DEZE SITE IS VERHUIST

donderdag 8 mei 2014

Stem SP, stem voor Nederland, stem voor onze middenklasse?

Ewout van den Berg, landelijk coördinator van de IS, schrijft waarom we zouden moeten stemmen op de SP. De stem-envelop op de mat roept bij mij weerzin op. 'Stem 22 mei!' Nee, liever niet eigenlijk. Tegelijkertijd weet iedereen dat stemverhoudingen er wel toe doen. Het is een kwestie van voors en tegens, en een wijze socialist denkt verder na dan zijn eerste weerzin bij het ontvangen van de stem-envelop. De Rode Lynx is alleen nog niet overtuigt van de SP-stem en legt uit waarom.

Ewout voert twee redenen aan waarom we zouden moeten stemmen op de SP. Het eerste punt is het klassieke punt over de socialistische partij in een parlement als volkstribuun. 'In de eerste plaats kan kritiek op het Europese project van de banken en belastingontduikende multinationals veel meer mensen bereiken wanneer dit gebeurt vanuit Brussel dan wanneer dit alleen gebeurt vanuit Den Haag.' De tweede reden is: als wij niet stemmen wordt Wilders&co groter. De SP is een 'alternatief voor racisten zoals Wilders'. Terecht stelt Ewout aan het eind dat werkelijke verandering komt van het opbouwen van de strijd op de werkvloer en een anti-racistisch links. Daar heb ik geen meningsverschil met hem. Van het belang van SP stemmen ben ik echter nog niet overtuigt. Er zijn namelijk nog een aantal andere overwegingen die je dient te maken.

Laten we eerst even kijken naar het argument van de socialistische parlementariër als volkstribuun. Ewout beweert dat het geluid van de SP een groter bereik heeft als het vanuit Brussel komt dan wanneer het slechts uit Den Haag zou komen. Dit punt klopt. Door in een europarlement te zitten geef je legitimiteit aan je eigen geluid, verschijn je vaker in de media, en dergelijke. De vraag is natuurlijk wat voor geluid dat is. Want wij gaan er gemakshalve even vanuit dat de SP het geluid van de werkvloer, van de strijd in Nederland tegen bezuinigingen, racisme etc. eventjes ook vanuit Europa laat horen. Maar het geluid van de SP over Europa en in Brussel verschilt wezenlijk van het geluid in Den Haag. Let goed op, deze kritiek is dus in de eerste plaats een kritiek op de SP in en over Europa.

Van het blog van SP Europarlementariër Dennis de Jong, 28 april 2014: 

‘Vijf jaar geleden kreeg ik van MKB-NL en de brancheorganisaties een boodschappenlijstje mee. Dat lijstje is bepalend geweest voor mijn activiteiten in het Europees Parlement. Vandaag laat ik me graag afrekenen, en hoop ik weer nieuwe wensen mee te krijgen. Het MKB wordt in Brussel veel te weinig gehoord, zeker als de belangen afwijken van die van de grote bedrijven’. De aanwezige MKB’ers waren onder de indruk van de geboekte resultaten en van de ernst die de SP maakt met het inlossen van concrete beloftes. De Jong: `Het is fantastisch dat de voorzitter van MKB-NL, Michaël van Straalen, de SP noemt als meest MKB-minded partij van Nederland. Dat schept echter ook verplichtingen: de volgende vijf jaar wil ik opnieuw bewijzen dat de SP geen lippendienst bewijst aan het MKB, maar echt werk maakt van de behartiging van hun belangen.’ Verder hoor ik tamelijk weinig over een 'neoliberaal Europa' bij de SP. Dat geluid is echt marginaal geworden.

Als ik zo vrij mag zijn dit even in klassiek marxistische termen te vatten, dan is de SP een partij die er trots op is het hardst op te komen voor deze middelgrote kapitalisten en kleinburgers uit de eigen natiestaat. Maargoed, deze kapitalisten en kleinburgers hebben natuurlijk niet bedrijven waar slechts robots staan. Er werken werkers. De SP kiest niet hun kant, maar de kant van hun uitbuiters, de kant van de kapitalisten. Nog erger, de SP kiest kant voor kapitalisten uit slechts de eigen natiestaat. Kan iemand mij op dit punt het verschil met het nationalistische liberalisme uitleggen? Het verschil met het socialisme is eenvoudig te duiden. Socialisme is sinds jaar en dag per definitie internationalistisch en is per definitie de politiek van de zelfbewuste werker. Het is dus niet de politiek van de nationalistische kapitalist. Met andere woorden, de SP is in Europa per definitie géén socialistische partij.

Dit wordt verder gestaafd door racistische en nationalistische retoriek waarvan ik mij afvraag of ik wel wil dat deze beter te horen is. De SP liep eerder met spandoeken zoals 'Ons antwoord op de crisis: minder Brussel'. 'Helaas doet ook de SP steeds meer concessies aan deze politiek die de democratie binnen de natiestaat verheerlijkt', schrijft Ewout. Dat is wel erg zwak geformuleerd. De SP verdedigd de natiestaat in al zijn smerige glorie. En wat ik de SP ook niet zal vergeven is hun uitspraken over een 'Polentsunami' (dixit Paul Ulenbelt), waarmee zij de VVD rechts inhaalden. Dit nationalisme en racisme speelt werkers tegen elkaar uit en is méér dan verwerpelijk: het is het tegendeel van wat een socialist zou moeten zeggen.

Ewout stelt vervolgens dat deze SP een alternatief kan zijn voor Wilders. Het bovenstaande overwegende stel ik vast dat de SP absoluut geen alternatief is voor Wilders. Als het gaat om nationalisme dat versterkt de SP het geluid van Wilders in Europa. Als het gaat om racisme dan hoop ik maar dat de SP zijn mond houdt, want als ze hun mond opentrekken dan komt er geregeld zulke racistische lulkoek uit die partij, zoals in het geval van Paul Ulenbelt, dat we hier helaas ook moeten stellen dat de SP het geluid van Wilders versterkt.

Daarmee verwijs ik beide argumenten van Ewout om SP te stemmen naar de prullenmand.

Vreemd genoeg geeft Ewout niet het inmiddels klassieke IS-argument om SP te stemmen. 'Een SP-overwinning op 12 september strooit zand in de machine van Rutte en creëert daarmee de mogelijkheden voor effectieve oppositie – in de Kamer, maar vooral ook op straat, in de bedrijven en op de universiteit, daar waar we democratie werkelijk vorm kunnen geven', schreef Max van Lingen, ook een kameraad, op 28 augustus 2012. De IS beargumenteert steevast dat we SP moeten stemmen omdat dat a) het linkse geluid in de varia representatieve instituten versterkt (zie Ewout) en b) het rechts moeilijker maakt om dingen door te drukken (zie Ewout) en wij, anderzijds, dingen eenvoudiger geregeld krijgen en c) een overwinning voor de SP geeft werkers zelfvertrouwen, een nederlaag voor de SP zorgt voor een deuk in dat zelfvertrouwen.

