me godverdomme roken!

Laten we het eerst even hebben over tweedehandsrook. Mensen zeggen dat ik hun gezondheid schaadt omdat ik rook. Ook als je in een station staat te roken, waar de wind alle rook eigenlijk in een wip wegblaast. Deze mensen zeggen dat omdat ze dit ergens gehoord hebben en die mening als apen kopiëren zonder er bij na te denken. Want wat echt vervuilend is, dat is dat er miljoenen auto's rondrijden, vrachtwagens, en dat het land volstaat met vervuilende industrieën en ook de pleurislucht uit de Ruhr hier heenwaait. Anderzijds woon ik net zoals vele Nederlanders op sterk verontreinigde grond. Maar hier hebben de rookhaters het niet over. Ze zeiken liever over een sigaretje in plaats van een schoorsteen. Maar als je de tering krijgt, komt dat niet door mij, maar gewoon omdat Nederland een vervuild land is.

Dus van wie hebben deze antirookmensen hun o zo individuele mening overgenomen? Van de 'progressieve' kleinburgerij. Dat is een groepje betweters in de samenleving die al honderden jaren het volk probeert te 'verheffen' en ze een betere moraal probeert bij te brengen. Het liefst met behulp van de staat, die de juiste moraal dient te handhaven. Deze kleinburgers staan mijlenver van de belevingswereld van gewone mensen. Dit zijn Groenlinks en PvdA stemmende yuppen die tussen hun yogalessen en kunstateliersbezoeken even gaan netwerken in een sushibar. Ze voelen zich o zo belangrijk en o zo veel slimmer dan iedereen, ze hebben het altijd drukdrukdruk. Maar eigenlijk hebben ze gewoon een luizenleventje en amper een zorg aan hun kop.

Als ik me uit me naad aan het werken ben en de kopzorgen weer eens te groot lijken te worden, dan ben ik net als veel werkende mensen maar wat blij als ik even rustig een peuk kan opsteken. En na een dag werken gaat afpilsen in de kroeg ook een stuk beter met een peuk erbij. Nee, ik wordt niet zen van kruidenthee drinken met een teen in me oor. Ik drink gewoon me bier met een peuk. En als wij gewone mensen niet gewoon dat pleziertje kunnen hebben, worden we gewoon helemaal gek, zo zit het. Als het je niet bevalt, rot je maar op naar een of ander kakdorp.

De staat wilt ook maar al te graag het volk verheffen. Maar dan ten eerste omdat ze gierig zijn en meer belasting willen. Net als die lul van een PvdA'er, Wouter Bos: hij had een 'verpakkingsbelasting' ingevoerd. Zogenaamd om het gebruik van verpakkingsmateriaal te verminderen, maar in werkelijkheid was het een loze maatregel die hierop geen effect had. Het was slechts bedoeld om de schatkist te spekken. De staat profiteert zo ook flink mee aan het roken, de belasting is bizar hoog en gaat zo snel omhoog dat zelf de sigarenboer z'n eigen prijzen niet meer kent.

Anderzijds meent de staat te moeten kunnen bepalen waar je allemaal mag roken en niet, zoals in de kroeg. Het unieke van de antirookhetze is dat het de staat aan de ene kant in staat stelt om zowel te kunnen doen alsof het alsnog voor de burgers zorgt: mensen terroriseren zodat ze stoppen met roken is goed voor hun gezondheid. Maar aan de andere kant rijmt het met de neoliberale individualistische propaganda, waarin wordt gesteld dat individuen voor zichzelf verantwoordelijk zijn en er geen contekst is: je bent verantwoordelijk voor je eigen gezondheid en daarom moet je stoppen met roken. Maar hier zit een tweede hypocrisie, naast de onzin over tweedehands rook. Immers, als ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn gezondheid en ik een individu ben, waarom moet de staat dan mij dwingen om de 'juiste' keuzes te maken? Dit is een enorme tegenstrijdigheid.

Een typische progressieve kleinburger is Ivan Wolffers, Hoogleraar Gezondheidszorg en Cultuur aan de VU. Laatst schreef hij een stuk genaamd 'Het is niet normaal om te roken'. Dit illustreert hun verhevenheid: Wolffers zelf is de norm. Deze superieure yup rookt niet. Maar als roken niet normaal is, cq niet zoveel mensen doen het, waarom zou je er dan een probleem van maken? In werkelijkheid is het natuurlijk heel normaal om te roken, want veel mensen doen het. Dus Wolffers praat poep.