Het punt dat als de SP groot is in de tweede kamer, bijvoorbeeld, dat je dan dingen eerder geregeld krijgt met protesten is voor mij erg belangrijk. Dat merkte ik ook toen ik actief was bij de vluchtelingen. Steevast onze meest betrouwbare bondgenoot in de kamer was Sharon Gesthuizen van de SP. Als zij daar niet had gezeten had dat onze beweging enorm beknot. Als de SP en in dit geval ook Groenlinks kleiner was geweest in de kamer, dan had onze beweging minder druk uit kunnen oefenen op Teeven. Dit gelde ook voor toen ik nog actief was als student en menig universiteit bezette. Jasper van Dijk van de SP wilde altijd wel even langskomen en was als het ware een verlengstuk van ons in de kamer. Daar heb je wat aan als beweging. Dus als het gaat om de landelijke verkiezingen stem ik wel degelijk SP. De vraag is nu of dit argument opgaat voor de SP in Brussel. Ik denk het niet. Het Europarlement is immers een tamelijk zielig instituut in Europa en de besluiten worden niet hierdoor genomen. En het punt van volkstribuun heb ik eerder onderuit geschoffeld.

Rest nog het klassieke punt dat een SP overwinning werkers vertrouwen geeft etc. Hier heb ik een simpel antwoord op. Deze verkiezingen boeien mensen niet, de politiek uit het Europarlement volgt haast niemand (en zeker ik ook niet). Dat effect op het zelfvertrouwen zal dus minimaal zijn, wellicht is dat dan ook waarom Ewout dit argument achterwege laat.

Dan kan ik nu als laatst mij richten op het punt van überhaupt stemmen of niet. Ik stel vast dat het Europarlement een wassen neus is die op de EU geplakt is om het te voorzien van legitimiteit. Het is iets fundamenteel anders dan de tweede kamer. Het is een nep-parlement. Het is geenzins een volksvertegenwoordiging. De pro-EU lui willen dat je stemt. Het verleent hun namelijk legitimiteit die ze nodig hebben om door te gaan met hun project. Hoe lager de opkomst, hoe minder makkelijk zij dingen erdoorheen zullen kunnen drukken.

woensdag 7 mei 2014

Samsom over het kinderpardon

Samsom over het kinderpardon: Ik kan me niet uitlaten over de uitvoering, want de uitvoering is nog gaande.
Automobilist over zijn ongeluk: Ik kan me niet uitlaten over mijn ongeluk, want ik boor mij nog steeds in het betonblok met 120 Km/u

zondag 4 mei 2014

Marxisme Festival Live #4 de relevantie van Lenin - welke Lenin?

Sommige mensen beginnen hun zondag met een croissantje en wat sinaasappelsap. Op het Marxisme Festival begonnen een flink aantal socialisten hun wekelijkse rustdag met een discussie over Lenin. Ian Birchall, een bijzonder ervaren Britse Marxist, kwam vertellen. Opnieuw hadden de organisatoren van het festival het aantal benodigde stoelen flink onderschat.

'Links', stelde George Galloway, een bekende Britse linkse sociaal-democraat, 'zou eens moeten ophouden over dode Russen'. Aldus begint Birchall zijn bijeenkomst. Inderdaad, stelt Bichall, te pas en te onpas worden dode Russen gebruikt op links. Maar dat wilt niet zeggen dat we Lenin zouden moeten laten liggen. Een revolutie is een duik in het onbekende. Om ons een beeld te geven van wat we kunnen verwachten en wat we zouden kunnen doen zullen we terug moeten kijken naar eerdere revoluties. De geschiedenis is kenbaar, in tegenstelling tot de toekomst.

Birchall besteed erg veel tijd aan het bestrijden van opvattingen over Lenin. 'Lenin is niet dat dictatoriale figuur dat altijd gelijk had, in tegendeel'. Centraal in zijn betoog staat dat Lenin veel fouten beging, maar flexibel was en continu zijn opvattingen bijstelde. Leren van de werkende klasse en strijd. Birchall gaat zelf zo ver om te bestrijden dat er iets is als de Leninistische partij. Birchall is één van de oer-IS'ers. 'Lenin maakte organisatievorm afhankelijk van politiek. Hoe hij organisatievorm zag was afhankelijk van de omstandigheden'. Er zijn dus volgens Birchall geen set formules die Leninisme definiëren. Daarmee verworden De Socialist, centralisme en dergelijke Leninistische uitgangspunten van hun voetstuk gestoten, ze worden betwist, ze moeten zichzelf continu bewijzen.

Aldus is het wel een leerzame bijeenkomst. Birchall maakt veel van de feilbaarheid en menselijkheid van de Bolsjewieken. Citaten en anekdotes voegt hij fraai in in zijn betoog. Eén anekdote is bijzonder het vernoemen waard. Er was in 1917 op een gegeven moment een staking de vrouwelijke textielarbeiders. Zij gingen langs een districtshoofd van de bolsjewieken, die hun echter adviseert om niet te staken, sterker nog, hij zei zelfs dat ze een pamflet zouden moeten maken waarin de staking werd afgeraden!

Deze werksters, vertelt Birchall, besloten niet te luisteren. Hun staking verspreidde naar andere werkplekken en een paar weken later was de tsaar gevonden. De bolsjewieken zaten er dus even naast. Zoals ze er op andere momenten ook naast zaten. Wat hen echter onderscheidt was dat ze verbonden waren met de klasse en continu daarvan leerden.

De strekking van het verhaal is duidelijk: marxistische organisatie kan je niet werkelijk vaststellen in een aantal set tijdloze regels, maar is iets dat je leert vorm geven aan de hand van geschiedenis, de strijd, de omstandigheden.

Birchall heeft nu echter met name vertelt wat Lenin niet was. Een van de toebehoorders werpt hem dan ook terecht voor de voeten, zonder hem er op aan te vallen, dat er wel degelijk een aantal dingen zijn die je uit de revolutionaire geschiedenis kan tillen aan lessen. Zoals de onafhankelijke organisatie van revolutionairen.Ondertussen krijgt Birchall de ene na de andere pittige vraag op zich afgevuurd, die opzich een inleiding van minstens een half uur waard zijn. De Rode Lynx krijgt nog bijval van Birchall dat mensen hun eigen Lenin construeren en dat dat ook kan. Daarmee vergeleek Birchall de teksten van Lenin met de bijbel, waar je ook alles uit kunt halen. Dat vindt ik nou leuk als je bedenkt dat ik hierover eerder heb geschreven.

De rest van de bijeenkomst vulde zich met name met vragen aan Birchall en bijdrages die zich richten op wat dan de lessen zijn uit die tijd. De volledige opname van de inleidingen zullen overigens de komende tijd op het kanaal SocialistTV van de IS op youtube gezet worden.

De eigenlijke versie van dit artikel telde 1000 woorden en is helaas verloren gegaan, dit is een snelle tweede versie. Mea culpa.