Waar Wolffers zich nog het meest om beklaagd is de rookpropaganda die volgens hem toeneemt, althans in Amerikaanse films. Hij zou eens op een pakje sigaretten moeten kijken, en zien wat voor smerige shit rokers iedere dag moeten aanzien dankzij betweters als hij. Laat hij consequent zijn: volgende verkiezingen komen er waarschuwingen bij de stemhokjes. Iedereen die erover denkt Groenlinks te stemmen, krijgt te zien hoe een Afghaan tot moes wordt gebombardeerd door een F-16. Groenlinks stemmen, da's pas slecht voor de volksgezondheid, maar dan in Afghanistan.

Maar waar is waar, er is inderdaad rookpropaganda. En ik ben net als veel rokers inderdaad verslaafd. Volgens de antirookyuppen heb je als roker dan geen wil of verstand meer. Ze denken dat rokers allemaal slachtoffer zijn van een vreselijk ongeluk, namelijk verslaafd zijn. Wat een disrespect! Natuurlijk kunnen rokers nog wel nadenken. Ik heb er voor gekozen om te roken en ik kies er voor om te roken. Is dat zo moeilijk om te snappen? Voor de antirookyuppen wel, immers, zij zijn hun eigen rolmodel en ze zullen niet ophouden met zaniken tot we allemaal net zo bekakt zijn als zij.

Ik ga gewoon lekker uit nijd nog meer roken. Ha!

Slecht stuk op socialisme.nu....Hoezo mag ik niet meer roken in de kroeg, kameraden! WAT DE FUK!!

 

Tijd om de vluchtelingenstrijd op een hoger plan te trekken.

Vluchtkerkbewoner Ahmed spreekt gevangenen toe bij Kamp Zeist, 5 januari. Foto: Antiorde

Wij, vluchtelingen en activisten, demonstreren nu al vele maanden in de huidige ronde van strijd voor een oplossing voor de vluchtelingen en tegen het immigratiebeleid. In het begin konden we met kleinere acties goed in de kijker komen. Nu is het tijd om de strijd op een hoger plan te trekken: we moeten werkelijk gaan toewerken naar een oplossing. De sympathie die er onder lagen van de Nederlandse bevolking is voor de vluchtelingen moeten we mobiliseren. De manier waarop werpt discussies op binnen activistisch links. Hier valt te lezen hoe de demonstratie van 23 maart juist wat leus betreft radicaler wordt dan wat we eerst deden, terwijl het volledig binnen de ‘traditie’ van vluchtelingenprotesten in Amsterdam past.

Tot nu toe ben ik zeer te spreken over de samenwerking die activisten aan de dag hebben gelegd. Heerlijk. Dit ging niet zonder slag of stoot: er was oud zeer en ik heb ook momenten gehad dat mensen uit zekere bewegingen mij op een simpele wijze probeerden te diskwalificeren: ‘maar jij bent van de Internationale Socialisten’. Dat soort momenten vond ik vervelend, maargoed, zand erover. Gaandeweg ging het allemaal veel beter en konden we goed samenwerken en ontstond een hele positieve sfeer van wat ik kameraadschap noem. Echt, enorm fijn. Vooral met zo’n toch kleine kring van radicaal links in Nederland moeten we wel een beetje de rijen sluiten om überhaupt een deuk in een pakje boter te kunnen slaan. De noodzaak tot eenheid werd gesteld door de vluchtelingenacties, daarbij hamerden de vluchtelingen zelf op eenheid. Onze oude discussies op links? Waar heb je het over! Gewoon actie! Of zoals Berete het altijd zegt: ‘No discouraging. No division. Otherwise we are lost’.

Zoals echter terecht in het Parool een tijd geleden stond is de activistische steun voor de vluchtelingen tot nu toe vooral gekomen uit de links-radicale hoek. Dan heb ik het dus niet over de politiek gezien zeer beperkte faciliterende steun van bijvoorbeeld de Protestantse Diaconie in Amsterdam; ik heb het over de mensen die willen bouwen aan publieke acties om daadwerkelijke verandering te bewerkstelligen. Het Parool maakte er een zielige persiflage van. De afbeelding bij hun artikel destijds was een gemaskerde anarchist die als een poppenmeester de tentenkampen bespeeld. Wat een disrespect voor de vluchtelingen: alsof ze niet zelf kunnen nadenken en schaapachtig achter radicalo’s aanlopen. Ook de VVD gebruikte de betrokkenheid van anarchisten als argument tegen de vluchtelingen tijdens een kameroverleg hierover (zoek op ‘anarchisten’ in dit bestand).