Marxisme Festival Live #3 - Discussie over de sociaaldemocratie loopt uit de hand

Verhitte discussie gister op het Marxisme Festival over 'waarom bestaat de sociaaldemocratie nog'. In een zaal waar meer dan alle stoelen gevuld waren namen bepaalde socialisten opmerkelijke posities in en moest de sociaal-democratie het op alle niveau's ontgelden. In de zaal zaten echter ook socialisten die zelf aangesloten zijn bij een sociaaldemocratische partij, en socialisten die veel samenwerken met sociaaldemocraten. Wat volgde was niet noodzakelijk de meest productieve discussie.

Rob Gerritsen hield een inleiding over de ontwikkeling van de sociaaldemocratie, vanuit de 19e eeuw tot nu. Wat er volgde stond echter niet helemaal in relatie tot de opzet van de discussie of de inleiding. De eerste helft van de discussie bestond er voornamelijk uit dat een aantal ultralinksen zoals 'Wibo van de IBT' ('International Bolshevik Tendency') hun verontwaardiging over de sociaaldemocratie en andere socialisten zo hard mogelijk wilden laten horen. Daarbij geholpen door een tamelijk bij elkaar geraapte hoeveelheid Marxistische en quasi-Marxistische terminologie. 

'De sociaal-democratie moet worden afgeschaft' 'de sociaal-democratie zijn agenten van de bourgeoisie'. Veel verwijzingen naar de original sin van de sociaal-democratie, hun capitulatie voor imperialisme en steun voor WO I in 1914. Pleidooien van geïsoleerde 'revolutionairen' voor een revolutionaire voorhoedepartij van de arbeidersklasse die wel geworteld zou zijn in de arbeidersklasse omdat de sociaaldemocratie dat niet zou zijn. Stellingen dat 'sociaal-democratie' de ernstigste vorm van sabotage van revolutie is. 'Sociaal-democraten hebben het fascisme voorbereid'. In al deze beweringen zit een kern van waarheid, maar het zijn uiteindelijk ultralinkse fantasieën die niets te maken hebben met een marxistische analyse of een gids voor actie.
Twee mensen liepen weg, en voor de aanwezige SP'ers moet het ook wat ongemakkelijk geweest zijn. Nu was het zo dat één van die aanwezige SP'ers vervolgens komende bezuinigingen door de SP ging verdedigen, wat SP'ers telkens vaker (schande!) doen. Maar de aanwezige sektariers, ik noem het zoals het is, sloegen de plank volledig mis. Ze waren bezig zichzelf te profileren ten koste van zinnige discussie. In plaats van een sociaal-democraat te overtuigen wisten zij hen te vervreemden. 

Maar dat hadden we natuurlijk ook aan onszelf te danken. Want wij bleven, in de inleiding, het antwoord op de vraag 'waarom blijft de sociaal-democratie' schuldig. Vervolgens konden dan sektariers de volgende waanzin uiten (parafrasen): 'Lenin was volledig verbaasd over het verraad van de sociaal-democratie in 1914. Hij wilde het eerst niet geloven. Daarom deed hij een studie en ontdekte dat er een arbeidersaristocratie was, een laag van de arbeidersklasse die omgekocht is door de bourgeoisie, dat is de sociaal-democratie'.

Leninverheerlijking. Toevallig had iemand eerder op de dag diezelfde theorie van de werkersaristocratie aangehaald, en hem onderuit gehaald. Deze theorie verklaart namelijk niet waarom mensen toch achter de sociaal-democraten achter blijven lopen. Wat ons brengt tot de vraag: waarom blijft dan de sociaal-democratie bestaan? Er zijn institutionele redenen waarom partijen als de SP en PvdA bestaan, zoals hun reeele invloed op het bestuur van het land, en in het geval van met name de PvdA, hun grip op de vakbeweging.

Maar de fundamentele reden dat sociaal-democratie bestaat heeft met iets diepers te maken. Onder het kapitalisme hebben socialistische werkers in overgrote meerderheid geen revolutionair bewustzijn. Zij hebben een reformistisch bewustzijn. Over bewustzijn en de rol van werkers zelf stappen de sektariërs graag heen. Zij zien namelijk de werkende klasse als een hulpeloze prooi in de handen van altijd verradende sociaal-democraten. Dat is een belediging voor hun intelligentie en eigen handelen.

Sociaal-democratie ontstaat vanuit de klassestrijd in het kapitalisme buiten revolutionaire situaties. Die strijd creeert reformistisch bewustzijn. Dat bewustzijn karakteriseert zich onder andere door een vertrouwen in besturen en grote leiders, in tegenstelling tot zelforganisatie. Het is ook een gebrek aan zelfvertrouwen, dat zich ook uit in het geloof dat de werkende klasse niet in staat is zelf socialisme te scheppen maar dat we kunnen en moeten vertrouwen op bourgeois instituties zoals het parlement voor de wetgeving en de politie om onszelf onder controle te houden. Het is een angst voor grote verandering, angst om kwijt te raken wat men al heeft, en dus een vertrouwen in geleidelijkheid en een angst voor geweld.

Afijn, ik kan het hier niet volledig uiteen gaan zetten want dan zou deze post veel te lang gaan duren. Sociaal-democratie speelt in op dit bewustzijn. Revolutionaire organisatie sluit hier niet op aan. Op het moment dat de klassestrijd zich toespitst en een revolutionaire situatie ontstaat vallen de massa's te winnen voor een revolutionair perspectief. Op het moment dat er geen revolutionaire situatie is continu met een gestrekt been op de sociaaldemocratie in gaan brengt revolutie geen klap verder. Het punt is dan dat je moet begrijpen, zoals Lenin en Trotski waarde ultralinksen, dat je moet samenwerken met de massa's en dus met hun massa-organisaties, de sociaal-democratische partijen en organisaties. En dat gaat niet als je hun continu aan het uitschelden bent.