De werkelijke reden dat inderdaad anarchisten en revolutionair socialisten prominent aanwezig zijn is dit: de impliciete of expliciete steun van veel organisaties en partijen aan het deportatiebeleid. Tegenwoordig moet je politiek aardig radicaal zijn als je een wat mij betreft niet meer dan fatsoenlijk standpunt inneemt als ‘vluchtelingen welkom’ of ‘stop deportaties’. Wij radicalen en revolutionairen zijn gewoon de enigen die echt principieel de vluchtelingen steunen, door dik en dun. Daarom zijn wij zo nadrukkelijk aanwezig: het is de schandalige afwezigheid van anderen.

In het begin konden we met relatief kleine acties goed in de kijker komen, en verhoogde dit de politieke druk. Dit waren allemaal toffe acties. We moeten echter vaststellen dat de effectiviteit van deze vele relatief kleine demonstraties, tussen de 100 en 300 mensen, aan het afnemen is. De demonstratie in Utrecht op 5 januari was bijvoorbeeld amper merkbaar op het landelijke niveau. Hèt pluspunt van die dag was het demonstreren op een steenworp van Kamp Zeist en onze interactie met die mensen daar. Dat was voor de gevangenen een grote steun en dat was een erg heftig moment. De raison d’être van de protesten is echter politieke druk en bekendheid van het probleem van de vluchtelingen. Als we hier minder in slagen, en we ook duidelijk wat aan momentum inboeken, dan moeten we denken over nieuwe vormen van actie.

In Amsterdam deden we dit vanaf begin december, dus vlak na de ontruiming, vanaf het moment dat we in de vluchtkerk zaten. We planden vooruit naar de Dag tegen Racisme, eind maart. Dan konden we een groter protest neerzetten met meer organisaties. Ondertussen gingen we door met vooral heel veel actievoeren. Antiorde geeft het meest complete overzicht hiervan. Maargoed, nu botsten we natuurlijk tegen een politieke uitdaging aan. Want hoe ga je verbreden, in een land waarin de meeste partijen je radicale standpunt nauwelijks onderschrijven? En hoe dan? Het is op dit punt dat er nu een belangrijke discussie is ontstaan, die vooral over de (bizar drukke) emaillijsten loopt. Hierover is enige verwarring.  Laat ik dus even een stapje terug doen, naar de eerste protesten in Amsterdam, zoals die van 10 november.

Wat de vluchtelingen betreft was het altijd al de bedoeling om politieke partijen te betrekken. Het is de politiek die met wetten het probleem heeft gecreëerd en in stand houdt. Wetten worden gemaakt in de Tweede Kamer en de regering. Dus als we een oplossing willen moeten we de politiek betrekken. Partijen zouden ons moeten steunen en niet het immigratiebeleid. Dus bij de eerste demonstratie hebben we al pogingen gedaan om partijen zich uit te laten spreken voor de vluchtelingen. Dit resulteerde in de aanwezigheid van Chris Schaeffer van SP Nieuw-West tussen de sprekers voor de Stopera, die zijn steun uitsprak voor de vluchtelingen. ‘Sharon’ is (al dan niet terecht) populair onder de vluchtelingenleiders in Amsterdam: vaak vragen ze of we Sharon Gesthuizen er niet bij kunnen hebben. Het is dus, wat de Amsterdamse vluchtelingen betreft, nooit een ‘puur’ buitenparlementair protest geweest. Dat buitenparlementaire activisten (zoals ik) duidelijk betrokken waren bij die protesten, betekende geenszins dat we ons tot het buitenparlementaire beperkten.

Voor de demonstratie van 23 maart, waar een groot en breed protest van willen maken (en echt iedereen voor nodig hebben!) kiezen we nu de leus: Geen vluchteling op straat of in de cel. Hiermee herverpakken we de eis van een oplossing van de vluchtelingen op een manier die verbreding beter mogelijk kan maken. Bredere groepen zullen zich kunnen herkennen in deze leus en ook meer gematigde organisaties zullen deze kunnen onderschrijven. Er is gezegd dat dit een afzwakking van de eerdere leuzen betekent. Dit klopt niet, in ieder geval niet wat de protesten vanuit het kamp Osdorp betreft. De eerste demonstratie in Amsterdam had in de leus gerechtigheid; de tweede mensenrechten. Nu kan de staat wel zeggen dat ze ‘streng maar rechtvaardig zijn’, maar ze kan moeilijker zeggen dat ze voldoet aan onze nieuwe leus. Dus het is juist de leus die we nu kiezen die radicaler is dan eersten. De leus zwakt dus niet af, maar wordt juist radicaler.

Als het gaat om nieuwigheid van de leus: het ‘op straat leven’ is altijd een centraal facet geweest van de protesten. Dat kan dus geen verassing zijn. En het spandoek ‘stop opsluiting van vluchtelingen’, wat ook in onze leus voor 23 maart tot uitdrukking komt, is vaak prominent aanwezig geweest, zoals bij het protest bij de rechtzaak van Habib Jaba op 12 december. Dan zou men nog kunnen zeggen: ja, maar we riepen toch No borders, no nations, stop deportations! tijdens de demonstratie? Was dat niet de leus? Dat riepen we inderdaad en er is niets in de nieuw gekozen leus die ons er van weerhoud op dit te roepen, of radicaal stelling te nemen tijdens de protesten in wat we schreeuwen tijdens het lopen en in wat we vertellen tijdens toespraken. Maar ‘No Borders’ is nooit de gezamenlijk afgesproken leus van een protest in Amsterdam geweest. Dat weet ik omdat ik in de organisatie van alle demonstraties in Amsterdam zat.

Ook pragmatisch herverpakken van ‘oplossing’ is niet nieuw. Mamadou en Mouthena kwamen hier als eerste mee in oktober. Les cinq points heette het (in onze veeltaligheid) en ze stonden er met de andere leiders op dat dit de eisen werden van de eerste demonstraties. Dit waren de eisen: 1) Open onze dossiers - geloof onze oprechte verhalen 2) Geef ons toegang tot zorg 3) En onderwijs 4) Arresteer ons niet meer willekeurig 5) Geef ons een verblijfsvergunning. De truuk van de herverpakking was niet het laatste punt; dat stond er bij om ons expliciete doel duidelijk te maken. De eerste vier punten werden gezien als dingen die we binnen konden halen. Het binnenhalen van deze punten, vertelde Mouthena, significa un permiso. Als je de eerste vier binnenhad, had je een verblijfsvergunning, meenden ze. Dus pragmatisch herverpakken van de boodschap heeft er vanaf dag één bij gehoord. 

Met andere woorden: de huidige lijn van verbreding is geen nieuwe lijn, maar een uitwerking van wat altijd al onze bedoeling is geweest.

Maargoed, hier kan men het uiteraard nog mee oneens zijn, en een andere lijn voorstaan. Natuurlijk: we moeten kritisch blijven, en in een kameraadschappelijke discussie met elkaar de beste strategie proberen te vinden. De voornaamste reden waarom nu enkele activisten zeer kritisch zijn over ons besluit tot deze verbreding (die we in de werkgroepvergadering van de demo aannamen met unanimiteit min één) ligt ‘m echter niet in alles wat hierboven is gezegd.

Nee, het is de terechte afkeer van politieke partijen, juist op het punt van immigratiebeleid.  Geheel terecht wordt gewezen op de rol van bijvoorbeeld de PvdA, die de basis legde voor de huidige deportatiemachine, en die onder het laatste kabinet Balkenende ook fanatiek bestuurde. Of op de beschamende, opportunistische, en soms gewoon racistische rol van de SP op dit punt. Hun steun voor de Bajesboten Zaandam wordt genoemd. Ook Groenlinks is vaak genoeg gewoon fout geweest. Inderdaad, inderdaad. En er valt nog wel het een en ander aan toe te voegen: zo was bijvoorbeeld de SP samen met de VVD  in het gemeentelijk college van Haarlem verantwoordelijk voor vluchtelingengevangenis bij Schiphol waar die rampzalige brand plaatsvond. Mijn maag draait er nu nog van om, ik raak ontroerd, als ik denk aan die ramp, waar de SP gewoon een zekere medeverantwoordelijkheid voor draagt. Dus ik kan er veel begrip voor opbrengen, als mensen er zeer weinig voor voelen om met deze partijen te willen samenwerken.