zaterdag 3 mei 2014

Marxisme festival live #2 - heden en verleden met Rosa Luxumburg

Toegegeven, het is lastig om èn verslag te doen èn te filmen èn voor te zitten. De Rode Lynx heeft zich in een hoekje gewurmd van de bijeenkomst 'Waarom blijft de sociaal-democratie bestaan?' Aangezien de bijeenkomst is geprogrammeerd tegenover Emory Douglas van de Black Panthers zal het hier wel iets rustiger zijn. Maar erg rustig is het nergens op het marxisme festival dit jaar.
Ik moest voorzitten bij 'Wie was Rosa Luxumburg'? Een stevige bijeenkomst dus over marxistische geschiedenis. Opnieuw verwachtte ik niet dat het een bijzonder drukke bijeenkomst zou zijn. Maar haast iedere stoel was gevuld, tot mijn verbazing. Een kameraad was uit Engeland overgekomen, ze was eerder in Nederland actief maar woon & werkt nu daar, om te vertellen over Luxemburg.
Kate Dear vertelde ronduit over Luxemburg. Dat was erg verlichtend, maar in de 25 minuten die er voor stonden kom je natuurlijk nooit erg ver. Binnen de IS kennen we Luxemburg het best van haar discussie die ze in de SPD heeft gevoerd eind 19e eeuw met de 'revisionisten', wat uitmonde in haar boek 'hervorming of revolutie'. Dit is niet weinig geholpen doordat de IS een vertaling van dat werk heeft geproduceerd. Maar Kate slaagde er verder in om Rosa echt neer te zetten als mens, iemand die zich wat miskend voelde, iemand die zich onzeker voelde als prominente vrouw in een door mannen gedomineerde partij.
Het beste kwam echter in de discussie. Vooraan zat een man die maar bleef reageren, gevraagd en ongevraagd, op alles in de discussie. Hij was zou enthousiast op zijn stoel heen en weer aan het wiegen dat zijn stoel in een zakte. Dat heb ik nog nooit meegemaakt bij een marxistische meer theoretische discussie.
Het verhaal vanuit de IS werd echter prachtig aangevuld door de bezoekers. Luxemburg had allerlei belangrijke analyses gemaakt, die helemaal onderbelicht waren gelaten door de inleider! Gelukkig waren er veel ervaren Marxisten in de zaal die daar vol overgave over konden praten. Wat niet wegneemt dat de ook simpele vragen gesteld konden worden, dit vulde juist elkaar aan.
Iemand vanachter in de zaal van ook buiten de IS, die zichzelf identificeerde als iemand uit het FNV ledenparlement, vroeg zich af hoe Luxemburg zich verhield tot haar vrouwelijkheid en het feminisme. Want daar hield ze zich niet echt mee bezig. In de discussie kwamen we er achter dat Luxemburg zich niet wilde laten wegzetten als vrouw, en zich daarom niet voornamelijk bezig wilde houden met vrouwenzaken. De leiding van de SPD had haar dit gesuggereerd. Wat niet betekende dat het haar koud liet. Het schijnt dat zij een soort arbeidsdeling had met haar goede vriendin, Clara Zetkin. Zij zei over haar en haarzelf: 'wij zijn de enige mannen in de SPD!'.
Later in de bijeenkomst relateerden de mensen in de zaal de theorieen en ervaringen van Luxemburg aan vanalles uit hun eigen praktijk. Een activist uit Duitsland relateerde het aan het organiseren van radicale referenda in Berlijn. De FNV Ledenparlementarier relateerde het aan het radicaliseren van de vakbondsachterban. Het is goed te zien hoe een gemengde zaal in zo'n bijeenkomst elkaar kan aansteken in enthouasiasme en collectief lessen kan trekken uit de socialistische geschiedenis en het heden.
Tijdens het schrijven van dit verslagje komen ondertussen zoveel mensen bij 'waarom blijft de sociaal-democratie' binnen dat er niet genoeg stoelen zijn. Het is opmerkelijk, mensen komen dus echt niet slechts voor die paar bijeenkomsten met 'grote namen', we kunnen echt concluderen dat mensen komen voor de diepgang.

Marxisme festival van start - actieverslag!

Het jaarlijkse marxisme festival is weer van start gegaan. Enkele honderden mensen zullen de komende twee dagen radicale bijeenkomsten volgen over de strijd tegen racisme, de strijd op de werkvloer, een feministische tentoonstelling bezoeken en vooral ook elkaar ontmoeten . De Rode Lynx is voornemens iets van een live blogje bij te houden.
Om een uurtje of tien verzamelt de IS zich, of althans, zij die het gister niet te laat hebben gemaakt of van ver moeten komen, voor het CREA gebouw in Amsterdam. Zoals het goede socialisten betaamd vermanen wij onszelf nog even vandaag flink ons best te doen. Het heeft wat ritueels, als een soort bezweringsspreuk voor een groot moment. Het Marxisme Festival is dan ook echt een grote jaarlijkse gebeuertenis voor de IS. Met iets van 100 leden zo'n festival neer kunnen zetten, is keer op keer een flinke prestatie.
Maar dan moet het nog wel even gebeuren. Dat is ieder jaar toch even spannend. Hebben we wel genoeg gemobiliseerd? Komen mensen wel voor het hele festival of alleen voor die Black Panther? De bezoekers maken het festival voor een belangrijk deel. Als er te weinig mensen zijn dit er automatisch weinig pit in. Als je dan in een bijeenkomstzaal zit om 10:55, 5 minuten voor een eerste bijeenkomst, en er zit welgeteld één persoon (plus de rode lynx) in de zaal, dan begin je wel wat zenuwachtig te worden.
En dan heb je nog de concurrentie tussen de bijeenkomsten, altijd leuk voor de sprekers van de net iets minder interessante bijeenkomsten. Arme kameraad die geprogrammeerd is tegenover Emory Douglas. Deze ochtend is Ewout van den Berg geprogrammeerd tegenover Anja Meulenbelt, die gaat vertellen over 'boze witte mannen'. 10:57, en nu zitten nog slechts 3 mensen in totaal in de zaal. Oeps. 'Tsja, de eerste bijeenkomst die wil nooit zo vlotten eh' vertel ik de andere twee mensen in de zaal. Wat verbaasd kijken zij mij aan. Ik zie ze vraagtekens stellen. Oeps.
11:03 en in ene zitten er dertig mensen in de zaal. Ok. Zenuwen waren voor niets. Zo te zien kunnen genoeg mensen zich interesseren voor een discussie over de Europese economie. Auke den Otter uit Utrecht heet de mensen welkom en Ewout begint zijn verhaal. We krijgen een verhaal te horen over wat het Europese project is, hoe de Europese economie er voor staat. 'De euro is er niet gekomen om de vrede te bewaren maar om werkers in landen tegen elkaar uit te kunnen spelen' en 'de euro moet een reservemunt worden, een concurrent voor de dollar, die zich meerwaarde kan toe-eigen'. Maar dat er achter de Euro veel tegenstrijdige belangen schuil gaan, zoals tussen de kern en de periferie in Europa. 'De overschotten van de één zijn de tekorten van de ander'. De zaal luistert aandachtig. We zijn los, we hebben het weer geflikt.
Wellicht komt het doordat de crisis inmiddels jaren duurt, en schijnbaar het gewoon op economisch beleid we al jaren hetzelfde voor de kiezen krijgen, maar het praatje van Ewout is weinig vernieuwend. Het is wel overzichtelijk. We krijgen keurig uitgelegd hoe staten het spelletje spelen om hun neoliberale beleid er door heen te drukken. Ik merk dat het bij mezelf ook een beetje is weggezakt. De ene na de andere rechtse leugen wordt door Ewout doorgeprikt. Als je je nog ooit af vroeg hoe het kan dat de beursen toch zo hoog staan terwijl de economie zo slecht er voor staat, dan moet je deze inleiding binnenkort terugkijken op SocialistTV, het youtube kanaal van de IS.
Dan in ene komt er een pittig stukje in de inleiding. Ewout gaat met grote sprongen door Marx' theorie van de dalende winstvoet en de tegenstrevende tendensen, de theorie die over de lange termijn de economische ontwikkeling bepaalt. Hier begint hij wat te haperen en praat hij met wat minder zelfvertrouwen. Vervolgens wordt het nog lastiger, want hij past de theorie toe op de crisis van de jaren '70 en de ontwikkeling tot de zwakke groei van de de jaren 1990. Nu wordt het echt interessant. Hoe interessanter en pittiger de discussie wordt, hoe moeilijker Ewout het heeft. Op een gegeven moment zit hij te peuteren aan het doek dat op de tafel ligt. Maar hij komt er doorheen en krijgt een stevig applaus achteraf.
De discussie is ook prachtig. Het gaat allemaal wat snel en valt niet echt bij te houden. Freek van Marx21 vertelt over de Duitse economie onder de andere dat sinds 1990 de definitie van een werkloze in Duitsland 17 keer is aangepast, en dat het niet allemaal zo mooi is in Duitsland als het lijkt. Dat er ook veel zogenaamde 'een euro banen' zijn. De productiviteit is omhoog gegaan maar de lonen liggen al twintig jaar nagenoeg op een effectieve nullijn, waardoor er een verschuiving is van arbeid naar kapitaal. Ook prachtig is de opmerking 'Ik vindt het opmerkelijk dat de vakbonden zo blij zijn met de huidige kleine opleving want volgens mij laat dat zien dat ze geen idee hebben hoe ze met crisissituaties kunnen omgaan. Ze hebben geen echt strategie voor massa-ontslagen en bedrijfssluitingen'.
Peter vertelt over een ander effect van de crisis. Voor hem had iemand het al over de 'ecologische crisis', maar Peter zet het licht op de 'humanitaire crisis', zoals in Griekenland. Deze bijeenkomst wordt telkens beter. Dat voorspelt veel goeds voor de rest van het festival.