Realisme en bescheidenheid. Dat zijn belangrijke woorden. Bij een gemiddeld protest laat ik mee meeslepen door tamelijk radicale leuzen. Sta ik bijvoorbeeld voor Intertrust door een megafoon te blêren tegen het grootkapitaal, dan maakt het me weinig uit dat ik waarschijnlijk in dit geval weinig verander. Het gaat hier dan om het altijd ongrijpbare ‘bewustwording’ en om ‘symbolisch verzet’. Want dat is bijna alles wat doen, laten we eerlijk zijn! Maar ik vond dat ik me dit niet kon permitteren bij de vluchtelingen: als ik iets deed moest dat sowieso voor de volle mep gericht zijn op het verkrijgen van een oplossing. Er staat te veel op het spel, namelijk letterlijk mensenlevens. Dus geen louter symbolisch protest waarbij je vantevoren accepteert dat je waarschijnlijk toch niet binnenhaalt wat je wilt. Echt gericht zijn op een oplossing.

Daarom moeten we realistisch en bescheiden zijn: we zijn niet in staat om puur op basis van de kracht van de vluchtelingen en de revolutionairen het immigratiebeleid te veranderen. Wat gebeurt er dan? De protesten gaan wel even door, maar verdwijnen naar de marge. De VVD neemt weer het initiatief over, en weg zijn we. Onze protesten worden al minder ‘sexy’ de afgelopen tijd (we demonstreerden in Ede, en waren voorpaginanieuws in Ede. Demo was wel erg tof en goed voor Ede). De VVD heeft al een duidelijk offensieve tactiek gekozen, door bijvoorbeeld delen van Somalië als ‘veilig’ te bestempelen. Dus er moet gehandeld worden!

Hiervoor hebben we bredere krachten nodig. Dat kan: er is onder lagen van de Nederlandse bevolking sympathie voor de vluchtelingen. Die moeten we zichtbaar maken. Dat is precies waar 23 maart op gericht is. Maar hiervoor moeten we verbreden: we moeten wat dan een ‘brede maatschappelijke coalitie’ heet maken. En dit kan zonder op principes in te leveren. De leus die we kiezen is breed toegankelijk, en zoals ik heb laten zien ligt ‘ie volledig in lijn met wat we eerder deden. Deze brede coalitie zou moeten bestaan uit zowel de vluchtelingengroepen; radicalen; christelijke groepen; delen van de vakbond; etnische organisaties; politieke partijen. Die laatste hebben gewoon nodig om de zeer simpele reden dat het probleem door partijen veroorzaakt wordt, maar ook alleen door hun kan worden opgelost. Als wij deze verbreding voor elkaar krijgen, waar nu werkelijk al goede stappen voor gezet worden, dan zijn we goed bezig om de politieke druk op te voeren en te werken aan een oplossing.

Kijk, idealiter gaan gewoon een paar miljoen werkers ff staken, want ‘macht’ hebben de vluchtelingen gewoon totaal niet. Werkers kunnen namelijk de wereld veranderen, and all that jazz. Of we maken een revolutie, ook een goed idee. Maar dat gaat gewoon nu ff niet gebeuren. Dit is waar de keuze nu op neer komt: Duidelijk en principieel maar breed protest met de mogelijkheid van naar een oplossing toe te werken, of langzaam gemarginaliseerd worden terwijl we doorgaan met kleine demonstraties.

Daarom hoop ik dat iedereen enthousiast mee zal bouwen aan 23 maart en onze samenwerking zo voortreffelijk blijft als ‘ie tot nu toe is. Dit is een unieke kans, we moeten hem met beide handen aangrijpen!

Toevoeging 28 januari:
Iemand merkte terecht op dat ik in dit stuk wel erg veel de indruk wek dat het succes van de acties af gaat hangen van de betrokkenheid van politieke partijen. Dat is niet zo. In de eerste plaats wilde ik benadrukken dat politieke partijen noodzakelijk zijn voor het vertalen van het protest naar wetgeving, en dat we ze daarom nodig hebben. Maar het succes van de acties hangt af van de kracht van het protest, en dus de grootte en breedte. In mijn optiek zou politieke partijen betrekken die breedte op een belangrijke manier vergroten.

 

Politici leggen het Lenteakkoord uit - in hun eigen woorden!

Zijne Excellentie Jan Kees 'het moet van Brussel'  de Jager

X miljoen hier eraf, Y gecompenseerd en de eigen bijdrage omhoog, ontslag-rechten omlaag….

Snap jij het nog? De Rode Lynx kon het even niet meer volgen, dus heeft een aantal sleutelfiguren gevraagd om tekst en uitleg over het ‘Lente-akkoord’. Zo legt Alexander Pechtold (D66) uit: ‘De rollator hoeft niet in het basispakket; het is de eigen verantwoordelijkheid van mensen. Ouderen zouden eindelijk eens moeten opgroeien’

Een groepje ijverige politici verdringt zich rondom de camera en microfoon van de Rode Lynx. Nu niemand nog snapt waar ze mee bezig zijn, willen ze graag op dit populaire blog aan het Nederlandse Volk uitleggen wat ze van plan zijn en waarom.  De antwoorden blijken ontluisterend. Alexander Pechtold en Jolande Sap (GL) staan te kissebissen over wie als eerst mag. ‘Rustig,  we komen allemaal aan de beurt!’ zegt Jan Kees de Jager (CDA). Met zijn ietwat gezette postuur komt hij er niet door. Ondertussen is Sybrand van Haersma Buma (CDA) tussen de benen van Jolande Sap door gekropen en verschijnt stralend voor de camera. ‘Sybrand, je toupetje zit scheef!’

Nu ook zijn ‘haar’ weer in orde is raakt Van Haersma-Buma aan de praat. ‘Wat mij het ergst raakt is als ik langs een café loop, ná de klok van half 9, en ik werklui hun zuurverdiende geld zie vergooien aan drank en sigaretten. Ze moeten de dag erop weer vroeg op, wat doen ze hier op dit onchristelijke tijdstip!? Al die gezelligheid is des duivels oorkussen! Wacht, ik heb er nog wel een mooi bijbelcitaatje bij’. Hij voelt in zijn achterzak naar zijn bijbel, maar Sap is hem te snel af. Met een ferme corrigerende tik zegt ze ‘Mafketel, hou je aan het plan!’ ‘Ja moeder…’ Sybrand wendt zich nu weer tot mijn microfoon. ‘Waar waren we….ach ja. Al die gezelligheid, dat is slecht voor hun gezondheid en onze concurrentiepositie. Daarom gaan de accijnzen op bier met 10 procent omhoog, voor wijn met 15 procent en voor sterke drank met 6 procent. Want voor het slapen gaan een Oranjebittertje op de koningin moet blijven kunnen, natuurlijk. Tabak gaat ook meer kosten’.

Nu komt Jolande naar voren. ‘De dierenpolitie is van de baan. In deze tijden moeten we consequent beleid maken. Hoe krom is het om terwijl sommige mensen als honden behandeld worden, we honden als mensen behandelen?  De vaardigheden die de politie heeft geleerd bij het opsporen van vermiste goudvissen kunnen we nu goed gebruiken in de strijd tegen het terrorisme. Daarom is Dion Graus (PVV) met de restanten van de dierenpolitie naar Afghanistan gegaan in het kader van het real-life programma ‘Man, man, Uruzgan’. In Nederland zullen we ondertussen voortaan consequent zijn: dieren en mensen behandelen we hetzelfde. Voortaan zal iedereen door de politie als hond behandeld worden’.

Alexander Pechtold: ‘Ik ken een boel mensen die als een eerst levensbehoefte hebben dagelijks naar een musical te gaan. Met enige trots kan ik zeggen, dat ik vorige week wel 9 musicals heb gezien! Ja, ook ik behoor tot die groep. Het is dan ook niet te begrijpen dat de BTW voor theatervoorstellingen omhoog ging. Dat hebben wij dus geschrapt. Laten mensen eens de hoge cultuur van Joop van den Ende opsnuiven’. ‘Maar wat kunt u zeggen over het besluit de rollator uit het basispakket te halen?’, vraagt onze verslaggever. ‘De hoeveelheid rollators in Nederland loopt de spuigaten uit. Vol is Vol! Bovendien, als die bejaarden nou zo nodig een rollator willen, waarom kopen ze er niet gewoon één? Ik wil mijn zoontje van 6 als voorbeeld stellen. Van iedere keer dat ik hem een euro geef nadat hij het hele huis heeft opgeruimd en gesopt, moet hij 30 cent in een speciale spaarpot doen. Daar kan hij later de allermooiste rollator van gaan kopen.  Zo hoort het: werken voor je geld, eigen verantwoordelijkheid. Ouderen in Nederland zouden eens op moeten groeien’.