donderdag 10 april 2014

PVV'er beweert met white power teken op achtergrond geen nazi te zijn

Is deze pagina echt of een grap? Sowieso staat het begeleidende tekstje bol van de fouten, typisch...
Maar deze Ben van der Kooi staat dus op de foto met een White Power teken op de achtergrond.
Deze pagina suggereert dus juist dat PVV'ers wel degelijk nazi's zijn.
En fokking dom.

vrijdag 4 april 2014

Wat is er gebeurd bij de lokale verkiezingen?

De lokale verkiezingen hadden tot effect dat lokaal enige koppen rolden, Wilders radicaliseerde en D66 kennelijk profiteerde van de woede tegen dit kabinet. Wat is er allemaal aan de hand?
Verkiezingen zijn politieke barometers. Ze kunnen ons inzicht geven in hoe de klasse er voor staat. Niet vaak zijn er momenten waarop haast iedere volwassene zich uit kan spreken. Het eerste is wat dan ook opvalt is dat veel mensen hebben gekozen zich niet te uit spreken. De uitslag was historisch laag met 50% opkomst. Dit laat verschillende, samenhangende dingen zien.
Het laat apathie en verslagenheid van de werkende klasse zien. Uitspraken als 'ze doen toch wel wat ze willen' en 'het is mijn pakkie an niet' vind je terug in de uitslag. Tel er bij op dat veel mensen van links tot rechts vaak stemmen zonder echt veel liefde en je moet tot de conclusie komen dat Nederlanders behoorlijk vervreemd zijn van de politiek. De parlementaire democratie is een van de grondslagen onder de legitimiteit van het kapitalisme in Nederland en de Nederlandse staat, maar de verkiezingen die de parlementaire democratie op hun beurt legitimeren worden gewantrouwd.
Het is lastig te zeggen wie er nu precies niet gestemd hebben, maar als we stellen dat mensen niet kiezen door gebrek aan vertrouwen en door vervreemding dan kunnen we wel bedenken dat dit die mensen zijn wiens vertrouwen is geschaad door het neoliberale beleid dat links en rechts uitvoeren.
Verder is het natuurlijk opvallend hoe hard de regeringspartijen VVD en PvdA, timide als ze reeds zijn, hebben verloren. Op hun bangigheid zal ik terugkomen. Met name de PvdA heeft een afstraffing gehad. We moeten hier blij mee zijn. Niet omdat we blij zijn met rechts aan de macht, maar om een andere reden. De sociaaldemocratie is niet langer de grootste in de grote steden. De PvdA is in het proces van het verliezen van hun status als machtspartij. Dit heeft consequenties voor hun algemene aantrekkingskracht, die zal verminderen. Het maakt hun ook minder relevant voor vakbonden, waarop de greep van de PvdA een groot en bijzonder vervelend is. Migrantenclubs en subsidieclubs zijn vaak verbonden met deze partij. De PvdA is een conservatieve kracht in Nederland en de achteruitgang van deze partij maakt de ruimte voor verzet groter.
Maar waar ging de winst dan heen? Met name naar rechtse partijen zoals D66, het CDA en lokale partijen die veelal concurreren met de VVD. Het is ook niet zo dat 'de regering' verloren heeft want eigenlijk bestaat de regering uit de PvdA, VVD en de 'constructieve oppositie', die ook regelmatig met PvdA en VVD onderhandelt. SGP, CU, GL en D66 staan dan weer dichter, dan weer wat verder van het kabinet. Van deze vier heeft de meest linkse verloren en de rechtse rest gewonnen. Van de officiele regeringspartijen heeft de linker veel meer verloren dan de rechter. Eén antwoord op deze kwestie is simpel. De rechtse stemmers krijgen waar voor hun geld, de linkse stemmers niet.
Waarom D66 gewonnen heeft is niet in één zin te beantwoorden. Voor een deel is het een beloning voor de campagne die D66 jarenlang bewust voert tegen bepaalde vormen van discriminatie, met name Wilders, om zichzelf hierop te profileren. Er was in de aanloop naar de verkiezingen een grote verwarring te merken onder de islamitische stemmers, nu de PvdA echt had afgedaan. Eigen partijtjes kwamen op, die soms wat succesvol waren zoals NIDA in Rotterdam, maar over het algemeen faalden. Kiezers verdwaalden op zoek naar iemand die het op zou nemen voor de moslims, en vonden Alexander Pechtold. Dit is een stap naar rechts, maar vermoedelijk kiezen zij niet D66 omdat ze het neoliberalisme zo kunnen waarderen. In Amsterdam weet D66 al langer ook radicale zwarten aan zich te binden zoals bijvoorbeeld Roy Ristie die prominent op de posters stond in Oost. Ook andere PvdA'ers en ook VVD'ers zijn overgestapt naar D66. Net als het CDA biedt D66 een meer geloofwaardig alternatief dat zegt: 'bezuinigingen ja, maar wel redelijk, niet links en verantwoordelijkheid nemen'. Mensen zijn ook gewoon de leugens van Samsom en de persoonlijkheid van Rutte zat en stappen over zonder zelf significant naar links of rechts te schuiven.
Dan stond natuurlijk Roemer te glunderen. Het is mooi dat de SP het lokaal beter heeft gedaan dan in 2010, maar het triomfantalisme mag wel wat minder. Sowieso heeft de SP inmiddels ook de nare trek over genomen van andere partijen die haast alle verkiezingsuitslagen wel in hun voordeel kunnen uitleggen. Zo bestendigt de leiding zichzelf en hun politieke lijn. Maar de SP had natuurlijk veel meer moeten winnen dan dat het heeft gewonnen. Het verlies van PvdA en Groenlinks weegt niet op tegen de winst van de SP. Er is absoluut geen sprake van een verschuiving naar links.
Het lijkt wel alsof de SP kostte wat het kost verkiezingen niet wilt winnen. Al tien jaar zijn SP campagnes zo apolitiek mogelijk. Posters hebben de tekst 'SP' of 'NU SP'. Je kan zo'n partij moeilijk serieus nemen. Dit jaar maakten zij zichzelf ook belachelijk door aan de gang te gaan met kleurplaten tegen kinderarmoede als onderdeel van de verkiezingscampagne. De voorbeelden zijn legio en beschamend. Als er dan ook geen strijd plaatsvind waarin de mensen wel de SP onder hun zien en de andere partijen aan de verkeerde kant van de lijn, hoe moet dan de werkende klasse leren dat ze SP moeten stemmen? En als er dan strijd plaatsvind dan is de SP vaak maar halfslachtig aanwezig. Toen VU werd bezet kwam ROOD niet meteen opdagen, want zij waren bezig met een narcistische verkiezings-PR-stunt. Typisch.
Daarnaast is de SP zodanig verrechtst dat er daadwerkelijk een electoraal gat links van de SP dreigt te vallen. Het moest ook bij mij van heel diep komen om SP te stemmen. Ik ben pas een paar dagen voor de verkiezingen overtuigt door Germen, die zei dat als ik niet SP zou stemmen dat ik de PvdA zou helpen. Dat wilde ik niet op mijn geweten hebben. In de aanloop naar de verkiezingen gaf de SP vol overtuiging aan de 'dirty work' van Rutte II te willen doen in Amsterdam en alle bezuinigingen braaf te willen uitvoeren onder het mom van 'het is beter als een socialist het doet', dixit Peter Kwint. Het zou dramatisch zijn als de SP mee gaat regeren in Amsterdam, juist nu er zulke harde bezuinigingen aankomen. Het zal links als geheel kwaad doen als de SP zulk openlijk klasseverraad pleegt.
Wilders wist de aandacht op zichzelf te vestigen met zijn uitspraken na de verkiezingen om zo te verhullen dat hij zelf weinig gewonnen had. Ik zal het hier niet te uitgebreid over hebben, gezien het volgende blok. Maar laat ik duidelijk zijn: als de PVV zichzelf niet op zo'n cruciaal moment een onmogelijke partner voor colleges had gemaakt, dan had extreem rechts zich wel degelijk institutioneel kunnen versterken. In Den Haag en Almere had Wilders heel goed kunnen gaan meeregeren. In Rotterdam kunnen we vooruitblikken reeds op het drama dat een coalitie van D66, Leefbaar en VVD zou opleveren. We mogen van geluk spreken als slechts in Rotterdam extreem rechts geïnstitutionaliseerd wordt.
Het kwam PvdA en VVD helemaal niet slecht uit dat na hun nederlaag het even ging over Wilders. Hier hebben ze dankbaar gebruik van gemaakt. Maar vrij snel na Wilders verschoof de aandacht alweer na Deurne. Het ging dus binnen een paar dagen over criminele marrokanen. Het geeft de racisten opnieuw vertrouwen, getuige van hoe vaak bijvoorbeeld kameraden 'minder minder' naar hun hoofd geslingerd kregen door automobilisten op de laatste VU colpo. Racisme en extreem rechts worden heel normaal. En inmiddels ligt het volgende neoliberale pakket weer op tafel: de pensioenen gaan op de schop en de volledige risico's van pensioenen wilt men schuiven in de schoenen van de pensioengerechtigden. Zo zie je hoe de media racisme gebruiken om Geert Wilders en de regering te beschermen ondanks hun zogenaamd kritische houding en onafhankelijke positie.