‘Nou ben ik’ piept De Jager van achter Pechtold. ‘Nou ben ik!!!’ Door zijn onrustige heen en weer gespring is zijn overhemd uit zijn broek geschoten. Plots hangt zijn buik tot op zijn knieën. Twee assistenten komen aangerend.  De eerst gaat op zijn knieën zitten en houdt de buik van zijne excellentie de minister omhoog, terwijl de ander puffend en steunend het versterkte overhemd weer in de broek probeert te proppen. ‘Wat is dit voor situatie!’ Paf! De assistenten krijgen er flink van langs. Een scheldkanonnade volgt. ‘Moet ik voortaan soms zelf mijn kleren aan gaan trekken! Waar betaalt de overheid jullie voor!’ De Jager neemt nog een trekje van zijn sigaar en dooft die op de kruin van één van zijn employees.

Minister de Jager lijkt niet echt meer bezig met de camera, dus draait deze wederom naar de presentator van De Rode Lynx. ‘U hoort het beste kijkers. Een volledig pakket waarin de breedste schouders de zwaarste pensen dragen. Voorts dient nog benoemd te worden, dat we allemaal sneller ontslagen mogen worden maar langer door moeten werken. Ook krijgen we allemaal minder geld maar de coalitie spreekt wel de wens uit dat wij meer zullen besteden. Mocht u gek worden van deze waanzin, gaat u dan nu naar de doctor want het eigen risico wordt alweer verhoogd, dit maal naar 350 euro. Veel sterkte allemaal onder het kabinet Rutte-1 ½’.

Lofzang op de liberale held Tofik Dibi

Wie houdt er niet van Tofik? Hij is jong, knap en hip. Laatst introduceerde hij nog de hashtag #matties4life. Dit is aansluiten bij de massa’s; dit is wat Den Haag nodig heeft. In de kamer, maar toch rebels trouw blijven aan je roots in Slotervaart! En laten we ons er niet door laten ontmoedigen dat slechts één bollig blank joch nu, na 4 dagen, in positieve zin Tofiks hashtag heeft overgenomen. Want Tofik is echt wel fris en vernieuwend en jong. Mijn god, heeft deze politicus Axe gespoten?!

Het is waar, Tofik is of was niet de ergste. In 2007 zat de schrijver van dit blog nog samen in de bak met Tofik. Dat we met een parlementariër waren opgepakt gaf ons aardige privileges. We hebben zelfs groepsportretjes kunnen maken, kregen lekkere koffie, mochten de schoenen aanhouden, het was reuze gezellig. De foto’s heb ik nog bewaard. Tofik steunde ons toen we de poster ‘Geert Wilders extremist’ niet mochten verkopen in Amsterdam. Ik was van hem onder de indruk, het gaf blijk van karakter dat hij dit deed. Hij had z’n ID niet bij zich, z’n broer zou ‘m brengen uit Slotervaart. Die broer deed er lang over want die ging eerst nog even douchen, en in keurige straattaal maakte Tofik z’n broer telefonisch duidelijk dat hij nou wel eens op moest schieten. Enigszins ongemakkelijk vond Tofik het wel, met een handvol marxisten in één celletje. Dat was 2007.

Ik vroeg me al af wat iemand als Tofik Dibi dan deed bij een partij als Groenlinks. Maargoed, er zaten en zitten wel meer goede en oprechte activisten bij Groenlinks. De partij was toen ook nog wel een stuk minder verrechtst dan nu. Ik had dus een goede indruk van hem. Eerder was Tofik betrokken bij het organiseren van anti-oorlogsprotesten en anti-racisme acties. Dat zit wel snor, toch? Het één en ander begon echter gauw te veranderen bij Tofik. Hij trok samen op met Rita Verdonk in 2008, omdat ze het niet eens waren met de toenmalig minister Rouwvoet.

Nu stemmen links en rechts wel eens vaker samen in de kamer, maar dit ging verder. Verdonk, die zo’n beetje model staat voor het harteloze immigratiebeleid van deze eeuw, daar ga je als anti-racist niet mee samenwerken. Voor Tofik echter was het een principieel punt. Niet alleen was er namelijk de vleierij  van ‘ze is charismatisch, ze haat gezanik, ze is echt goed’, ook zei hij dit: ‘Ik noem het nieuwe politiek. Door de barrières van de verstikkende partijpolitiek heen breken’. Alle ideologische veren overboord de MS Dibi. Hij is tegen het links-rechts denken. Of is hij zelf danig rechts geworden dat hij het verschil tussen zichzelf en rechts amper nog kan zien?

Natuurlijk zijn er ook de mooie momenten, waarop Tofik Wilders of Fleur Agema op hun nummer zet. Maar tegenover dergelijke types hoef je niet echt een principieel anti-racist te zijn om je te onderscheiden. Tofik is een gematigd racist geworden, die best wilt zeggen dat moslims een beetje achterlijk zijn. Maar toch, er blijven van die voorvallen. Bijvoorbeeld in 2009 kwam hij nog in aanvaring met Ahmed Marcouch (ook zo’n voormalig anti-racist, die ooit nog op het Marxisme Festival sprak), toen stadsdeelvoorzitter in Amsterdam, over het uitzetten van twee Amsterdammers zonder geldige papieren. Hij adviseerde Marcouch zich te melden bij Wilders. Het moet gezegd worden, dat Tofik met dit soort acties toch nog wel iets van respect kweekt. Maar hoe lang zullen deze principes overeind blijven? Toen René Danen, een doorgewinterde activist tegen racisme, samen met anderen een rechtzaak begon tegen Geert Wilders in 2010, riep Tofik Dibi deze wel principiële anti-racist op Groenlinks te verlaten.

De Kritische Studenten Utrecht maakten een mooi
plaatje voor het protest bij het Groenlinks congres

Het meest pijnlijke moment voor mij was echter tijdens een studentendemonstratie in 2009 in Den Haag, tijdens het laatste kabinet Balkenende. We staan er voor het behoud van de studiefinanciering. De universiteiten stonden toen nog publiekelijk aan onze kant; later zouden zij ons een mes in de rug steken. We rekenden Groenlinks tot onze bondgenoten; zaten wij er even naast. Tofik Dibi was de universiteiten voor. ‘Jullie zullen er aan moeten wennen dat de basisbeurs in de toekomst ook niet meer houdbaar is’, deelde hij de protesterende studenten mee. Auw! Tofik, wat flik je me nou?! Groenlinks is volhard in hun standpunt tegen de basisbeurs. De Kritische Studenten Utrecht maakten een mooi plaatje hierover. We hebben zelfs nog een keer – tevergeefs - actiegevoerd bij het GL congres op dit punt.

In 2011 schreef Tofik zijn Final Fatwa. Hoe lang hielden zijn principes stand? De inhoud is nog erger dan de vieze alliteratie in de naam. Hij vond het nodig om tien jaar na Nain-ieleffen de islamofobie nog een keer aan te slingeren, terwijl Wilders inmiddels was overgestapt van Moslims naar Polen en Grieken. Als reactie op Final Fatwa stelde Mohamed Rabbae terecht: fatwa’s zijn helemaal niet relevant in Nederland. Moslims leven ze niet na, dus waarom gaat doet hij alsof fatwa’s een probleem zijn in Nederland? Met zijn Final Fatwa ging Tofik volgens Rabbae mee in ‘de bekende retoriek van extreem-rechts tegen de moslims: achterlijk, fanatiek, gewetenloos, meedogenloos, onbeschaafd’. De vraag blijft: wat bezielt iemand om zo’n stuk rechtse bagger te produceren?

Er is maar één antwoord: Tofik Dibi is perfect geïntegreerd. Maar niet in Slotervaart: hij is samen met zijn mede oud-hippies helemaal zen met de rechtse naaiers uit de Tweede Kamer.

Hij is daarom de perfecte kandidaat voor Groenrechts. Hup Tofik!

Met dank aan onderzoek door Master of Political Science Jegor Sergeijevich Karpovich.