zaterdag 8 maart 2014

Overname Krim: het etnische argument klopt niet

In de media wordt samen met andere redenen keer op keer herhaald dat 'de meerderheid van de Krimbewoners etnisch Rus is' en dat die zich daarom willen aansluiten bij Rusland. Het is pijnlijk dat de media, die zo zijn best doet nu eens wel kritisch te zijn, met hun ongefundeerde etnische logica de legitimiteit van Poetins politiek versterkt.

De media gaan voorbij aan een aantal elementaire vragen die men hierbij zou moeten stellen. Een goede vraag zou al zijn: is Rusland dan het land waar de etnische Russen wonen? Als we even verder 'Rus' niet problematiseren, dan blijkt dat 'Rusland' zelf een lappendeken is van volkeren. De meerderheid van de inwoners in Rusland is 'Rus', maar een grote minderheid behoort tot één van de 158 minderheden. Er zijn Turkse volkeren, Mongoolse volkeren, Kaukasische volkeren, enzoverder. Zo is het in de verbeelding typisch Russische Siberië in meerderheid bevolkt door Turkse volkeren.

In Rusland wonen de meeste etnische Russen in het westen van dat land. Andere etniciteiten zijn ook weer geconcentreerd in bepaalde delen van Rusland, soms 'autonome republieken'. Door het enorme deel van de wereld dat nu Rusland heet hebben zich door de eeuwen vele volksverhuizingen en wereldrijken een weg gebaand. Dat heeft zijn sporen achtergelaten. Bijvoorbeeld, dat op een gegeven moment het Mongoolse wereldrijk uiteenviel en of veroverd werd, betekende niet dat alle Mongolen weer uit Rusland terug verhuisden naar Centraal-Azië. Die bleven gewoon wonen waar ze woonden en dat was meestal rond een bepaald gebiedje geconcentreerd.

Het is natuurlijk mensen hun goed recht om zich te verenigen in die of gene staat als ze dat willen. De essentie van de Russische staat is echter imperialisme en verovering. Er heeft zich nooit een volk vrijwillig onderworpen aan een Russische Tsaar, Secretaris-Generaal of President. Er is dan ook veel seperatisme in Rusland dat zich roert om etnische, culturele en religieuze verschillen en zich tegen de onderdrukking vanuit Moskou verzet.

In de Kaukasus, een onnavolgbaar vermengd gebied, voert de Russische staat al decennia een oorlog tegen seperatisten, met name sinds de 'democratie' werd ingevoerd. 'Grozny', de naam van de hoofdstad van Tsjetsjenië, is ironisch genoeg ook Russisch voor 'ramp'. Poetin ontkent hun recht op zelfbeschikking. Dus hoe kan de etnische samenstelling op de Krim een reden zijn om te zeggen: het hoort niet bij de Oekraïne?

Dan moet je je nog afvragen hoe de Krim Russisch grondgebied is geworden voor 1991. De gebied was onder controle van elkaar opvolgende Islamitische staten, Khanaten genoemd. De laatste machthebber voordat Rusland de macht overnam in 1783 was het Ottomaanse rijk, dat op de Krim een vazalstaat had. Er is bitter gevochten om de Krim in de negentiende eeuw, zoals in de Krim-oorlog waarin tegen de miljoen slachtoffers vielen, de eerste moderne oorlog. Het gebied was dus betwist.

afbeelding: Roger Fenton, The valley of the shadow of death. Dirt road in ravine scattered with cannonballs. Roger Fenton was een van de eerste oorlogsfotografen.

Hoe de Krim dan echt 'Russisch' is geworden heeft weer te maken met de etniciteit. Want de Krim is een plek in Rusland waar op een volk een genocide is gepleegd. Stalin heeft de Krim-Tataren geprobeerd te vernietigen door deportatie en moord. Daarom kan Poetin nu zeggen: de Krim is etnisch Russisch. Maar wanneer Russische politici dan legitimeren zij hun beleid met de moordpartijen van Stalin. Als Westerse media zeggen dat de Krim etnisch Russisch is, dan legitimeren zij Russisch imperialisme en wassen ze de bloedige geschiedenis van de Krim wit.

Dikwijls valt ook te horen dat de Krim 'per ongeluk' Oekraïens is, want Chroetsjov zou het in een opwelling hebben overgedaan en bovendien niet met de bedoeling dat het vervolgens niet meer onder controle van Moskou zou staan. Dus is het eigenlijk Russisch en het teruggeven draait een historische foutje terug. Die vlieger gaat natuurlijk niet op voor het imperialistische Rusland. Dan kan Rusland immers beginnen met het teruggeven van een flink aantal grondgebieden, waaronder bijvoorbeeld Kaliningrad, het gebied rondom het vroegere Pruissische K¨nigsberg. Dat kan om historische redenen bij van alles horen, Duitsland, Polen, een Baltische staat of het kan onafhankelijk zijn. Het is nu Russisch met slechts de reden dat er in 1945 Russisch tanks rondreden en niet Amerikaanse.

Er is een nòg fundamentelere reden om niet mee te gaan in de 'Russische etniciteit' hype. Alle nationale en etnische verhalen zijn historische lulkoek. Absolute lulkoek. Lulkoek die door nationalistische historici 'wetenschappelijk' wordt gemaakt. Lulkoek om nationale politiek te legitimeren.

'Rus' komt van het oud-Noorse woord voor 'roeispaan'. Varjaagse Vikings trokken langs de Dnjepr en de Wolga het Euraziatische vasteland in tijdens de bloei van de Viking. Waarom diegene die zich in en rond Gwarf vestigden zich 'roeispaan' noemden of zo genoemd werden, dat is een raadsel. In deze streken woonden al geruime tijd Oost-Slavische stammen. Dit is een linguïstische indeling. De Russen slaviseerden. De naam Rus bleef. Varia Oost-Slavische staten werden gesticht die zich nu Rus staten noemden, zoals de staat Kiev Rus en de staat Novgorod.

Eén van die staten was Moskovië, veroverd vanuit Moskou. De Russische staten waren later stuk voor stuk gevallen voor varia legers van de Asiatische steppen, die Khanaten stichtten, waaronder het Khanaat van de Krim, dat een Tataars Khanaat was. Moskovië wist tijdens de achteruitgang en verbrokkeling van de Khanaten zijn macht te vergroten over de andere Rus staten en grondgebied op te slokken van Khanaten en Rus staten. Ivan de verschrikkelijke uit de 14e eeuw noemde zich als eerste Tsaar van Rusland.

'Rus' verhuisde dus als naam vanuit wat nu Oekraïne is naar Moskou. De naam is toegeëigend. En nu beweert de huidige voortzetter van Moskovië, de Russische Federatie, dat er een etnisch probleem is tussen 'Russen' en 'Oekraïners'. Het stoelt niet op het werkelijke historische verloop. Als er al werkelijk die etniciteit is, dan hebben de Russen, dus de bewoners van Oekraïne, een conflict met Moskoviërs. 'Rus' betekent dus in de eerste plaats: bewoner van het grondgebied van Moskou, niet een nationale of etnische aanduiding.

Zo blijkt hoe, de kritische media, al dan niet bewust, bijdragen aan de legitimiteit van het imperialistische Rusland.

In een eerdere versie van dit artikel werd per abuis gesteld dat Gorbatsjov de Krim over had gedaan aan Oekraïne. Dat moet natuurlijk Croetsjov zijn.

donderdag 6 maart 2014

Gemeente laat onderzoekers segregatie in Amsterdam ontkennen

De PvdA in Amsterdam voert campagne tegen 'tweedeling' in de stad. Recent vroeg de gemeente twee 'onafhankelijke' adviesorganen naar tweedeling in de stad. Hun conclusies: het valt allemaal wel mee. Dat is complete onzin. Het onderzoek is tamelijk dubieus en werpt de vraag op waarom men tot deze conclusie is gekomen. Verder is het nog maar de vraag of de PvdA dan werkelijk die tweedeling aan gaat pakken.

Lees hier de verbeterde versie op socialisme.nu

Etnische segregatie in Amsterdam. Afbeelding uit 2012 via Dutch Amsterdam
Als je net als ondergetekende opgegroeid bent in een achterstandswijk in Amsterdam, in mijn geval de Molenwijk in Noord, dan kunnen je ogen het rapport niet geloven. Het is dan ook geen wonder dat zelfs de PvdA stadsdeelsvoorzitter van Nieuw-West, Achmed Baadoud, die eerder werd uitgemaakt voor een 'robotallochtoon' op socialisme.nu, zich geroepen voelt om het rapport tegen te spreken. De cijfers, stelt Baadoud, laten iets geheel anders zien. Amsterdam kent wel degelijk een tweedeling. Dat kunnen vele Amsterdammers beamen. Voor mij gold de overstap vanuit het gekleurde, arme en redelijk gevaarlijke Amsterdam-Noord naar de Universiteit van Amsterdam alsof ik op een andere planeet was beland.

Peter Kwint, kandidaat raadslid voor de SP in Amsterdam, maakt gehakt van de methodiek van de onderzoekers. Door op stadsdeelniveau de stad te bekijken worden verschillen relatief kleiner. Behalve dan dat Noord, Nieuw-West en Zuid-Oost nog steeds kansloos afsteken dan. Maar bijvoorbeeld stadsdeel Oost kent arme buurten zoals de Transvaalbuurt, en rijkere buurten als Watergraafsmeer. Door dit uit te middelen kunnen de onderzoekers zeggen dat het allemaal wel meevalt.

Kwint legt de vinger op de zere plek, als hij zoekt naar de politiek motivatie van dit onderzoek. VVD en D66 reageerden enthousiast op dit onderzoek en vinden ook, in lijn met het onderzoek, dat men beter niet kan spreken van tweedeling. Dit zijn ook de partijen die het meest willen bezuinigen op voorzieningen tegen armoede en de sociale huur het hardst willen slopen. Kwint laat hier de PvdA en Groenlinks buiten schot. De eerste partij is hier al sinds jaar en dag aan de macht en de tweede partij is sinds 2006 aan de macht. Sinds 2010 doen ze het samen met de VVD. Samen hebben deze partijen een groot belang bij het goedpraten van de huidige situatie. Samen hebben deze partijen de afgelopen jaren ook de nodige neoliberale bezuinigingen en hervormingen doorgevoerd in Amsterdam.

Desalniettemin is het dus creatief met cijfertjes spelen voor politiek gewin. Het doet terugdenken aan een eerder omstreden onderzoek. Wilders huurde een paar maanden geleden een bureau in om te kijken of Wilders gelijk had in zijn houding ten opzichte van de Euro en Europa. Het bureau concludeerde dat Wilders gelijk had. Nu concluderen deze gemeenteadviesbureau's, die direct of indirect op de loonlijst van de gemeente staan, dat het beleid van de stad helemaal dus niet zo erg is geweest en zeggen impliciet dat er dus nog wel wat af kan.

Het opmerkelijke is dat de gemeente Amsterdam ook jaarlijks een statistisch werk produceert, genaamd 'Amsterdam in Cijfers'. Amsterdam in Cijfers 2013 is 600 pagina's en laat uitgebreid zien hoe groot de verschillen zijn van wijk tot wijk als het gaat om werkloosheid, etniciteit, enzovoort: het toont onomstotelijk aan dat Amsterdam een zeer verdeelde stad is. Burgermeester van der Laan noemde het in het voorwoord een 'toetssteen voor wie de toekomst wil helpen vormgeven'. Van der laan mag dan wel uitleggen waarom hij deze charlatans heeft ingehuurd van gemeenschapsgeld, de cijfers lagen er immers al, correcter en duidelijker.

Alle politieke partijen behalve de SP en een aantal kleine linkse partijen bagatelliseren bovendien de problemen waar veel Amsterdammers uit de werkende klasse mee worstelen. Die 'tweedeling' komt in de praktijk neer op concrete problemen voor concrete mensen. Wie voor een dubbeltje geboren wordt, wordt nooit een kwartje, is het gezegde. Dat gaat telkens meer op voor Amsterdammers uit achterstandswijken. Uiteraard zijn er mensen die wél vooruit kunnen. Maar vele, vele Amsterdammers raken in een negatieve spiraal. Ze hebben dan typisch meerdere van deze problemen: geen goed diploma, werkloosheid of geen goed werk, uitzichtloosheid, hele en halve criminaliteit, drank en of soft/harddrugsproblemen, weinig steun van de familie die ook genoeg problemen heeft, voornamelijk slechte voorbeelden om je heen, enzoverder. Vooral als je opgroeit als een werker van buitenlandse afkomst drukt wonen in een buurt als Osdorp je letterlijk omlaag. En dan zeggen deze onderzoekers, die ongetwijfeld een dik salaris hebben en ergens in een mooie veilige blanke buurt wonen, dat deze mensen zich eigenlijk niet zo aan moeten stellen. Dat is een belediging en in strijd met de werkelijkheid.

Achmed Baadoud lijkt heel scherp in zijn kritiek. Hij accepteert de methodiek van de onderzoekers, maar, a la. Het probleem moet bij de naam genoemd worden, niet ontkend, stelt hij. “Dit is politiek, de keuzes zijn gemaakt door de politiek, de gevolgen zijn politiek en voor Nieuw-West is het de dagelijkse realiteit. Mag ik het probleem dan alstublieft bij de naam noemen?” Ok meneer Baadoud, maar wie zit er dan sinds mensenheugenis aan de knoppen in Amsterdam? Is dat niet de PvdA? Baadoud zal echter niet de hand in eigen boezem steken. Nee, Nieuw-West, helaas het meest kansloze deel van de stad, is volgens Baadoud een 'emancipatiemachine'. Daarmee is de vraag: wie verkoopt de grootste onzin? De onderzoekers, of Baadoud, die kennelijk in zijn stadsdeel de jongeren zo van straat, hup, in de middenklasse tilt?

De problemen in achterbuurten zijn niet van gister, maar ze worden wel verergerd door politiek beleid en de crisis. Dan heb je het over de sloop van de sociale voorzieningen, achteruitgang van sociale huur, prijsverhogingen (huur, gas en licht, eten), achteruitgang van de werkgelegenheid, en de toenemende segregatie. Kansarme mensen bij elkaar drijven is nu eenmaal om problemen vragen. Juist doordat andere delen van de stad niet meer betaalbaar zijn worden de 'echte' Amsterdammers verdreven uit grote delen van de stad. Nieuw-West is het stadsdeel waar relatief de meeste mensen wonen met ouders geboren in Amsterdam, ironisch genoeg is dit ook een relatief 'buitenlands' stadsdeel. Jordanees wordt nu gesproken in Purmerend, en yuppen (met hun 'r') van buiten hebben de Jordaan overgenomen. In Centrum heeft nog slechts één derde van de bewoners Amsterdamse ouders. Dit is de 'tweedeling', en de politiek is hiervoor de hoofdverantwoordelijke, met name van de eeuwige machtspartij de PvdA.

Maar het gaat verder. Het hele idee van een ongedeelde stad, waar iedereen 'Amsterdammer' kan zijn, is onzin. Een kapitalistische stad is nu eenmaal een gedeelde stad. De maatschappij is gebaseerd op een tegenstelling tussen werkers en kapitalisten en dat zie je juist terug in de stad, van ruimtelijke ordening tot het verenigingsleven. Men wil nogal eens over de schouder meewarig terugkijken naar een soort gouden verleden waarin de stad niet zo verdeeld zou zijn geweest. Dit is echter precies het verleden waarin er nog buurten waren zo ellendig als de Jordaan begin 20e eeuw. Deze wijken worden geromantiseerd in dit verleden, juist omdat ze toen 'puur' zouden zijn geweest, met alleen maar 'echte' Amsterdammers en echte werkers. De wijken waren echter totaal geen pretje om in te leven, het was armoe dood en verderf. Daarnaast geeft hun puurheid juist aan dat Amsterdam ook toen een gedeelde stad was.

Sterker nog, al bij het begin van de bloei van Amsterdam werden plannen gemaakt om de stad bewust te scheiden. Onderdeel van de Derde Stadsuitbreiding van 1609 was het plan om van de Nieuwe Zijde de goede, bourgeois kant van Amsterdam te maken, en van de Oude Zijde de slechte, werkende klasse kant. In alle daar op volgende eeuwen was Amsterdam óók een verdeelde stad. Amsterdam is altijd een verdeelde stad geweest. Zij die praten over een ongedeelde stad proberen met stadsnationalisme de mensen wol over de ogen te trekken. De essentie van Amsterdam is al honderden jaren de heerschappij van de koopman. Gelukkig is er in Amsterdam altijd een onderstroom geweest van radicalen en andersdenkenden. Wij moeten ons niet laten misleiden door wat voor vormen van nationalisme dan ook. En nooit meer stemmen op de PvdA.